Mieczysław Wallis


Mieczysław Wallis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mieczysław Wallis, pierwotnie Mieczysław Walfisz, później Wallis-Walfisz (ur. 16 czerwca 1895 w Warszawie, zm. 25 października 1975 tamże) – polski filozof i historyk sztuki.

Profesor Uniwersytetu Łódzkiego i PWST w Warszawie. Kierował Katedrą Historii Sztuki UŁ[1]. W czasie II wojny światowej jeniec oflagu XI A i Oflagu IIC Woldenberg (dzisiejszy Dobiegniew woj. lubuskie), gdzie prowadził wykłady dla jeńców. W latach 1955–1956 pełnił funkcję dziekana Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Łódzkiego. Autor licznych publikacji z zakresu filozofii, estetyki, sztuki i krytyki artystycznej; współpracował z redakcją Allgemeines Lexikon der bildenden Künstler (Thiemego i Beckera). Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A38-5-3)[2].

Wybrane publikacje | edytuj kod

Artykuł Mieczysława Wallisa we Wiadomościach Literackich (1935)
  • Wyraz i życie psychiczne: o rozumienie dzieł sztuki przedstawiających przedmioty psychiczne, Wilno 1939.
  • Dzieje zwierciadła i jego rola w różnych dziedzinach kultury, Łódź 1956.
  • Malarze i miasta, Warszawa 1961.
  • Autoportret, Warszawa 1964.
  • Secesja, Warszawa 1967.
  • Przeżycie i wartość: pisma z estetyki i nauki o sztuce 1931–1949, Kraków 1968.

Przypisy | edytuj kod

  1. Katedra Historii Sztuki
  2. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Mieczysław Wallis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy