Mike Tyson


Mike Tyson w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Michael Gerald „Mike” Tyson (ur. 30 czerwca 1966 na Brooklynie w Nowym Jorku) – amerykański bokser. Był dwukrotnym mistrzem świata wszechwag zawodowców (w latach 1986–1990 i w 1996), zostając najmłodszym mistrzem świata w tej kategorii w historii boksu zawodowego w wieku 20 lat, 4 miesięcy i 22 dni; zdobył mistrzostwo świata trzech najważniejszych federacji bokserskich: World Boxing Organization, International Boxing Federation i World Boxing Association. Ze względu na bardzo agresywny sposób walki zyskał przydomki Bestia i Żelazny Mike.

Spis treści

Wczesne życie | edytuj kod

Urodził się 30 czerwca 1966 na Brooklynie w Nowym Jorku[1]. Jego matką była Lorna z domu Smith (ur. 1927, zm. 1982)[2]. Jego certyfikat urodzenia jako ojca wymienia Percella Tysona[3], który w tym czasie przebywał w Jamajce. Mężczyzną, który został przedstawiony Tysonowi jako biologiczny ojciec, był Jimmy “Curlee” Kirkpatrick (ur. 1924, zm. 28 października 1992)[4]. Mike Tyson rzadko widywał Kirkpatricka. Dorastał w niebezpiecznej dzielnicy Brownsville[3] razem z o pięć lat starszym bratem Rodneyem[5] i o dwa lata starszą siostrą Denise Annette “Niecy” (ur. 14 czerwca 1964, zm. 21 lutego 1990)[6].

Mike Tyson deklarował, że w wieku ośmiu lat został zgwałcony przez mężczyznę i że to wydarzenie miało ogromny wpływ na jego styl życia. Miał sobie wówczas postanowić, że będzie twardy wobec świata i już nikt więcej nie będzie mu dokuczał[7].

W dzieciństwie hobbystycznie opiekował się gołębiami. Twierdził, że pierwszy raz wdał się w bójkę w wieku dziesięciu lat, kiedy inne dziecko zabiło jednego z gołębi Tysona[8].

W dzieciństwie Tyson należał do gangów ulicznych[1]. W 1978, w wieku 12 lat, został aresztowany za kradzież torebki i wysłany do zakładu poprawczego Tryon School dla chłopców. W 1979 pracujący w zakładzie instruktor boksu[9], Bobby Stewart[1], zauważył umiejętności i potencjał Tysona, w związku z czym oddal go pod opiekę Cusowi D'Amato, byłemu trenerowi Floyda Pattersona, mistrza świata wagi ciężkiej w boksie zawodowym[9].

W późniejszym okresie Tyson uczył się w liceum Catskill High School, ale został z niego wydalony w 1982 za liczne wykroczenia[9].

Kariera bokserska | edytuj kod

Plakat reklamujący walkę Mike'a Tysona z Pinklonem Thomasem

Styl walki | edytuj kod

Mike Tyson stosował taktykę defensywy zwaną peek-a-boo, której nauczył go Cus D'Amato[9]. Polega ona na trzymaniu pięści blisko na wysokości oczu lub ust i osłanianiu twarzy przedramionami. Ciało boksera kołysze się na boki, unikając ciosu. Jednocześnie bokser wyczekuje odpowiedniego momentu do ataku[10].

Miał 178 cm wzrostu[11] i ważył mniej niż 100 kg. Miał zatem mniejszą budowę ciała, niż przeciętny bokser wagi ciężkiej. Nadrabiał te braki szybkością i agresją[1]. Ze względu na bardzo agresywny sposób walki zyskał przydomki Bestia i Żelazny Mike[12]. Tyson trenował 7 dni w tygodniu od 5:00 rano do 20:00[10].

Kariera amatorska (1982–1985) | edytuj kod

W 1981, jako amator, zdobył złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich Juniorów. Jednego ze swoich przeciwników, Joe Corteza, pokonał w dziewięć sekund przez nokaut. W 1982 ponownie zdobył złoty medal olimpijski juniorów. Tym razem pokonał jednego ze swoich przeciwników w osiem sekund[13]. W 1984 Cus D'Amato został prawnym opiekunem Tysona, ale zmarł rok później na zapalenie płuc[9]. Również w 1984 Tyson wygrał turniej US national Golden Gloves heavyweight championships[14]. Jako amator wygrał 24 walki i przegrał 3[1].

Kariera zawodowa (1985–2005) | edytuj kod

Jako bokser zawodowy debiutował 6 marca 1985 roku w Nowym Jorku. Jego pierwszym przeciwnikiem był Hector Mercedes[15], którego pokonał w pierwszej rundzie przez nokaut[9]. Swoje pierwsze 19 zawodowych walk wygrał przez nokaut, w tym 12 w pierwszej rundzie[16].

22 listopada 1986 pokonał ówczesnego mistrza świata wagi ciężkiej WBC, Trevora Berbicka, przez nokaut w drugiej rundzie[1]. Tym samym został najmłodszym mistrzem świata wszechwag w historii boksu zawodowego[12]. Miał wtedy 20 lat, 4 miesiące i 22 dni[17]. Wkrótce po tym, 7 marca, pokonał mistrza WBA Jamesa Smitha, a 1 sierpnia mistrza IBF Tony'ego Tuckera[1]. Tym samym Mike Tyson został uznany za niekwestionowanego mistrza świata przez trzy najważniejsze federacje bokserskie[12].

Stracił tytuł niekwestionowanego mistrza świata wagi ciężkiej 11 lutego 1990, przegrywając walkę z lżejszym przeciwnikiem, Jamesem „Busterem” Douglasem, który pokonał go technicznym nokautem w dziesiątej rundzie. Była to pierwsza przegrana w karierze zawodowej Tysona. Następnie wygrał cztery kolejne walki, lecz wtedy jego kariera bokserska została przerwana z powodu osadzenia w zakładzie karnym w 1992 za gwałt na uczestniczce konkursu piękności[1]. Wyszedł na wolność 25 marca 1995 i powrócił do kariery bokserskiej[18]. Analitycy zwracali na spadek formy boksera po wyjściu z więzienia. Sam Tyson twierdził, że już nie trenował i nie przykładał się[19].

16 marca 1996 pokonał Franka Bruno w walce o mistrzostwo wagi ciężkiej WBC[9], a 7 września Bruce'a Seldona w walce o mistrzostwo WBA[20]. Jednym z kolejnych pretendentów do tytułu WBC był Lennox Lewis. Tyson odmówił z nim walki, w związku z czym Lewis pozwał go za naruszenie warunków kontraktu. Sąd przyznał Lewisowi rację[21], w związku z czym 24 września Tyson zwakował mistrzostwo WBC[18].

9 listopada 1996 bronił mistrzostwa WBA w walce przeciwko Evanderowi Holyfieldowi, który pokonał go technicznym nokautem w jedenastej rundzie. Była to druga przegrana Tysona w jego karierze. Walka rewanżowa Tysona i Holyfielda miała miejsce 28 czerwca. Tym razem Tyson został zdyskwalifikowany za dwukrotne ugryzienie przeciwnika w ucho[9]. W związku z tym incydentem musiał zapłacić 3 miliony dolarów i na jakiś czas odebrano mu bokserską licencję[22]. Tyson tłumaczył, że ugryzienie ucha było odwetem za to, że Holyfield uderzył go głową powyżej oka. Sędzia Mills Lane uznał jednak, że uderzenie było przypadkowe[9]. Wiele lat później Tyson przyznał, że w czasie drugiej walki z Holyfieldem był pod wpływem narkotyków[19].

W październiku 2000 walczył z Andrzejem Gołotą. Wygrał w trzeciej rundzie, ale później komisja bokserska uznała walkę za nieodbytą, ponieważ Tyson był pod wpływem marihuany[1].

Jego walka przeciwko mistrzowi świata Lennoxowi Lewisowi była trudna do zaplanowania. Obaj byli związani kontraktem z innymi stacjami telewizyjnymi i innymi promotorami boksu. W czasie jednej z konferencji prasowych Tyson zaatakował fizycznie Lewisa. Na pewien czas ponownie stracił bokserską licencję[1]. Do ich starcia doszło 8 czerwca 2002 w Pyramid Arena w miejscowości Memfis[23]. Lewis dwukrotnie przewrócił przeciwnika i ostatecznie znokautował go, wygrywając walkę w ósmej rundzie[1].

Swoje dwie ostatnie walki przegrał: 30 lipca 2004 przeciwko Danny'emu Williamsowi[24] i 11 czerwca 2005 przeciwko Kevinowi McBride'owi[25]. Po tych walkach zdecydował się zakończyć karierę bokserską[1]. U schyłku kariery ważył 106 kg[26].

Wrestling | edytuj kod

Mike Tyson w czasie dołączania do galerii sławy WWE Hall of Fame

Mike Tyson wielokrotnie angażował się w promowanie wrestlingu i firmy WWF, znanej później jako WWE[27].

23 lutego 1990 miał być sędzią specjalnym w pojedynku między Hulkiem Hoganem, a Randy'm Savage'em, ale został zastąpiony przez Bustera Douglasa po tym, jak został przez niego pokonany i przegrał niekwestionowane mistrzostwo świata wagi ciężkiej[27].

19 stycznia 1998, jeden dzień po gali Royal Rumble, prezes WWF Vince McMahon wystąpił w ringu wspólnie z Tysonem, aby ogłosić, że bokser będzie specjalnym sędzią w walce na WrestleManii 14. Segment został przerwany przez wrestlera Stone Cold Steve'a Austina, który zaczął szydzić z Tysona i wdał się z nim w bójkę. Stone Cold i Tyson musieli zostać rozdzieleni przez 50 osób. Wtedy McMahon zaczął krzyczeć w stronę Austina Zrujnowałeś to! i kopać wrestlera po głowie[28]. Tydzień przed WrestleManią Tyson ogłosił, że dołączy do tag teamu D-Generation X i połączy siły z mistrzem WWE Shawnem Michaelsem[27]. Gala Wrestlemania 14 odbyła się 29 marca. Stone Cold Steve Austin zmierzył się z Shawnem Michaelsem, a sędzią specjalnym był Mike Tyson[29]. Austin pokonał przeciwnika i przejął mistrzostwo WWF. Po walce Mike Tyson znokautował protestującego Michaelsa i na konferencji prasowej oświadczył wspólnie z Austinem, że od początku współpracowali ze sobą[30].

11 stycznia 2010 Shawn Michaels chciał pogodzić się z Tysonem w odcinku WWE Raw. Tyson tymczasem stał się heelem i połączył siły z Chrisem Jericho. Razem zmierzyli się przeciwko Shawnowi Michaelsowi i Triple H-owi. Jednak w trakcie pojedynku Tyson zwrócił się przeciwko swojemu partnerowi, znokautował go i pomógł wygrać przeciwnikom[27].

W 2012 Triple H i Shawn Michaels wprowadzili go do galerii sławy WWE Hall of Fame[31]. W tym samym roku w grze WWE '13 pojawiła się grywalna postać Mike'a Tysona[32].

Filmografia | edytuj kod

Mike Tyson w czasie promowania swojego serialu animowanego Mike Tyson Mysteries na konwencie Comic-Con International w San Diego w 2017

Inne media | edytuj kod

W październiku 1987 ukazała się promowana jego nazwiskiem gra bokserska na konsolę NES Mike Tyson's Punch-Out!! W grze Mike Tyson był głównym bossem[35].

Po zakończeniu kariery sportowej wrócił do hobby z dzieciństwa[8], jakim była hodowla gołębi. W swojej posesji w Phoenix miał ich ponad 300. Jego hodowli został poświęcony film wyprodukowany przez Animal Planet[19].

W 2008 premierę miał film dokumentalny Tyson Jamesa Tobacka, poświęcony życiu Mike'a Tysona i częściowo przez niego wyprodukowany. Film został pokazany na festiwalu filmowym Cannes[36].

W 2012 podjął współpracę z reżyserem Spike'iem Lee i debiutował na scenie ze swoim występem solowym Mike Tyson: Undisputed Truth, poświęconym historii jego życia osobistego i zawodowego. Wkrótce zaczął wystawiać swój spektakl na Broadway'u[37] w Imperial Theatre. W 2013 jego występ został wyemitowany przez HBO. W Polsce tytuł monodramu został przetłumaczony na Mike Tyson szczery do bólu[38].

W listopadzie 2013 ukazała się jego autobiografia Undisputed Truth, która również trafiła na listę bestsellerów The New York Times[39].

Problemy z prawem | edytuj kod

Tyson był wielokrotnie oskarżany sądownie o przemoc fizyczną i werbalną oraz o napastowanie seksualne[9].

W 1978, w wieku 12 lat, został aresztowany za kradzież torebki i wysłany do zakładu poprawczego[9].

12 grudnia 1988 Sandra Miller oskarżyła Tysona o molestowanie i poniżenie w nowojorskim klubie nocnym. Sąd uznał Tysona winnym naruszenia nietykalności cielesnej i skazał na grzywnę 100 dolarów amerykańskich[9].

15 grudnia 1988 Lori Davis oskarżyła Tysona o molestowanie w tym samym klubie nocnym, w którym miał miejsce incydent z Sandrą Miller. 1 listopada 1990 sąd uznał Tysona winnym naruszenia nietykalności cielesnej i skazał na grzywnę 100 dolarów amerykańskich[9].

9 kwietnia 1989 oskarżono go o trzykrotne uderzenie pomocnika parkingowego otwartą ręką przed klubem nocnym w Los Angeles, po tym, jak poprosił Tysona o wyprowadzenie Mercedesa z miejsca zarezerwowanego dla właściciela klubu. Zarzuty zostały potem oddalone z powodu braku współpracy świadków[9].

18 lipca 1991 spotkał się z Desiree Washington, uczestniczką konkursu piękności Afroamerykanek Miss Black America. Oboje spędzili poranek w pokoju hotelowym boksera. Cztery dni później Washington pozwała Tysona za gwałt. 10 lutego 1992 bokser został uznany winnym gwałtowi i dwóch innych przestępstw seksualnych. 26 marca 1992 został skazany na 10 lat więzienia, w tym 2 lata w zawieszeniu. Nigdy nie przyznał się do winy. Wyrok został wykonany w trybie natychmiastowym w stanie Indiana. Tyson został osadzony w więzieniu Indiana Youth Center przy Plainfield w stanie Indiana. 8 maja 1992, do jego wyroku doliczono 15 dni za zastraszanie strażnika i złe sprawowanie. Mike Tyson wyszedł na wolność wcześniej, 25 marca 1995, za dobre sprawowanie[9].

24 września 1996 zwakował mistrzostwo wagi ciężkiej WBC[18] z powodu nakazu sądowego. Został skazany za naruszenie warunków kontraktu, odmawiając walki z głównym pretendentem do tytułu, Lennoxem Lewisem[21].

5 lutego 1999 został dwukrotnie skazany na dwa lata więzienia za napaść na dwóch kierowców po wypadku drogowym w 1998. Sędzia Stephen Johnson zawiesił wszystkie kary więzienia z wyjątkiem jednego roku. Tyson został również ukarany grzywną w wysokości 5000 dolarów amerykańskich i skazany na dwa lata w zawieszeniu po zwolnieniu z więzienia. Osadzono go w Maryland, w zakładzie karnym Montgomery County Detention Center. 20 lutego za niewłaściwe zachowanie został ukarany pobytem w izolatce, gdzie spędził sześć dni[9].

22 sierpnia 2000 został ukarany grzywną w wysokości 187 500 dolarów amerykańskich za znokautowanie sędziego po wygranej walce przeciwko Lou Savarese'owi, co uczynił w celu kontynuowania bicia pokonanego przeciwnika[9].

W 2007 odsiedział dwudziestoczterogodzinny wyrok więzienia za posiadanie narkotyków i jazdę pod ich wpływem[1]. Otrzymał łagodny wyrok w zamian za zgłoszenie się na kurację odwykową[19].

Życie prywatne | edytuj kod

Brama posiadłości Mike'a Tysona w Southington w stanie Ohio

Partnerki i dzieci | edytuj kod

9 lutego 1988 w Nowym Jorku ożenił się z aktorką Robin Givens[9]. W maju kobieta poroniła[40]. 17 czerwca Givens i jej rodzina oskarżyli Tysona o fizyczne znęcanie się nad nią. 7 października kobieta złożyła podanie o rozwód[9].

2 maja 1990 Natalie Fears urodziła syna i wskazała Mike'a Tysona jako ojca, żądając od niego alimentów. Bokser nazwał niemowlę D’Amato, na cześć swojego trenera i ojca zastępczego Cusa D’Amato. Badania krwi ostatecznie wykazały jednak, że Mike Tyson nie jest jego biologicznym ojcem[40].

Pierwsze dziecko miał z Kimberly Scarborough. Była to urodzona w 1990 córka, którą bokser nazwał Mikey Lorna Tyson[40].

19 kwietnia 1997[40] w Bethesdzie w stanie Indiana zawarł drugi związek małżeński z pediatrą Monicą Turner[41]. Z tego związku urodziła się dwójka dzieci: córka Rayna (ur. 14 lutego 1996) i syn Amir (ur. 5 sierpnia 1997). W 2002 Tysonowi urodził się syn Miguel Leon. Tożsamość matki Miguela Leona Tysona została zatajona przed opinią publiczną. 14 stycznia 2003 Tyson i Turner rozwiedli się[40].

W 2005 jemu i Sol Xochitl urodziła się córka Exodus Tyson. Zginęła w wieku czterech lat 26 maja 2009 z powodu wypadku, jaki miała w czasie zabawy na bieżni w domu swojej matki. Zaplątała się w zwisający przewód i udusiła się. Została natychmiast odwieziona do szpitala, ale umarła następnego dnia[40].

6 czerwca 2009 poślubił Lakihę Spicer. To małżeństwo Mike Tyson opisał jako zmieniające jego życie na lepsze. Przypisuje żonie uratowanie go przed życiem w rozpaczy. Oboje poznali się, gdy początkujący bokser miał 18 lat i od tego czasu wielokrotnie okazjonalnie się spotykali. Razem mają córkę Milan (ur. 25 grudnia 2008) i syna Morocco (ur. 25 stycznia 2011)[40].

Wiara | edytuj kod

W czasie odbywania kary więzienia między 1992, a 1995 nawrócił się na Islam[42][43] i przyjął muzułmańskie imię Malik Abdul Aziz[44]. W październiku 2014 w wywiadzie dla Howarda Sterna potępił islamskich ekstremistów[45].

Problemy finansowe | edytuj kod

W 2003 Tyson ogłosił bankructwo i przyznał, że ma 34 miliony dolarów długu. Według analityków Tyson w ciągu całej swojej kariery zarobił w przybliżeniu 400 milionów dolarów amerykańskich[1]. Na liście jego wierzycieli było między innymi sześć firm prawniczych, którym był winny 600 tysięcy dolarów amerykańskich. Był też winien 173 706 dolary jubilerowi z Las Vegas za złoty łańcuch pokryty 80 karatami diamentów. Mordechai Yerushalmi nie wziął pieniędzy od razu, bo Tyson był jego stałym klientem[46]. W 2010 nadal utrzymywał, że ma mało pieniędzy[19]. Sam Tyson jako jednego z winnych jego problemów z płynnością finansową wymienił promotora boksu Don Kinga[47].

Problemy psychiczne i uzależnienia | edytuj kod

4 września 1988 uderzył samochodem marki BMW w drzewo. Gazeta New York Daily News podała do informacji, że była to próba samobójcza spowodowana nierównowagą chemiczną w mózgu[9].

13 października 1998 był badany psychicznie w celu ustalenia czy nadaje się do powrotu do kariery bokserskiej. Badania wykazały, że cierpi na zaburzenia depresyjne i ma niską samoocenę[9].

Przez znaczną część życia miał problemy uzależnieniem od alkoholu i narkotyków[48]. W 2007 został skazany za jazdę samochodem pod wpływem marihuany[1] i zgłosił się na kurację odwykową[19]. W marcu 2011 w programie The Ellen DeGeneres Show oświadczył, że udało mu się przezwyciężyć alkoholizm i przeszedł na weganizm[49]. W sierpniu 2013 przyznał jednak, że skłamał i był na skraju śmierci z powodu alkoholizmu[50]. W grudniu 2013 oświadczył, że robi postępy w walce z nałogiem, ale zrezygnował z diety wegańskiej[51].

Lista walk | edytuj kod

Legenda: TKO – techniczny nokaut; KO – nokaut; UD – jednogłośna decyzja sędziów; SD- niejednogłośna decyzja sędziów; MD – decyzja większości sędziów; PTS – walka zakończona na punkty; RTD – techniczna decyzja sędziów, DQ – dyskwalifikacja, NC – uznane za nieodbyte

Mistrzostwa i osiągnięcia | edytuj kod

Mike Tyson podziwiający szatę swojego idola Muhammada Alego w galerii International Boxing Hall of Fame

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k l m n o Mike Tyson, Encyclopedia Britannica [dostęp 2019-06-01]  (ang.).
  2. Lorna Mae Smith Tyson, Find A Grave  (ang.).
  3. a b MikeM. Costello MikeM., Mike Tyson staying clean but still sparring with temptation, BBC, 18 grudnia 2013 [dostęp 2019-06-03]  (ang.).
  4. Jimmy “Curlee” Kirkpatrick, Find A Grave .
  5. IraI. Berkow IraI., Sports of The Times: Boxing; Tyson's Fault Line: Don't Put Blame on Me, „The New York Times”, 22 października 1998, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-06-03]  (ang.).
  6. Denise Annette “Niecy” Tyson Anderson, Find A Grave  (ang.).
  7. Mike Tyson szokująco o traumie z dzieciństwa: Zgwałcił mnie, a wcześniej zastraszył, Super Express, 27 lipca 2017 [dostęp 2019-06-03]  (ang.).
  8. a b Dead pigeon prompted Mike Tyson's first fight, 11 marca 2011, ISSN 0307-1235 [dostęp 2019-06-06]  (ang.).
  9. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Tyson timeline: Notable moments in Tyson's life, ESPN [dostęp 2019-06-01]  (ang.).
  10. a b Jesteś jak Tyson?, Puls Biznesu, 21 sierpnia 2017 [dostęp 2019-06-01]  (pol.).
  11. Mike Tyson, BoxRec [dostęp 2019-06-03]  (ang.).
  12. a b c Tyson Mike (Michael Gerald) - Encyklopedia PWN - źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy, encyklopedia.pwn.pl [dostęp 2019-06-01]  (pol.).
  13. a b c TBT: Watch 15-year-old Mike Tyson viciously KO opponent in just 9 seconds, FOX Sports, 19 listopada 2015 [dostęp 2019-06-03]  (ang.).
  14. a b Official Golden Gloves of America Website, web.archive.org, 6 maja 2017 [dostęp 2019-06-15] [zarchiwizowane z adresu 2017-05-06] .
  15. Mike Tyson vs Hector Mercedes 'Tyson's first Professional Fight' (ang.). SportsMoments. [dostęp 2017-01-11].
  16. Mike Tyson Fast Facts (ang.). TV Guide. [dostęp 2017-01-11].
  17. a b Johnson PublishingJ.P. Company Johnson PublishingJ.P., Jet, Johnson Publishing Company, 22 stycznia 1990, s. 46 [dostęp 2019-06-01]  (ang.).
  18. a b c BirminghamB. Times BirminghamB., World Boxing Council (WBC) Heavyweight Champions, The Birmingham Times, 15 lipca 2016 [dostęp 2019-06-05]  (ang.).
  19. a b c d e f ŁukaszŁ. Cegliński ŁukaszŁ., Bestia Mike Tyson - spłukany, ale szczęśliwy. Bokser, który przepuścił 300 mln dolarów, Sport.pl, 9 grudnia 2010 [dostęp 2019-06-16]  (pol.).
  20. NickN. Bond NickN., On This Day: Mike Tyson knocks out Bruce Seldon with 'phantom punch' - Boxing News, web.archive.org, 11 stycznia 2019 [dostęp 2019-06-05] [zarchiwizowane z adresu 2019-01-11]  (ang.).
  21. a b DeanD. Juipe DeanD., Tyson criticized for vacating crown - Las Vegas Sun Newspaper, lasvegassun.com, 25 września 1996 [dostęp 2019-06-05]  (ang.).
  22. Mike Tyson zaszokował. Gryzłby dalej Holyfielda, gdyby nie przerwano walki, sport.se.pl, 25 października 2018 [dostęp 2019-06-05]  (ang.).
  23. TomaszT. Ratajczak TomaszT., 12 LAT TEMU LEWIS ZNOKAUTOWAŁ TYSONA, www.bokser.org, 8 czerwca 2014 [dostęp 2019-06-06]  (ang.).
  24. Williams knocks out Tyson, ABC News, 31 lipca 2004 [dostęp 2019-06-06]  (ang.).
  25. Tyson tried to bite off my nipple - McBride recalls Iron Mike win -, www.irish-boxing.com, 12 czerwca 2016 [dostęp 2019-06-06]  (ang.).
  26. Tyson Foe's Weight Raises Eyebrows, „The New York Times”, 10 czerwca 2005, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-06-05]  (ang.).
  27. a b c d Mike Tyson, Online World of Wrestling [dostęp 2019-06-06]  (ang.).
  28. TYSON AND AUSTIN! TYSON AND AUSTIN!, „Cageside Seats” [dostęp 2017-10-14] .
  29. Steve Austin, Online World of Wrestling [dostęp 2017-09-30]  (ang.).
  30. DavidD. Bixenspan DavidD., Full Career Retrospective and Greatest Moments for Stone Cold Steve Austin, Bleacher Report, 29 sierpnia 2013 [dostęp 2017-10-14]  (ang.).
  31. MarcM. Middleton MarcM., Full Report From The 2012 WWE Hall Of Fame Ceremony, Wrestling Inc., 31 marca 2012 [dostęp 2019-06-06]  (ang.).
  32. AndrzejA. Kała AndrzejA., WWE 13 - Mike Tyson jako dodatek dla zamówień przedpremierowych, Playing Daily, 21 czerwca 2012 [dostęp 2019-06-06]  (pol.).
  33. Mike Tyson, IMDb [dostęp 2019-06-06] .
  34. Mike Tyson, Filmweb [dostęp 2019-06-06]  (pol.).
  35. Mike Tyson’s Punch-Out!! - informacje o grze, recenzje, zapowiedzi, aktualności, galerie, PPE.pl [dostęp 2019-06-06]  (pol.).
  36. TYSON, Festival de Cannes [dostęp 2019-06-06]  (ang.).
  37. MattM. Trueman MattM., A tough act: Mike Tyson's one-man show on Broadway, „The Guardian”, 19 czerwca 2012, ISSN 0261-3077 [dostęp 2019-06-06]  (ang.).
  38. Mike Tyson szczery do bólu, HBO, 2013  (pol.).
  39. Gregory Cowles (2013-11-22): Inside the List (ang.). The New York Times. [dostęp 2017-01-11].
  40. a b c d e f g Retired heavyweight boxing champion Mike Tyson's family: Wife And Kids, https://bodyheightweight.com/, 3 maja 2017 [dostęp 2019-06-06]  (ang.).
  41. Tyson finalizes divorce, could pay ex $9 million - Sports - Mike Tyson - Brief Article, Bent, 13 stycznia 2008 [dostęp 2019-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2008-01-13]  (ang.).
  42. DaveD. Anderson DaveD., Sports of The Times; The Tyson, Olajuwon Connection, „The New York Times”, 13 listopada 1994, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-06-07]  (ang.).
  43. PatP. Putnam PatP., A prayer from Mike Tyson as he leaves jail: from the archive, 25 March 1995, „The Guardian”, 25 marca 2015, ISSN 0261-3077 [dostęp 2019-06-07]  (ang.).
  44. Tyson a Heavyweight in Chechnya, „Los Angeles Times”, 16 września 2005, ISSN 0458-3035 [dostęp 2019-06-07]  (ang.).
  45. Muslim celebrities, www.cbsnews.com [dostęp 2019-06-07]  (ang.).
  46. RobertR. Małolepszy RobertR., Jak stracić 700 milionów dolarów. Historia dwóch legend ringu, Polska Times, 29 maja 2013 [dostęp 2019-06-16]  (pol.).
  47. PawełP. Ślęzak PawełP., Mike Tyson ma już 50 lat!, Polsat Sport, 30 czerwca 2016 [dostęp 2019-06-16]  (pol.).
  48. Tyson Fury on depression, drugs, drinking and his comeback fight, 4 czerwca 2018 [dostęp 2019-06-07]  (ang.).
  49. Mike Tyson Talks Sobriety and Vegan Life with Ellen DeGeneres!, Xappeal, 8 marca 2011 [dostęp 2019-06-07]  (ang.).
  50. KevinK. Iole KevinK., Former heavyweight champion Mike Tyson: ‘I’m on the verge of dying because I’m a vicious alcoholic.’, sports.yahoo.com, 25 sierpnia 2013 [dostęp 2019-06-07]  (ang.).
  51. NickiN. Gostin NickiN., Mike Tyson talks religon: 'I need Allah', Fox News, 25 marca 2015 [dostęp 2019-06-07]  (ang.).
  52. The AssociatedT.A. Press The AssociatedT.A., PLUS: BOXING; Tyson Tests Positive For Marijuana, „The New York Times”, 19 stycznia 2001, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-06-15]  (ang.).
  53. MikeM. Freeman MikeM., BOXING; In Bizarre Ending, Tyson Bout Is Declared a No Contest, „The New York Times”, 24 października 1999, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-06-15]  (ang.).
  54. TomT. Friend TomT., Tyson Disqualified for Biting Holyfield's Ears, „The New York Times”, 29 czerwca 1997, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-06-15]  (ang.).
  55. RichardR. Hoffer RichardR., CON JOB NOT BY MIKE TYSON BUT BY PETER MCNEELEY'S CORNERMAN, WHO HAD HIS EYE ON A BIGGER PRIZE, Sports Illustrated, 802 [dostęp 2019-06-15]  (ang.).
  56. a b BoxRec: Mike Tyson, boxrec.com [dostęp 2019-06-15] .
  57. Mike Tyson, www.ibhof.com [dostęp 2019-06-15] .
  58. MarcM. Middleton MarcM., Full Report From The 2012 WWE Hall Of Fame Ceremony, Wrestling Inc., 31 marca 2012 [dostęp 2019-06-06]  (ang.).
  59. Ring Magazine Fight of the Year - BoxRec, boxrec.com [dostęp 2019-06-15] .
  60. PAST WINNERS OF THE RING'S YEAR-END AWARDS, RingTv, 21 kwietnia 2013 [dostęp 2019-06-15] [zarchiwizowane z adresu 2013-04-21] .
  61. Mike Tyson - AskMen.com, AskMen.com, 4 stycznia 2009 [dostęp 2019-06-15] [zarchiwizowane z adresu 2009-01-04]  (ang.).

Linki zewnętrzne | edytuj kod


Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Mike Tyson" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy