Mikołaj Kozakiewicz


Mikołaj Kozakiewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Mikołaja Kozakiewicza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Mikołaj Kozakiewicz (ur. 24 grudnia 1923 w Albertynie, zm. 22 listopada 1998 w Warszawie) – polski socjolog, polityk, marszałek Sejmu X kadencji, poseł na Sejm PRL IX kadencji, Sejm kontraktowy i Sejm I kadencji, profesor nauk humanistycznych, autor kilkudziesięciu książek z zakresu seksuologii, socjologii wychowania i oświaty, publicysta.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w województwie nowogródzkim. Uczył się w szkołach w Wilnie, w latach 1945–1947 pracował jako nauczyciel wiejski, a w 1950 ukończył studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego. W okresie 1950–1951 był nauczycielem i dyrektorem w Liceum Ogólnokształcącym w Izbicy Kujawskiej. Od 1951 do 1955 był sekretarzem redakcji „Głosu Nauczycielskiego”. W latach 1956–1970 pracował jako kierownik działu miesięcznika Naczelnego Komitetu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego „Wieś Współczesna”. W okresie 1957–1969 zasiadał w Prezydium Towarzystwa Szkoły Świeckiej, a od 1970 do 1974 był wiceprzewodniczącym Zarządu Głównego Towarzystwa Krzewienia Kultury Świeckiej. W 1963 obronił doktorat z socjologii na UW, po czym podjął pracę w Polskiej Akademii Nauk. W 1972 uzyskał habilitację. W 1979 otrzymał tytuł profesora[2] i został profesorem nadzwyczajnym, a w 1984 objął stanowisko profesora zwyczajnego.

Działalność polityczna | edytuj kod

W 1947 wstąpił do Stronnictwa Ludowego, a po jego połączeniu z Polskim Stronnictwem Ludowym w 1949 znalazł się w szeregach ZSL. W 1982 został członkiem prezydium Tymczasowej Rady Krajowej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego[3]. Sprawował mandat posła na Sejm PRL w latach 1985–1989, uczestniczył w obradach plenarnych Okrągłego Stołu. W wyborach 4 czerwca 1989 jako jedyny obok Adama Zielińskiego uzyskał mandat posła na Sejm X kadencji w ramach 35-osobowej listy krajowej, obejmującej czołowych działaczy ówczesnej władzy. W Sejmie kontraktowym objął stanowisko marszałka Sejmu. Po zakończeniu działalności ZSL został działaczem Polskiego Stronnictwa Ludowego i zasiadał w Sejmie I kadencji z jego listy. W 1993 po konflikcie z prezesem partii Waldemarem Pawlakiem zrezygnował z ubiegania się o reelekcję. 7 stycznia 1998 został członkiem rady założycielskiej Partii Ludowo-Demokratycznej.

Członek Towarzystwa Świadomego Macierzyństwa i Towarzystwa Planowania Rodziny. Popularyzował antykoncepcję, bronił legalności aborcji, praw homoseksualistów i chorych na AIDS. Popierał legalizację miękkich narkotyków. W 1995 był jednym z założycieli oraz honorowym prezesem Stowarzyszenia Otwarte Drzwi, pozarządowej organizacji działającej na rzecz osób wykluczonych społecznie.

Działalność publicystyczna | edytuj kod

Był autorem publikacji w językach polskim, angielskim, niemieckim, francuskim, kilkunastu prac naukowych, a także ponad 20 prac popularnonaukowych z zakresu socjologii wychowania i oświaty oraz filozofii wychowania, jak również cyklu felietonów Z księgi zakazów publikowanych w „Trybunie”. Napisał także wspomnieniową książkę Byłem marszałkiem kontraktowego... (1991).

Wybrane publikacje:

  • Małżeństwo niemal doskonałe, Warszawa 1973,
  • Najdziwniejsi rodzice, najdziwniejsze dzieci, Warszawa 1973,
  • O miłości prawie wszystko, Warszawa 1973,
  • Raport o dostępie młodzieży wiejskiej do kształcenia na różnych szczeblach szkolnictwa (współautor), Warszawa 1973,
  • Zanim staniecie się kobietami, Warszawa 1973,
  • Nowoczesność nauczycieli polskich, Warszawa 1974,
  • Gdy miłość dojrzewa, Warszawa 1984, ​ISBN 83-7001-068-7​,
  • Oświata i wychowanie wobec zmian społecznych, Warszawa 1985,
  • Przewodnik po młodości (współautor), Warszawa 1986,
  • Co śmiem sądzić, Warszawa 1987,
  • Kobieto ty wieczna istoto, Szczecin 1987,
  • Edukacja na wsi, Warszawa/Kraków 1989,
  • Byłem marszałkiem kontraktowego..., Warszawa 1991,
  • Słowniczek o miłości i seksie, Warszawa 1995,
  • Wieś i rolnictwo w badaniach społeczno-ekonomicznych (red.), Warszawa 1996,
  • Wychowanie seksualne i planowanie rodziny w Polsce (red.), Warszawa 1997.

Odznaczenia | edytuj kod

Postanowieniem z 10 grudnia 1993 uhonorowany został przez prezydenta Lecha Wałęsę Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[4]. Wcześniej był odznaczony Krzyżem Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej. W 1998 był laureatem Medalu Zasłużony dla Tolerancji.

Życie prywatne | edytuj kod

Był żonaty z Weroniką Merc-Kozakiewicz, miał dwoje dzieci (Daniela i Dominikę).

Przypisy | edytuj kod

  1. M.P. z 1989 r. nr 22, poz. 155.
  2. Mikołaj Kozakiewicz w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  3. Dziennik Polski” nr 223 (11 807) z 20 grudnia 1982, s. 2.
  4. M.P. z 1994 r. nr 9, poz. 72.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Mikołaj Kozakiewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy