Mieczysław Bielański


Mieczysław Bielański w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mieczysław Bielański (ur. 4 października 1914 w Nowicy, zm. 9 grudnia 1983 we Wrocławiu[1]) – polski lutnik.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w Nowicy na Pokuciu. Tam rozpoczął działalność jako lutnik, ucząc się gry samemu. W 1932 został członkiem-założycielem Stowarzyszenia Polskich Artystów Lutników. W 1954 wybrano go do zarządu stowarzyszenia, w którym pełnił m.in. funkcję wiceprezesa zarządu (1970–1976)[1]. Był laureatem pierwszej i czwartej nagrody Międzynarodowego Konkursu Lutniczego im. Henryka Wieniawskiego (1957, 1972). Budował smyczkowe instrumenty muzyczne, przede wszystkim skrzypce, altówki i wiolonczele, wykonywane według modeli mistrzów szkoły kremońskiej. Wśród jego prac znajdują się także polskie ludowe instrumenty smyczkowe (kilka jego prac stanowi eksponaty rekonstrukcyjne w Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu i w Muzeum Instrumentów Muzycznych w Poznaniu).

Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi oraz odznaką "Zasłużony Działacz Kultury"[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Vogel, Słownik lutników, s. 32.

Bibliografia | edytuj kod

  • Kamiński Włodzimierz: Bielański Mieczysław [w:] Encyklopedia muzyczna PWM. Część biograficzna t. I, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1979, ​ISBN 83-224-0113-2
  • Vogel Beniamin, Słownik lutników działających na historycznych i obecnych ziemiach polskich oraz lutników polskich działających za granicą do 1950 roku, Szczecin 2007
Na podstawie artykułu: "Mieczysław Bielański" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy