Milan I Obrenowić


Milan I Obrenowić w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Milan I Obrenowić

Milan I Obrenowić (ur. 22 sierpnia 1854 w Mărășești, zm. 11 lutego 1901 w Wiedniu) – książę Serbii w latach 1868–1882 i król Serbii w latach 1882–1889.

Życiorys | edytuj kod

Należał do dynastii Obrenowiciów. Był wnukiem brata Miłosza Obrenowicia i kuzynem swojego poprzednika Michała Obrenowicia. Urodził się na wygnaniu w Rumunii, jako syn księcia Milosza (1829–1861) i Mołdawianki Mariji Katargi. 17 października 1875 poślubił 16-letnią Natalię Keszko, córkę Piotra Iwanowicza Keszki, mołdawskiego bojara i pułkownika w armii rosyjskiej, co owocowało podatnością królowej na wpływy rosyjskie. Para miała razem dwóch synów:

  • Aleksandra (ur. 1876), przyszłego króla,
  • Sergieja (ur. i zm. 1878), zmarłego kilka dni po narodzinach.

Małżeństwo okazało się nieszczęśliwe, Milan zdradzał Natalię m.in. z Jeanette Jerome (żoną lorda Randolpha Churchilla i matką Winstona Churchilla). Od 1886 para oficjalnie była w separacji.

W 1878 uzyskał niepodległość Serbii od Turcji. W 1882 roku przyjął tytuł królewski. Abdykował w kwietniu 1889 roku na rzecz małoletniego syna[1]. Zmarł w 1901.

Przypisy | edytuj kod

  1. Dulcie M. Ashdown Zabójcy królów, wyd. 2002, s. 240-241
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Milan I Obrenowić" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy