Milano Centrale


Na mapach: 45°29′10″N 9°12′13″E/45,486111 9,203611

Milano Centrale w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Milano Centrale (włoski: Stazione di Milano Centrale) – największy dworzec kolejowy Mediolanu i jeden z największych w Europie. Obsługuje około 330 tys. pasażerów dziennie.

Został oficjalnie otwarty w 1931 roku w celu zastąpienia starego dworca, który stał przy Piazza della Repubblica i był niewystarczający z powodu zwiększonego ruchu kolejowego.

Infrastruktura jest własnością Rete Ferroviaria Italiana (RFI), natomiast obszary handlowe, zabytkowy budynek dworca należy do Grandi Stazioni.

Architektura | edytuj kod

Projekt z 1912 roku Ulisse Stacchini był wzorowany na Union Station w Waszyngtonie.

Fasada ma 200 metrów szerokości, 72 m wysokości i była rekordowa na ówczesne czasy kiedy to została zbudowana. Za fasadą, biegnie równolegle „Galleria delle Carrozze”. Stacja nie ma określonego stylu architektonicznego, ale jest to mieszanka różnych stylów, w tym secesji i Art déco, ale nie tylko. Czasami styl ten definiowany jest jako assyryjsko-mediolański.

Wielkie przestrzenie publiczne stacji (hala peronowa, hala główna) przypominają monumentalną rzymską architekturę, pomimo wyraźnych monumentalności są wykonane ekonomicznie: szczyty ścian są dekorowane betonem, który naśladuje okładziny marmurowe w dolnej części.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Milano Centrale" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy