Mikołaj Troicki


Mikołaj Troicki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mikołaj Troicki (ur. 1 sierpnia 1905 w Sochaczewie, zm. 12 kwietnia 1989) – oficer polityczny Wojska Polskiego na Froncie Wschodnim; zdobywca Berlina (inicjator zatknięcia polskiej flagi na Kolumnie Zwycięstwa)

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Mikołaj Troicki urodził się w Sochaczewie. Trenował biegi, służbę wojskową odbył na Polesiu jednak po wybuchu wojny dołączył do Armii Poznań, z którą walczył nad Bzurą[1]. Po klęsce wstąpił do ZWZ zabezpieczając min. broń zakopywaną przez żołnierzy w 1939. Zagrożony aresztowaniem wyjechał do Warszawy, gdzie został schwytany w czasie łapanki w 1943.

Troicki został wywieziony na roboty do Jugosławii, gdzie rozpoczął pracę w kopalni miedzi w Majdanborze. Po ucieczce wstąpił do oddziału czetników, z którego zdezerterował nieakceptując decyzji dowództwa o kolaboracji z Niemcami. Trafił do 19 Międzynarodowej Brygady Dywersyjnej Wojska Ludowowyzwoleńczego i Oddziałów Partyzanckich Jugosławii. W czasie jednej z walk został wzięty do niewoli przez ustaszy, z której uciekł wraz z innymi jeńcami[2].

Po wyzwoleniu Belgradu, dzięki pomocy radzieckiego oficera narodowości polskiej, Troicki wrócił do Polski. Ukończył przyśpieszony kurs oficerski w Lublinie, po czym trafił do 1 Pułku Artylerii Lekkiej 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki na stanowisko oficera politycznego 7 baterii. Wziął udział w walkach na Wale Pomorskim i w szturmie Berlina.

Z inicjatywy ppor. Mikołaja Troickiego żołnierze 7 baterii (oprócz niego byli to plut. Kazimierz Otap, kpr. Antoni Jabłoński, kan. Aleksander Karpowicz i kan. Eugeniusz Mierzejewski) wywiesili na Siegessäule polską flagę (na pamiątkę tego wydarzenia dnia 2 maja obchodzony jest w Polsce Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej[3]).

Po odejściu z wojska, trafił do Krosna, gdzie był inspektorem do spraw osadnictwa. Po powrocie do Sochaczewa zajął się handlem pracując w spółdzielni oraz grając w orkiestrze rzemieślniczej. W latach 1948-50 był ofiarą stalinowskich represji ze względu na walkę w partyzantce Marszałka Tito[4]. Po wyjściu na wolność wstąpił do ZBoWiD-u. Otworzył także pierwszą w Sochaczewie kolekturę Totalizatora Sportowego.

Pochowany na wojskowych Powązkach[5].

Życie prywatne | edytuj kod

Był synem Romana Troickiego - zastępcy naczelnika straży pożarnej, wiceburmistrza i restauratora. Pomimo jego sprzeciwu pojął za żonę Sabinę Wójcicką[6].

Awanse | edytuj kod

Odznaczenia | edytuj kod

i inne (oprócz polskich nagrodzony także odznaczeniami jugosłowiańskimi i radzieckimi)

Bibliografia | edytuj kod

  • pod red.Stanisława Russockiego: Dzieje Sochaczewa i Ziemi Sochaczewskiej. Warszawa: Książka i Wiedza, 1970.
  • Leszek Nawrocki: Kalendarium wydarzeń historycznych na ziemi sochaczewskiej. Sochaczew: 2000. ISBN 83-91-50-50-0-6.
  • Kto jest kim w Polsce 1984. Informator biograficzny, [edycja I] (zespół redakcyjny Lidia Becela i inni), Warszawa 1984, s. 1008
  • Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny, edycja III (redaktorzy Lubomir Mackiewicz, Anna Żołna), Warszawa 1993, s. 874 (wykaz zmarłych z edycji drugiej informatora)

Przypisy | edytuj kod

  1. Dzieje Mikołaja Troickiego – Stary Sochaczew, starysochaczew.pl [dostęp 2019-02-09]  (pol.).
  2. Dzieje Mikołaja Troickiego – Stary Sochaczew, starysochaczew.pl [dostęp 2019-02-09]  (pol.).
  3. Tajemnice polskiej flagi nad Berlinem, polska-zbrojna.pl [dostęp 2019-02-09] .
  4. Dzieje Mikołaja Troickiego – Stary Sochaczew, starysochaczew.pl [dostęp 2019-02-09]  (pol.).
  5. Wyszukiwarka cmentarna - warszawskie cmentarze
  6. Dzieje Mikołaja Troickiego – Stary Sochaczew, starysochaczew.pl [dostęp 2019-02-09]  (pol.).
Na podstawie artykułu: "Mikołaj Troicki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy