Mieczysław Broniewski


Mieczysław Broniewski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mieczysław Maksymilian Broniewski herbu Tarnawa (ur. 1893 w Izabelinie (obecnie Glinojeck), powiecie płockim, zm. 1966 w Warszawie) – chemik, przedsiębiorca, potentat w dziedzinie cukrownictwa II RP, właściciel ziemski, społecznik.

Spis treści

Rodzina | edytuj kod

Syn Bohdana Emila Broniewskiego i jego żony Eugeni z domu Satałeckiej[1]. Mieczysław Broniewski ożenił się z Zofią Gerlicz herbu Lis z Odmianą. Młodsza siostra Zofii - Stefania Broniewska wyszła za mąż za starszego brata Mieczysława - Zygmunta Broniewskiego. Mieczysław Broniewski posiadał jeszcze jednego brata zwanego „Olo", który zmarł we wczesnym dzieciństwie. Miał także 2 siostry: Zofię i Krystynę [2].

Wykształcenie | edytuj kod

Ukończył zgodnie z rodzinną tradycją Uniwersytet Techniczny w Wiedniu, na której uzyskał tytuł inżyniera chemika[3][4]. Odbył także studia na Politechnice w Grazu.

Kariera zawodowa przed II wojną światową | edytuj kod

Praktykę zawodową z cukrownictwa rozpoczął w Cukierni i Rafinerii Lublin. Początkowo był asystentem i współpracownikiem swojego ojca, Bohdana Broniewskiego, który był technologiem cukrownictwa. Po śmierci ojca w 1922 roku został dyrektorem zarządzającym i członkiem zarządu cukrowni należących do zrzeszenia fabryk lubelskich: Garbów, Lublin, Nieledew, a także Zbierska w Kaliskiem i Aszyche w Mandżurii. W 1927 roku do koncernu została przyłączona Cukrownia Wożuczyn w powiecie Tomaszów Lubelski. Ponadto Mieczysław Broniewski włączył w 1932 roku do koncernu Cukrownię Opalenica w powiecie Nowy Tomyśl. Była to jego największa cukrownia i stała się czołowym eksporterem cukru w Europie Środkowej[5]. Mieczysław Broniewski zasiadał także w Zarządzie oraz Radzie Nadzorczej Banku Cukrownictwa w Poznaniu, którego był również akcjonariuszem[6][7]. Był Wiceprezesem Związku Cukrownictwa Polskiego. Reprezentował Polskę w Międzynarodowej Radzie Cukrownictwa mającej siedzibę w Brukseli[8]. Z uwagi na jego duże sukcesy w branży cukrowniczej, zaczęto go nazywać „Królem cukru”. Zasiadał także w Zarządzie Hotelu Bristol w Warszawie[9]. Odziedziczył po ojcu majątek Przybysławice w gminie Garbów.[10]. Ponadto w 1935 roku zakupił tzw. Pałacyk Cukrowników przy ulicy Mokotowskiej 25 w Warszawie. Zaadaptował go na rodzinną rezydencję wg projektu Antoniego Jawornickiego[11]. Był także właścicielem ciekawej architektonicznie kamienicy o falującej balustradzie przy ulicy Narbutta 22 w Warszawie, również wg zamysłu Antoniego Jawornickiego. Budynek powstał w 1938 roku.

Przedwojenna kolekcja dzieł sztuki | edytuj kod

Obraz „Neron w Baiae” pędzla Jana Styki z kolekcji Mieczysława Broniewskiego

Znany był z zamiłowania do sztuki. Posiadał bogatą kolekcję obrazów, która zdobiła przede wszystkim wnętrza Pałacyku przy ulicy Mokotowskiej 25. Kolekcja zaginęła po Powstaniu Warszawskim. W jej skład wchodził m. in. „Neron z tygrysem” zwany również „Neronem w Baiae” pędzla Jana Styki[12][13][14][15].


II wojna światowa i czasy późniejsze | edytuj kod

Wraz z żoną i dziećmi wyjechał z Polski 4 września 1939 roku. Znaleźli schronienie we Francji. Początkowo przebywali w Paryżu i Nicei. Mieczysław Broniewski znajdował się na czarnych listach Gestapo. Po zajęciu Francji przez Niemców rodzina ukrywała się w Alpach po stronie francuskiej. W 1947 były potentat cukrownictwa postanowił wrócić do Polski. Wierzył, że jego doświadczenie i wiedza przydadzą się w ojczyźnie. Nie spodziewał się, że w komunistycznej Polsce nie będzie mógł pracować w rolnictwie, cukrownictwie ani jakimkowiek innym przemyśle. Gdy się o tym przekonał, chciał na nowo wyjechać z Polski, ale odmówiono mu paszportu. W czasach PRL-u założył jednak restaurację, importował również materiały do szycia krawatów z Francji. Niemniej jego ogromne doświadczenie i talent biznesowy nie mogły być w pełni wykorzystane w nowej rzeczywistości gospodarczej[16].

Miejsce spoczynku | edytuj kod

Grób rodziny Broniewskich, Stare Powązki, Warszawa

Zmarł na zawał serca. Pochowany został w grobowcu rodzinnym na Starych Powązkach w Warszawie, kw. 242, rząd 1, miejsce 28-29[17].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Akt ślubu Mieczysława Broniewskiego i Zofii z Gerliczów, 1920r
  2. Glinojeck Info, Zygmunt Broniewski - Żołnierz Wyklęty, 29.02.2016 https://glinojeck.info/zygmunt-broniewski-zolnierz-wyklety/
  3. Bogdan Broniewski, Poland Adieu. From Privilage to Peril, 2010
  4. Gazeta Cukrownicza, Rok XXIX nr 40/42 Warszawa 1922 s.465-468, Ś.P. Bohdan Broniewski http://cybra.lodz.pl/Content/14230/Gaz_Cukr_1922_nr_40-43.pdf
  5. Maria Gordon-Smith, Głos Garbowa, listopad 1993, rok III nr 11/35, Mieczysław Broniewski https://cdn05.sulimo.pl/media/userfiles/garbow.pl/glos_garbowa/pdf/1993_11_gg_nr_35.pdf
  6. Bank Cukrownictwa SA w Poznaniu, Salon24, https://www.salon24.pl/u/karolek123/906393,bank-cukrownictwa-sa-w-poznaniu
  7. Roman Ziołecki, Wspomnienia, 1968
  8. Inskrypcja na nagrobku
  9. Bogdan Broniewski, Poland Adieu. From Privilege to Peril, 2010
  10. Gmina Garbów, Historia, https://garbow.pl/gmina/historia.html#
  11. Warszawa - Rokokowy Pałac Cukrowników, Zamki-Rotmanka http://zamki.rotmanka.com/portfolio/warszawa-rokokowy-palac-cukrownikow/
  12. dr Monika Kuhnke, Zaginiona kolekcja obrazów Mieczysława Broniewskiego, Cenne, bezcenne/utracone, Nr 4 (08.'97), http://www.zabytki.pl/sources/straty/kuhnke4-97.html
  13. Bogdan Broniewski, Une vie dans le siècle, 2014
  14. Art & Business, Sztuka Polska i Antyki, 12/98 (stały dodatek Kolekcjoner)
  15. Bogdan Broniewski, Poland Adieu. From Privilage to Peril, 2010
  16. Głos Garbowa, kwiecień-maj 2009, https://cdn05.sulimo.pl/media/userfiles/garbow.pl/glos_garbowa/pdf/2009_04-05_gg_220-221.pdf
  17. Inskrypcja na nagrobku

Literatura | edytuj kod

  • Bogdan Broniewski, Plusieurs vies d'un enthousiaste, 2004
  • Bogdan Broniewski, Poland Adieu. From Privilage to Peril, 2010
  • Bogdan Broniewski, Une vie dans le siècle, 2014
Na podstawie artykułu: "Mieczysław Broniewski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy