Michaił Miasnikowicz


Michaił Miasnikowicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Michaił Uładzimirawicz Miasnikowicz (biał. Міхаіл Уладзіміравіч Мясніковіч[a], ros. Михаил Владимирович Мясникович, Michaił Władimirowicz Miasnikowicz; ur. 6 maja 1950 w Nowym Snowie) – białoruski ekonomista, polityk działacz partyjny i państwowy; w latach 2001–2010 przewodniczący Narodowej Akademii Nauk Białorusi; w latach 2010–2014 premier Republiki Białorusi; w latach 2015-2019 przewodniczący Rady Republiki Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi V kadencji; doktor nauk ekonomicznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego).

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 6 maja 1950 roku we wsi Nowy Snów, w rejonie nieświeskim obwodu baranowickiego Białoruskiej SRR. W 1972 roku ukończył Brzeski Instytut Inżynieryjno-Budowlany[1][2], uzyskując specjalność inżyniera technologa[3]. W 1989 ukończył Mińską Wyższą Szkołę Partyjną[1][2]. W 1994 roku uzyskał stopień kandydata nauk (odpowiednik polskiego stopnia doktora). Temat jego dysertacji kandydackiej brzmiał: Warunki i czynniki tworzenia gospodarski rynkowej w Republice Białorusi (analiza polityczno-ekonomiczna)[3]. W 1998 roku otrzymał stopień doktora nauk ekonomicznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego)[1][2].

Od 1972 roku pracował jako inżynier[1][2] w Wydziale Technicznym Instytutu Projektowego „Minskprojekt”[4]. W latach 1973–1977 pracował w Zjednoczeniu Wytwórczym „Minskwodokanał” kolejno jako: inżynier, naczelnik oddziału wytwórczo-technicznego, główny inżynier dyrekcji ds. budownictwa infrastruktury gospodarki wodnej[3]. Od 1977 roku pracował w Zarządzie Przedsiębiorstw Obsługi Komunalnej Mińskiego Miejskiego Komitetu Wykonawczego jako główny inżynier, a od 1979 roku jako jego naczelnik[4].

Działalność polityczna | edytuj kod

Michaił Miasnikowicz, Dmitrij Miedwiediew i Kärym Mäsymow w czasie konferencji, 15 czerwca 2012 roku Michaił Miasnikowicz i Dmitrij Miedwiediew, 29 maja 2012 roku Dmitrij Miedwiediew i Michaił Miasnikowicz, 18 lipca 2012 roku

W 1983 roku został przewodniczącym Komitetu Wykonawczego Rady Deputowanych Ludowych Rejonu Sowieckiego Mińska[1][2]. W 1984 roku[5] został zastępcą przewodniczącego Mińskiego Miejskiego Komitetu Wykonawczego[1][2]. W latach 1985–1986[5] był sekretarzem Mińskiego Komitetu Miejskiego Komunistycznej Partii Białorusi[1][2].

W latach 1986–1990[3] pełnił funkcję Ministra Gospodarki Mieszkaniowo-Komunalnej Białoruskiej SRR[1][2]. Od 1990 roku był zastępcą przewodniczącego Rady Ministrów Białoruskiej SRR i przewodniczącym Komitetu Państwowego Białoruskiej SRR ds. Gospodarki i Planowania[1][2]. W latach 1991–1994[3] pełnił funkcję pierwszego wiceprzewodniczącego Rady Ministrów Białoruskiej SRR[1][2]. Był bliskim politycznym sojusznikiem przewodniczącego Rady Ministrów Wiaczasłaua Kiebicza. W czasie wyborów prezydenckich w 1994 roku stał na czele jego sztabu wyborczego i był ostro krytykowany zarówno przez narodowo zorientowaną inteligencję, jak i przez kandydata na prezydenta Alaksandra Łukaszenkę. Mimo to, po zwycięstwie tego ostatniego, Miasnikowicz trafił do grona współpracowników prezydenta, podobnie jak wiele innych osób z otoczenia Kiebicza[1]. 22 lipca 1994 roku został wicepremierem Białorusi[6]. 10 października 1995 roku objął stanowisko Kierownika Administracji Prezydenta i zwolniony z obowiązków wicepremiera, z zachowaniem oficjalnego statusu wicepremiera[7][8]. 12 września 2001 roku zwolniono go ze stanowiska w związku z przejściem do innej pracy[9]. 19 października został prezesem Narodowej Akademii Nauk Białorusi[10], a 26 października 2004 roku przeniesiony na stanowisko przewodniczącego Prezydium tej instytucji[11].

28 grudnia 2010 roku, kilka dni po ogłoszeniu ponownego zwycięstwa Alaksandra Łukaszenki w wyborach prezydenckich, został przez niego mianowany szefem rządu[12]. 27 grudnia 2014 został zdymisjonowany z tego stanowiska i zastąpiony przez Andrieja Kobiakowa[13]. 16 stycznia 2015 roku objął stanowisko przewodniczącego Rady Republiki Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi V kadencji[14].

Kontrowersje | edytuj kod

Zdaniem obrońcy praw człowieka Harego Pahaniajły, Michaił Miasnikowicz został wyznaczony na premiera niezgodnie z konstytucją. Według jej zapisów, premiera wyznacza prezydent po uzgodnieniu z parlamentem. Tymczasem Michaił Miasnikowicz został wyznaczony poprzez rozporządzenie prezydenta, a dopiero po pewnym czasie propozycja przyjęcia jego kandydatury została skierowana do Izby Reprezentantów. Zdaniem Pahaniajły, było to złamanie procedury i demonstracja braku szacunku dla konstytucji zarówno ze strony prezydenta, jak i parlamentu[15].

Poglądy | edytuj kod

Michaił Miasnikowicz jest zwolennikiem integracji w ramach Wspólnoty Niepodległych Państw i Związku Białorusi i Rosji. Brał udział w opracowaniu dokumentów założycielskich ZBiR[3].

Życie prywatne | edytuj kod

Michaił Miasnikowicz jest żonaty, ma córkę i syna[3].

Oznaczenia | edytuj kod

Wybrane publikacje | edytuj kod

Michaił Miasnikowicz jest autorem ponad 150 prac naukowych, w tym 14 monografii. Główne prace:

  • Stanowlenije rynocznoj ekonomiki w Riespublikie Biełaruś. Mińsk: BGEU, 1995;
  • Formirowanije finansowo-promyszlennych grupp w pieriechodnych ekonomikach (na primierie Riespubliki Biełaruś i Rossijskoj Fiedieracyi). SPb, 1997;
  • Intiegracyonnyje ekonomiczeskije processy w stranach SNG i ich intiensifikacyja. Mińsk, 1998;
  • Naucznyje osnowy innowacyonnoj diejatielnosti. Mińsk: Prawo i ekonomika, 2003;
  • Nacyonalnaja biezopasnost′ Riespubliki Biełaruś: Sowriemiennoje sostojanije i pierspiektiwy. Mińsk: Prawo i ekonomika, 2003 (ze współaut.);
  • Innowacyonnaja diejatielnost′ w Riespublikie Biełaruś: tieorija i praktika. Mińsk: Prawo i ekonomika, 2004;
  • Socyalno-ekonomiczeskoje razwitije Riespubliki Biełaruś: istoczniki i pierspiektiwy ustojcziwogo rosta. Mińsk: CSASI Narodowej Akademii Nauk Białorusi, 2005;
  • Uprawlenije sistiemoj obiespieczenija ekonomiczeskoj biezopasnosti. Mińsk: Prawo i ekonomika, 2006 (wsp. z S.S. Połonikiem i W.W. Puznikowem);
  • Nauka Biełarusi na sowriemiennom etapie. Mińsk: Biełaruskaja nawuka, 2006 (wsp. z A.I. Lesnikowiczem i S.M. Diedkowem);
  • Riespublika Biełaruś: makroekonomiczeskaja dinamika, innowacyonnoje razwitije, ekonomiczeskaja biezopasnost′. Mińsk, Biełaruskaja nawuka, 2009;
  • Riespublika Biełaruś pa puti k nowoj ekonomikie. Mińsk: Biełaruskaja nawuka, 2009;
  • Atomnaja eniergietika: sostojanije, problemy, pierspiektiwy. Mińsk: Biełaruskaja nawuka, 2009 (wsp. z A.A. Michalewiczem)[5].

Zobacz też | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Zapis według oficjalnego wariantu języka białoruskiego. Alternatywna forma zapisu, według tzw. wariantu klasycznego (taraszkiewicy): Міхаіл Уладзімеравіч Мясьніковіч (czyt. Michaił Uładzimierawicz Miaśnikowicz).

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k Kto…, s. 184–185.
  2. a b c d e f g h i j Encykłapiedyja... s. 250.
  3. a b c d e f g Мясникович Михаил Владимирович (ros.). who.bdg.by. [dostęp 2016-06-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-06)].
  4. a b The 12th President, Chairman of NASB Presidium in 2004-2010 – Mikhail V. Myasnikovich (ang.). Narodowa Akademia Nauk Białorusi. [dostęp 2016-06-08].
  5. a b c d Старшыня Прэзідыума НАН Беларусі ў 2004-2010 гг. Мясніковіч Міхаіл Уладзіміравіч (biał.). Narodowa Akademia Nauk Białorusi. [dostęp 2016-06-08].
  6. А. Лукашенко: Указ Президента Республики Беларусь от 22 июля 1994 г. №2 (ros.). bankzakonov.com, 1994-07-22. [dostęp 2016-06-08].
  7. А. Лукашенко: Указ Президента Республики Беларусь от 10 октября 1995 г. №411 (ros.). bankzakonov.com, 1995-10-10. [dostęp 2016-06-08].
  8. А. Лукашенко: Указ Президента Республики Беларусь от 4 января 1997 г. №15 (ros.). bankzakonov.com, 1997-01-04. [dostęp 2016-06-08].
  9. А. Лукашенко: Указ Президента Республики Беларусь от 12 сентября 2001 г. №490 (ros.). bankzakonov.com, 2001-09-12. [dostęp 2016-06-08].
  10. А. Лукашенко: Указ Президента Республики Беларусь от 19 октября 2001 г. №596 (ros.). bankzakonov.com, 2001-10-19. [dostęp 2016-06-08].
  11. А. Лукашенко: Указ Президента Республики Беларусь от 26 октября 2004 г. №518 (ros.). bankzakonov.com, 2004-10-26. [dostęp 2016-06-08].
  12. 28 декабря Президент Республики Беларусь рассмотрел кадровые вопросы (ros.). president.gov.by, 2010-12-28. [dostęp 2016-06-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-03-13)].
  13. Aleksander Łukaszenka zdymisjonował premiera, szefa banków i ministrów. wp.pl. [dostęp 2016-06-08].
  14. Сенатары выбралі Мясніковіча старшынёй Савета Рэспублікі (biał.). BiełTA, 2015-01-16 11:16. [dostęp 2016-06-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-21)].
  15. Гары Паганяйла: Тое, як прызначылі Мясніковіча, прыніжае парламент (biał.). Biełsat TV, 2011-01-28. [dostęp 2016-06-08].
  16. П. Шипук: Постановление Президиума Совета Республики Национального собрания Республики Беларусь от 28 апреля 2000 г. №250-ПСР (ros.). bankzakonov.com, 2000-04-28. [dostęp 2016-06-08].

Bibliografia | edytuj kod

  • Centrum Naukowo-Analityczne „Białoruska Perspektywa”: Kto jest kim w Białorusi. Białystok: Podlaski Instytut Wydawniczy, 2000, s. 313, seria: Biblioteka Centrum Edukacji Obywatelskiej Polska – Białoruś. ISBN 83-913780-0-4.
  • pod red. Hienadzia Paszkoua: Encykłapiedyja historyi Biełarusi u 6 tamach. T. 5: M – pud. Mińsk: „Biełaruskaja encykłapiedyja” imia Pietrusia Brouki, 1999, s. 592. ISBN 985-11-0141-9. (biał.)
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Michaił Miasnikowicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy