Mieczysław Barys


Mieczysław Barys w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Mieczysław Piotr Barys

Mieczysław Piotr Barys (ur. 30 lipca 1896 w Kaczanówce, zm. 1973 w Chrzanowie[1]) – major Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 30 lipca 1896 roku w Kaczanówce, w ówczesnym powiecie skałackim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Pawła, agronoma, i Ludwiki. W 1913 roku we Lwowie wstąpił do Związku Strzeleckiego[2].

W sierpniu 1914 roku wyjechał do Krakowa, gdzie został przyjęty do I Brygady Legionów Polskich. W następnym miesiącu został skierowany na front. Wziął udział w bitwie pod Krzywopłotami (17–18 listopada 1914 roku), Łowczówkiem (22–25 grudnia 1914 roku) i nad Nidą oraz w maju 1915 roku w bitwie pod Konarami, w czasie której został ranny. Był wówczas żołnierzem 4. kompanii I batalionu 5 pułku piechoty. Leczył się w Szpitalu Twierdzy Nr 9 w Krakowie[2][3]. Po wyzdrowieniu wrócił na front i wziął udział w bitwach pod Jabłonką, Kuklami i Czartoryskiem (17 listopada 1915 roku). W tej ostatniej bitwie został ciężko kontuzjowany. Był wówczas żołnierzem 2. kompanii I batalionu 4 pułku piechoty. Był leczony w Szpitalu Rezerwowym Nr 2 w Cieszynie[4]. Po zakończeniu leczenia wrócił na front. Walczył w bitwach pod Jeziercami, Kostuchniówką, Polską Górą oraz nad Styrem i Stochodem[2]. W lipcu 1917 roku został przeniesiony do 2 pułku piechoty, w szeregach którego wziął udział w bitwie pod Raranczą i Kaniowem. W czasie tej drugiej bitwy dostał się do niewoli, lecz zdołał uciec[2].

W latach 1926–1928 kształcił się w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. 15 sierpnia 1928 roku Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1928 roku i 108. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 12 pułku piechoty w Wadowicach[5]. 2 grudnia 1930 roku został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 99. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. W następnych latach kontynuował służbę w 12 pp[7][8][9]. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku i 314. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1939 roku był dowódcą 5. kompanii strzeleckiej[10]. 23 sierpnia 1939 roku objął dowództwo II batalionu[11]. Na jego czele walczył w kampanii wrześniowej[12]. 15 września w boju z niemiecką 28 Dywizją Piechoty pod miejscowościami Łukowa i Podsośnina został ranny[13][14]. Dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu VII A Murnau[15] az do wyzwolenia obozu przez wojska amerykańskie 29 kwietnia 1945 roku[16]. Później został mianowany majorem[17].

Jego syn Stanisław, był żołnierzem Wojska Polskiego, uczestnikiem kampanii wrześniowej 1939 r, następnie służył od 3 maja 1940 r w Związku Walki Zbrojnej, po czym w 12 pułku piechoty Armii Krajowej, aby jesienią 1944 zająć stanowisko dowódcy Grupy Dywersyjnej Kęczyński i walczyć w szeregach Armii Krajowej, aż do wyzwolenia Wadowic spod okupacji niemieckiej w styczniu 1945 r[18].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Odznaka honorowa legendarnej I-szej Brygady Legionów przyznana późniejszemu majorowi Mieczysławowi Barys za czynny udział w kilkunastu bitwach Legionów.jpg

Uwagi | edytuj kod

  1. Order Virtuti Militari został przyznany 20 stycznia 1967 roku na wniosek generała Boruty-Spiechowicza z 9 września 1965 roku[19].

Przypisy | edytuj kod

  1. Głowacki 1986 ↓, s. 329.
  2. a b c d e Wykaz Legionistów ↓.
  3. II Lista strat 1915 ↓, s. 4.
  4. V Lista strat 1916 ↓, s. 4.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 15 sierpnia 1928 roku, s. 270, 278.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 337.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 117, 542.
  8. Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 125.
  9. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 123.
  10. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 562.
  11. Siwiec-Cielebon 2001 ↓, s. 84.
  12. Steblik 1989 ↓, s. 151, 212, 215, 358, 700.
  13. Głowacki 1986 ↓, s. 146, 329.
  14. Steblik 1989 ↓, s. 540.
  15. Straty ↓.
  16. Józef Trytek przy współpracy z: Rafał Barys: Bitwa radłowska wydanie II. Tarnów: Biblos, 2020, s. 208. ISBN 978-83-7793-760-0.
  17. Steblik 1989 ↓, s. 212, 643.
  18. M.Oratowski, Szkolny kolega papieża, 26 maja 2010 .
  19. A.Polak, 12 pułk piechoty Ziemi Wadowickiej, 1775-1939, Ajax, 2005, s. 74 .
  20. M.P. z 1931 r. nr 87, poz. 137.
  21. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 32.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Mieczysław Barys" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy