Michaił Szumiłow


Michaił Szumiłow w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Michaił Stiepanowicz Szumiłow (ros. Михаил Степанович Шумилов) (ur. 17 listopada 1895[a], zm. 28 czerwca 1975 Moskwa) – radziecki wojskowy, generał pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się we wsi Wierchnaja Tiecza w obwodzie kurgańskim.

W 1916 roku powołany do armii rosyjskiej, gdzie ukończył Czuhujewską Szkołę Piechoty, chorąży. Brał udział w I wojnie światowej na Froncie Zachodnim jako młodszy oficer 32 Kremenczuckiego pułku piechoty.

W 1917 roku wstąpił do Gwardii Czerwonej, a od 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej. Brał udział w walkach na Froncie Wschodnim i Froncie Południowym, był kolejno dowódcą plutonu, kompanii i pułku. W 1919 roku został dowódcą 85. Samodzielnej Brygady Strzeleckiej, która jako pierwsza przekroczyła Siwasz i wzięła udział w szturmie Perekopu broniony przez oddziały generała Wrangla.

Po zakończeniu wojny domowej był dowódcą batalionu, a następnie po ukończeniu Wyższego Kursu dla dowódców i komisarzy politycznych w 1924 roku został szefem sztabu pułku strzeleckiego. W 1929 roku ukończył Kurs Doskonalący Strzelecko-Taktyczny dla dowódców Armii Czerwonej „Wystriał” i został dowódcą oraz równocześnie komisarzem pułku strzeleckiego. W 1933 roku został szefem sztabu dywizji strzeleckiej, a w 1937 roku dowódcą dywizji strzeleckiej.

W latach 1937–1938 roku był doradcą wojskowym wojsk republikańskich w czasie wojny domowej w Hiszpanii.

W kwietniu 1938 roku został dowódcą 11. Korpusu Strzeleckiego w Białoruskim Specjalnym Okręgu Wojskowym i 17 września 1939 jako dowódca tego korpusu uczestniczył w aneksji Zachodniej Białorusi (agresji na Polskę). Następnie uczestniczył w wojnie „zimowej” radziecko-fińskiej. Po jej zakończeniu korpus pozostał w Nadbałtyckim Specjalnym Okręgu Wojskowym.

Po ataku Niemiec na ZSRR nadal był dowódcą korpusu, brał udział w walkach na terenie Łotwy i Estonii. W sierpniu 1941 roku został zastępcą dowódcy 55. Armii broniącej od południa Leningradu. W listopadzie 1941 roku został odwołany ze stanowiska i do stycznia 1942 roku był w dyspozycji Głównego Wydziału Kadr Ludowego Komisariatu Obrony.

W styczniu 1942 roku został zastępcą dowódcy 21. Armii wchodzącej w skład Frontu Południowo-Zachodniego. Na tym stanowisku uczestniczył w operacji charkowskiej, w której wyróżnił się jako dowódca.

W sierpniu 1942 roku został dowódcą 64 Armii. Jako jej dowódca uczestniczył w bitwie pod Stalingradem. Za zasługi w czasie tej bitwy 64 Armia w dniu 16 kwietnia 1943 roku została przemianowana w 7 Gwardyjską Armię.

Następnie jego armia uczestniczyła w bitwie kurskiej, forsowaniu Dniepru.

26 października 1943 roku został wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego za umiejętne dowodzenie i osobiste męstwo w czasie forsowania Dniepru.

Następnie armia pod jego dowództwem brała udział w walkach w składzie 2 Frontu Ukraińskiego w operacji jassko-kiszyniowskiej, debreczyńskiej, bratysławsko-brneńskiej i praskiej.

Po zakończeniu wojny do 1947 roku dowodził 7. Gwardyjską Armią. W 1948 roku ukończył Wyższy Kurs Akademicki przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, a następnie został dowódcą Białomorskiego Okręgu Wojskowego i od 1949 roku Woroneskim Okręgiem Wojskowym do 1955 roku.

W 1956 roku został przeniesiony do rezerwy. W 1958 roku ponownie powołany do wojska i wcielony do grupy generalnych inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR.

Zmarł w Moskwie, pochowany został na cmentarzu wojennym na Kurhanie Mamaja.

Awanse | edytuj kod

  • kombrig (15 czerwca 1937)
  • komdyw (4 listopada 1939)
  • generał-major (4 czerwca 1941)[b]
  • generał-lejtnant (31 grudnia 1942)
  • generał-pułkownik (20 października 1943)

Odznaczenia | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Według kalendarz juliańskiego ur. 5 listopada 1895 roku.
  2. W związku ze zmianą systemu stopni wojskowych w ZSRR.

Bibliografia | edytuj kod

  • Praca zbiorowa: Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Moskwa: Кучково поле, 2005, s. 272-273. ISBN 5-86090-113-5. (ros.)
  • Praca zbiorowa pod redakcją marsz. N. Ogarkowa: Советская военная энциклопедия T. 8. Moskwa: Воениздат, 1976, s. 545-546. (ros.)
  • Praca zbiorowa: Военный энциклопедический словарь T. 1. Moskwa: Большая Российская энциклопедия, 2001, s. 770-771. ISBN 5-85270-219-6.
  • Praca zbiorowa pod red. gen. armii M. Kozłowa: Великая Отечественная война 1941-1945: Энциклопедия. Moskwa: Сов. энциклопедия, 1985, s. 799. (ros.)
  • Шумилов Михаил Степанович (ros.). Герои страны. [dostęp 2012-01-20].
Na podstawie artykułu: "Michaił Szumiłow" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy