Mieczysław Malinowski (major)


Mieczysław Malinowski (major) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Nekrolog poległych na Zachodzie oficerów Polskich Sił Zbrojnych

Mieczysław Malinowski (ur. 20 grudnia 1902 w Emilczynie[1][2][a], zm. 9 sierpnia 1944 pod Falaise), oficer Wojska Polskiego, dowódca pociągu pancernego nr 53 „Śmiały”, zastępca dowódcy 1 pułku w 1 Dywizji Pancernej, odznaczony Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Mieczysław był synem Ludwika Malinowskiego i Józefy z Kozierskich. Ukończył Oficerską Szkołę Artylerii im. gen. Józefa Bema w Toruniu (z lokatą 43). 15 sierpnia 1928 roku został mianowany podporucznikiem w korpusie oficerów artylerii i wcielony do 9 pułku artylerii ciężkiej[1][2]. W 1932 roku odbył 6-miesięczny kurs oficerski w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych[3], po czym z dniem 1 sierpnia 1932 roku został służbowo przeniesiony do 2 dywizjonu pociągów pancernych[4]. W roku 1939 w stopniu kapitana Mieczysław Malinowski był dowódcą pociągu pancernego nr 53 „Śmiały” oraz oficerem Mobilizacyjnego Ośrodka Broni. „Śmiały” został przydzielony do Wołyńskiej Brygady Kawalerii w składzie Armii „Łódź”. 27 sierpnia 1939 roku opuścił macierzystą stację Kraków Bonarka i od 1 września brał udział w walkach z najeźdźcą. Początkowo w bitwie pod Mokrą, wspierając piechotę i kawalerię w odparciu nieprzyjaciela i niszcząc przy tym niemieckie czołgi. Następnie przez Łódź udał się do Koluszek i dalej patrolował linię Skierniewice-Warszawa-Mińsk Mazowiecki. Rozkazem z 13 września 1939 roku za bitwę pod Mokrą „Śmiały” i jego dowódca otrzymali Krzyże Orderu Virtuti Militari V klasy. 14 września pociąg „Śmiały” osiągnął Brześć nad Bugiem, gdzie brał udział w odparciu czołgów nieprzyjaciela, a w dniach 16–18 września przez Łuck–Sienkiewiczówkę–Stojanów przejechał w rejon Lwowa, gdzie po kapitulacji obrońców miasta wobec wojsk sowieckich (22 IX) dowódca zwolnił załogę, a sam przedarł się przez Słowację do Francji, a dalej do Anglii, służąc później w 1 Dywizji Pancernej gen. Maczka. W stopniu majora był zastępcą dowódcy 1 pułku pancernego. Zginął 9 sierpnia 1944 roku w czasie walk o wzgórze 140. Został pochowany na polskim cmentarzu wojennym w Grainville-Langannerie w Normandii[5].

Żoną Mieczysława Malinowskiego była Anna, córka Wacława Szuniewicza i Marii z Lisowskich. Pobrali się 1 czerwca 1937 roku w Radziwiłłowie na Wołyniu, gdzie ojciec Anny prowadził praktykę komorniczą. Jedynym dzieckiem Anny i Mieczysława była Barbara Halina po mężu Mędrzycka (1938–2008).

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Dziennik Personalny" Nr 13, R IX,, Warszawa 15 sierpnia 1928, s. 272, 281 [dostęp 2018-01-15]  (pol.).
  2. a b Lista Starszeństwa Ofic. Zaw. Artylerji - Porucznicy (starszeństwo z dniem 1-go stycznia 1931 r), Rocznik oficerski 1932 (pol.). Warszawa, s. 216/217 ; 709. [dostęp 2018-01-15].
  3. Dziennik Personalny" Nr 6, R XIII,, Warszawa 23 marca 1932, s. 261 [dostęp 2018-01-15]  (pol.).
  4. Dziennik Personalny" Nr 13, R XIII,, Warszawa 9 grudnia 1932, s. 423 [dostęp 2018-01-15]  (pol.).
  5. Antoni Grudziński, Pierwsza Dywizja Pancerna : Polegli na Polu Chwały, London 1964, s. 30.
  6. Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych zestawiona na podstawie Dzienników Personalnych Naczelnego Wodza i Ministra Obrony Narodowej oraz Rozkazów Dziennych 1 Dywizji Pancernej. W: Stanisław Maczek: Od podwody do czołga. Wyd. III (I krajowe). Lublin: Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 1990, s. 275.

Uwagi | edytuj kod

  1. 20 grudnia 1902 r. jako data urodzenia M. Malinowskiego został podany w metryce ślubu i wydawnictwach MON. W książce: Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939–1945 (Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1952, s. 60), a także w: Polska 1. Dywizja Pancerna w Normandii, (Warszawa 2010), autorzy podają nieco późniejszą datę (2.01.1903). Nie ma natomiast wątpliwości co do miejsce urodzenia M. Malinowskiego.

Bibliografia | edytuj kod

  • Bronisław Konieczny, Mój wrzesień 1939 : pamiętnik z kampanii wrześniowej spisany w obozie jenieckim, Kraków 1999.
  • Jacek Kutzner, Juliusz S. Tym, Polska 1. Dywizja Pancerna w Normandii, Warszawa 2010.
Na podstawie artykułu: "Mieczysław Malinowski (major)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy