Michaił Łarionow


Michaił Łarionow w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Michaił Łarionow (ur. 3 czerwca 1881 w Tyraspolu[1], zm. 10 maja 1964 w Fontenay-aux-Roses[1], blisko Paryża) − rosyjski malarz,grafik, scenograf i ilustrator książek.

W latach 1898-1908 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Moskwie. Uczestnik wystaw Związku Artystów Rosyjskich (1906-1907, 1909-1910), Wianek (1908), Złote Runo (1908-1910), Świat Sztuki (1906, 1911-1913), Związek Młodzieży (1910-1913). Jeden z organizatorów pierwszej wystawy ugrupowania Walet Karowy (1910) oaz wystaw Ośli Ogon (1912), Tarcza (1913), Nr 4. Futuryści, łuczyści, prymityw (1914). Dożywotni członek Salonu Jesiennego w Paryżu (od 1906 roku). Jeden z głównych scenografów Baletów Rosyjskich Siergieja Diagilewa (1914-1929).

Wraz z żoną Natalią Gonczarową, ok. 1912 stworzył nowy kierunek, zwany rajonizmem, w którym przedstawione przedmioty sprawiały wrażenie rozbitych przez promienie światła z wielu źródeł. Łarionow jest również twórcą projektów scenograficznych dla Les Ballets Russes Siergieja Diagilewa. W Paryżu kontynuował pracę jako projektant teatralny i ilustrator książek.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b modern & contemporary artists and art | the-artists.org

Bibliografia | edytuj kod

  • Anthony Parton, Mikhail Larionov i rosyjska awangarda, wyd. Princeton University Press, 1993
  • Art of the 20th Century, KarlK. Ruhrberg, Ingo FI.F. Walther, Köln: Taschen, 2005, ISBN 978-3-8228-4089-4, OCLC 64016401 .
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Michaił Łarionow" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy