Mikołaj Kozakiewicz


Mikołaj Kozakiewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Mikołaja Kozakiewicza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Mikołaj Kozakiewicz (ur. 24 grudnia 1923 w Albertynie, zm. 22 listopada 1998 w Warszawie) – polski socjolog, polityk, marszałek Sejmu X kadencji, poseł na Sejm PRL IX kadencji, Sejm kontraktowy i Sejm I kadencji, profesor nauk humanistycznych, autor kilkudziesięciu książek z zakresu seksuologii, socjologii wychowania i oświaty, publicysta.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Wykształcenie i działalność zawodowa | edytuj kod

Urodził się w województwie nowogródzkim. Uczył się w szkołach w Wilnie, w latach 1945–1947 pracował jako nauczyciel wiejski, a w 1950 ukończył studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego. W okresie 1950–1951 był nauczycielem i dyrektorem w Liceum Ogólnokształcącym w Izbicy Kujawskiej. Od 1951 do 1955 był sekretarzem redakcji „Głosu Nauczycielskiego”. W latach 1956–1970 pracował jako kierownik działu miesięcznika Naczelnego Komitetu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego „Wieś Współczesna”. W okresie 1957–1969 zasiadał w Prezydium Towarzystwa Szkoły Świeckiej, a od 1970 do 1974 był wiceprzewodniczącym Zarządu Głównego Towarzystwa Krzewienia Kultury Świeckiej. W 1963 obronił doktorat z socjologii na UW, po czym podjął pracę w Polskiej Akademii Nauk. W 1972 uzyskał habilitację. W 1979 otrzymał tytuł profesora[1] i został profesorem nadzwyczajnym, a w 1984 objął stanowisko profesora zwyczajnego.

Działalność polityczna | edytuj kod

W 1947 wstąpił do Stronnictwa Ludowego, a po jego połączeniu z Polskim Stronnictwem Ludowym w 1949 znalazł się w szeregach ZSL. W 1982 został członkiem prezydium Tymczasowej Rady Krajowej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego[2]. Sprawował mandat posła na Sejm PRL w latach 1985–1989, uczestniczył w obradach plenarnych Okrągłego Stołu. W wyborach 4 czerwca 1989 jako jedyny obok Adama Zielińskiego uzyskał mandat posła na Sejm X kadencji w ramach 35-osobowej listy krajowej, obejmującej czołowych działaczy ówczesnej władzy. W Sejmie kontraktowym 4 lipca 1989 objął stanowisko marszałka Sejmu[3], które zajmował do końca kadencji w 1991. Po zakończeniu działalności ZSL został działaczem Polskiego Stronnictwa Ludowego i zasiadał w Sejmie I kadencji z jego listy. W 1993 po konflikcie z prezesem partii Waldemarem Pawlakiem zrezygnował z ubiegania się o reelekcję. W styczniu 1998 został członkiem rady założycielskiej Partii Ludowo-Demokratycznej.

Działalność społeczna i publicystyczna | edytuj kod

Członek Towarzystwa Świadomego Macierzyństwa i Towarzystwa Planowania Rodziny. Popularyzował antykoncepcję, bronił legalności aborcji, praw homoseksualistów i chorych na AIDS. Popierał legalizację miękkich narkotyków. W 1995 był jednym z założycieli oraz honorowym prezesem Stowarzyszenia Otwarte Drzwi, pozarządowej organizacji działającej na rzecz osób wykluczonych społecznie.

Był autorem publikacji w językach polskim, angielskim, niemieckim, francuskim, kilkunastu prac naukowych, a także ponad 20 prac popularnonaukowych z zakresu socjologii wychowania i oświaty oraz filozofii wychowania, jak również cyklu felietonów Z księgi zakazów publikowanych w „Trybunie”. Napisał także wspomnieniową książkę Byłem marszałkiem kontraktowego... (1991).

Życie prywatne | edytuj kod

Był żonaty z Weroniką Merc-Kozakiewicz, miał dwoje dzieci (Daniela i Dominikę).

Został pochowany na Powązkach Wojskowych w Warszawie (kwatera A3 tuje-3–34)[4].

Publikacje | edytuj kod

  • Małżeństwo niemal doskonałe, Warszawa 1973.
  • Najdziwniejsi rodzice, najdziwniejsze dzieci, Warszawa 1973.
  • O miłości prawie wszystko, Warszawa 1973.
  • Raport o dostępie młodzieży wiejskiej do kształcenia na różnych szczeblach szkolnictwa (współautor), Warszawa 1973.
  • Zanim staniecie się kobietami, Warszawa 1973.
  • Nowoczesność nauczycieli polskich, Warszawa 1974.
  • Gdy miłość dojrzewa, Warszawa 1984, ​ISBN 83-7001-068-7​.
  • Oświata i wychowanie wobec zmian społecznych, Warszawa 1985.
  • Przewodnik po młodości (współautor), Warszawa 1986.
  • Co śmiem sądzić, Warszawa 1987.
  • Kobieto ty wieczna istoto, Szczecin 1987.
  • Edukacja na wsi, Warszawa/Kraków 1989.
  • Byłem marszałkiem kontraktowego..., Warszawa 1991.
  • Słowniczek o miłości i seksie, Warszawa 1995.
  • Wieś i rolnictwo w badaniach społeczno-ekonomicznych (red.), Warszawa 1996.
  • Wychowanie seksualne i planowanie rodziny w Polsce (red.), Warszawa 1997.

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

W 1993 uhonorowany został przez prezydenta Lecha Wałęsę Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[5]. Był również odznaczony Krzyżem Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej. W 1998 został laureatem Medalu Zasłużony dla Tolerancji.

Przypisy | edytuj kod

  1. Prof. zw. dr hab. Mikołaj Kozakiewicz, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2019-12-01] .
  2. Dziennik Polski””. Nr 223 (11 807), s. 2, 20 grudnia 1982. 
  3. Uchwała Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z dnia 4 lipca 1989 r. w sprawie wyboru Marszałka Sejmu (M.P. z 1989 r. nr 22, poz. 155).
  4. Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-30].
  5. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 grudnia 1993 r. o nadaniu orderu (M.P. z 1994 r. nr 9, poz. 72).

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Mikołaj Kozakiewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy