Ministerstwo Zdrowia (Polska)


Ministerstwo Zdrowia (Polska) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ministerstwo Zdrowia (MZ) – polskie ministerstwo kierowane przez ministra właściwego do spraw zdrowia publicznego; od 26 sierpnia 2020 ministrem zdrowia jest Adam Niedzielski.

Siedzibą ministerstwa od 1947 jest pałac Paca[2].

Spis treści

Kierownictwo | edytuj kod

Struktura organizacyjna | edytuj kod

 Z tym tematem związana jest kategoria: Urzędnicy Ministerstwa Zdrowia II Rzeczypospolitej. Z tym tematem związana jest kategoria: Urzędnicy Ministerstwa Zdrowia III Rzeczypospolitej.

W skład ministerstwa wchodzi Gabinet Polityczny Ministra oraz następujące jednostki organizacyjne[6]:

  • Departament Analiz i Strategii
  • Departament Bezpieczeństwa
  • Departament Budżetu i Finansów
  • Departament Dialogu Społecznego
  • Departament Innowacji
  • Departament Lecznictwa
  • Departament Nadzoru i Kontroli
  • Departament Oceny Inwestycji
  • Departament Polityki Lekowej i Farmacji
  • Departament Prawny
  • Departament Rozwoju Kadr Medycznych
  • Departament Zdrowia Publicznego
  • Wieloosobowe Stanowisko ds. Audytu Wewnętrznego
  • Biuro Administracyjne
  • Biuro Komunikacji
  • Biuro Ministra
  • Biuro Współpracy Międzynarodowej

Organy podległe ministrowi lub przez niego nadzorowane[7]:

Jednostki organizacyjne podległe ministrowi lub przez niego nadzorowane[8]:

Historia | edytuj kod

Początki Ministerstwa Zdrowia wiążą się z powołanym przez Tymczasową Radę Stanu (obywatelski organ tworzący zalążki instytucji państwowych w nieistniejącej jeszcze jako państwo Polsce) w 1917 Referatem Zdrowia Publicznego w Departamencie Spraw Wewnętrznych. Jego kierownikiem od 15 lutego był Witold Chodźko. Z Referatu stworzono potem Wydział, Sekcję, a w końcu Dyrekcję Służby Zdrowia Publicznego. 15 maja 1918 powstało Ministerstwo Zdrowia Publicznego, Opieki Społecznej i Ochrony Pracy - ogłoszony został wtedy i wszedł w życie stosowny dekret Rady Regencyjnej z 4 kwietnia 1918 (Dz.U. z 1918 r. nr 5, poz. 8). Ministrem został Witold Chodźko, jego miejsce zajął potem Józef Wolczyński (ze zmienionym tytułem ministra opieki społecznej i ochrony pracy, potem ministra ochrony pracy), a jego z kolei zastąpił Władysław Szenajch (jako kierownik Ministerstwa Zdrowia Publicznego i Opieki Społecznej). Dekretem z 30 października 1918 r.[9] Rada Regencyjna rozdzieliła Ministerstwo na osobne: Ministerstwo Zdrowia Publicznego i Opieki Społecznej oraz Ministerstwo Ochrony Pracy.

W istniejącym już faktycznie pod względem rzeczywistym i prawnym państwie polskim, w ramach rządu Jędrzeja Moraczewskiego, będącego organizacyjną kontynuacją poprzednich prowizorycznych, nieoficjalnych rządów, 13 grudnia 1918 naczelnik państwa Józef Piłsudski mianował Witolda Chodźkę podsekretarzem stanu w Ministerstwie Zdrowia Publicznego, powierzając mu jednocześnie kierowanie tym resortem[10]. Zmiana zakresu kompetencji Ministerstwa Ochrony Pracy oraz Ministerstwa Zdrowia Publicznego i Opieki Społecznej oraz utworzenie w ich miejsce Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej oraz Ministerstwa Zdrowia Publicznego została przeprowadzona bez stosownego uregulowania tej kwestii w obowiązującym dekrecie[11]. Ministerstwo Zdrowia Publicznego zostało zlikwidowane 28 listopada 1923 ze względów oszczędnościowych[12][13]. Jego obowiązki przejął parlament Służby Zdrowia, najpierw przy Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, a od 1935 przy Ministerstwie Opieki Społecznej.

W 1944 w ramach Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego (tymczasowy organ władzy na obszarze wyzwolonym spod okupacji niemieckiej) kierownikiem Resortu Pracy, Opieki Społecznej i Zdrowia[14] został Bolesław Drobner. Ostatniego dnia grudnia[15] powołano Rząd Tymczasowy RP, a ministrem pracy, opieki społecznej i zdrowia był w nim Wiktor Trojanowski. 11 kwietnia 1945 r. zastąpił go Franciszek Litwin (odtąd istniało Ministerstwo Zdrowia),[16] który 28 czerwca wszedł w skład Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej, wkrótce potem uznanego przez społeczność międzynarodową za pełnoprawny polski rząd.

Ministerstwo Zdrowia 13 czerwca 1960 przekształcono w Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej[17]. Ponownie Ministerstwem Zdrowia stało się 19 września 1999 r.[18] W pierwszym kwartale 2019 roku powstała kampania społeczna „Nie serwuj sobie choroby”.

Lista ministrów | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Objęcie urzędu – pierwszy dzień urzędowania – zaprzysiężenie.
  2. Złożenie urzędu – ostatni dzień urzędowania.

Przypisy | edytuj kod

  1. Zlikwidowane 28 listopada 1923.
  2. Encyklopedia Warszawy. Stanisław Herbst (red.). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 456.
  3. Sławomir Gadomski nowym wiceministrem zdrowia. gov.pl/zdrowie, 5 czerwca 2018. [dostęp 2018-05-05].
  4. Zmiana wiceministra w MZ: Sławomir Gadomski zastąpił Katarzynę Głowalę. rynekzdrowia.pl, 5 czerwca 2018. [dostęp 2018-05-07].
  5. Maciej Miłkowski nowym wiceministrem zdrowia - Ministerstwo Zdrowia, Ministerstwo Zdrowia [dostęp 2018-06-20]  (pol.).
  6. Nadanie statutu Ministerstwu Zdrowia. - Prawo.pl, www.prawo.pl [dostęp 2020-10-12] .
  7. Dz.U. z 2018 r. poz. 95
  8. M.P. z 2018 r. poz. 1197
  9. Dz.U. z 1918 r. nr 14, poz. 31
  10. Monitor Polski z 1918 r. Nr 230, s. 1.
  11. Bohdan Wasiutyński, Ustrój władz administracyjnych rządowych i samorządowych, Poznań 1937, s. 25
  12. Dz.U. z 1923 r. nr 131, poz. 1060
  13. Poczet ministrów zdrowia i opieki społecznej [w:] [[Gazeta Lekarska]], JózefJ. Hornowski, maj 1999 .
  14. Dz.U. z 1944 r. nr 1, poz. 1
  15. Dz.U. z 1944 r. nr 19, poz. 99
  16. Dz.U. z 1945 r. nr 12, poz. 63
  17. Dz.U. z 1960 r. nr 20, poz. 119
  18. Dz.U. z 1999 r. nr 91, poz. 1018
  19. a b c Jako Kierownik Ministerstwa Zdrowia Publicznego.
  20. a b Witold Chodźko urzędował łącznie jako minister w dziewięciu gabinetach 1226 dni.
  21. 5 lipca 1945 rząd warszawski zyskał uznanie międzynarodowe.
  22. a b Jerzy Sztachelski urzędował łącznie jako minister w czterech gabinetach 4749 dni.
  23. a b Franciszka Cegielska urzędowała łącznie jako minister w jednym gabinecie 576 dni.
  24. a b Marek Balicki urzędował łącznie jako minister w dwóch gabinetach 548 dni.
  25. a b Zbigniew Religa urzędował łącznie jako minister w dwóch gabinetach 743 dni.

Zobacz też | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (Ministerstwa w III Rzeczypospolitej):
Na podstawie artykułu: "Ministerstwo Zdrowia (Polska)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy