Mieczysław Nierojewski


Mieczysław Nierojewski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mieczysław Nierojewski (ur. 1 stycznia 1899 w Żbikowie, obecnie dzielnicy Pruszkowa, zm. 12 maja 1956 w Warszawie) – profesor Politechniki Warszawskiej, inżynier budowlany, specjalista w zakresie ogrzewnictwa i wentylacji, twórca polskiego ogrzewnictwa.

Życiorys | edytuj kod

Mieczysław Nierojewski uczył się w II Gimnazjum w Warszawie, maturę zdawał w Rosji, w Kałudze, dokąd ewakuowano to gimnazjum, następnie ukończył w 1928 roku, jako inżynier mechanik, Wydział Mechaniczny Politechniki Warszawskiej. W czasie studiów był działaczem Bratniej Pomocy[1] i członkiem korporacji akademickiej Welecja. W latach 1919–1920 przerwał studia, walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 2 pułku Ułanów Grochowskich. Po studiach został asystentem w Katedrze Mechaniki Teoretycznej Politechniki Warszawskiej, od 1929 roku pracował w prywatnych przedsiębiorstwach m.in. w firmie „Drzewiecki i Jeziorański”, później, w latach 1932–1936, prowadził samodzielną działalność zawodową jako inżynier ogrzewnik. Był współwłaścicielem biura instalacyjno-technicznego „Zarzecki i Nierojewski – inżynierowie”. W 1931 roku był współzałożycielem oraz przewodniczącym zarządu Koła Ogrzewników przy Stowarzyszeniu Techników Polskich w Warszawie[2].

Po wojnie uruchomił własne biuro projektowo-konstrukcyjne, opracował m.in. projekty ogrzewania i klimatyzacji gmachów Sejmu oraz Komisji Planowania Gospodarczego przy Urzędzie Rady Ministrów, prowadził również wykłady z zakresu ogrzewania i wentylacji na Wydziale Inżynierii Lądowej oraz Wydziale Mechanicznym PW. Od 1949 roku pracował jako profesor nadzwyczajny na Politechnice, był to pierwszy w Polsce tytuł profesorski z zakresu ogrzewnictwa i wentylacji. Był współorganizatorem Oddziału Budownictwa Sanitarnego przy Wydziale Inżynierii Lądowej przekształconego w 1950 roku w Wydział Inżynierii Sanitarnej Politechniki Warszawskiej, zorganizował i później kierował Katedrą i Zakładem Ogrzewnictwa i Wentylacji[2][3].

W pierwszych latach po wojnie był przewodniczącym Komisji Ogrzewnictwa i Wentylacji w Polskim Komitecie Normalizacyjnym, wiceprzewodniczącym Sekcji Techniki Sanitarnej Komitetu Inżynierii Lądowej PAN, członkiem Rady Naukowej Instytutu Techniki Budownictwa oraz członkiem rady redakcyjnej Wydawnictwa „Budownictwo i Architektura”[2].

Był odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1947)[2][3].

Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 154b-2-25)[4].

Życie rodzinne | edytuj kod

Mieczysław Nierojewski był synem pracownika kolejowego. W 1931 roku ożenił się z Zofią ze Skorupków, primo voto Luxembourg (1901–1995). Mieli córkę Monikę, późniejszą Nierojewską-Charkowską[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. TomaszT. Piskorski TomaszT., Pamiętniki, zeszyt 344 (1934), Warszawa: Archiwum Akt Nowych .
  2. a b c d Nierojewski Mieczysław, www.polskaniezwykla.pl [dostęp 2017-02-02] .
  3. a b c Prof. Mieczysław Nierojewski. „Gaz, Woda i Technika Sanitarna”, s. 39, maj 2006. 
  4. Cmentarz Stare Powązki: MIECZYSŁAW NIEROJEWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-01-31] .
Na podstawie artykułu: "Mieczysław Nierojewski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy