Misjonarze Najświętszego Serca Jezusowego


Misjonarze Najświętszego Serca Jezusowego w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Misjonarze Najświętszego Serca Jezusowego (łac. Missionarii Sacratissimi Cordis Iesu) – katolicki instytut życia konsekrowanego, założony w 1854 przez francuskiego księdza Jules'a Chevaliera, ówczesnego proboszcza parafii w Issoudun. Obecnie członkowie zgromadzenia działają w 55 krajach na całym świecie[1]. Od września 2017 stanowisko przełożonego generalnego zajmuje pochodzący z Gwatemalii ks. Mario Absalón Alvardo Tovar. Siedziba władz centralnych instytutu znajduje się w Rzymie[2]. Liczy ok. 2100 członków (stan na maj 2006)[3].

Spis treści

Historia | edytuj kod

Ks. Jules Chevalier już od czasów swoich studiów w seminarium myślał o założeniu nowego zgromadzenia zakonnego, którego duchowość podkreślałaby łaskawą i współczującą miłość Boga, będącą remedium na zło widoczne w codziennym życiu ludzi. Pomysł ten spotkał się jednak z rezerwą władz kościelnych. Po objęciu parafii w Issoudun, Chevalier oraz jego współpracownik ks. Maugenest odprawiali nowennę do Matki Bożej, z prośbą o wspomożenie ich idei. Chevalier zobowiązał się, iż w przypadku spełnienia prośby, złoży Matce Boże specjalne wotum dziękczynne. 8 grudnia 1854, w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, Chevalier otrzymał duży datek pieniężny od anonimowego darczyńcy, z przeznaczeniem na utworzenie ośrodka misyjnego[1]. Wkrótce potem inny darczyńca ustanowił coroczną rentę pozwalającą obu księżom na utrzymanie się nawet po rezygnacji z pracy w parafii. Po uzyskaniu zgody miejscowego arcybiskupa, Chevalier w 1855 kupił starą winnicę i tam założył pierwszy dom zakonny[3]. W 1859 Chevalier uroczyście nadał Maryi tytuł Matki Bożej Najświętszego Serca Jezusowego i wprowadził do swojego zgromadzenia jej szczególny kult, co miało stanowić obiecane wotum dziękczynne[4].

Pod koniec XIX wieku zgromadzenie zaczęło wysyłać księży na misje poza Europą, przede wszystkim w Oceanii i Azji Południowo-Wschodniej. Uczyniło to na polecenie papieża Leona XIII[1].

Struktura | edytuj kod

Podstawową jednostką administracyjną wewnątrz zgromadzenia są prowincje. Mniejsze grupy księży działają jako proprowincje, unie lub regiony.

Wybrani członkowie | edytuj kod

Według stanu na 19 sierpnia 2018[6], członkami zgromadzenia jest jeden kardynał, 2 arcybiskupów i osiemnastu biskupów, w tym czterech w Papui-Nowej Gwinei, Indonezji oraz Brazylii, 3 w Peru, 2 na Dominikanie, a także po jednym na Filipinach, Kiribati i w Południowej Afryce.

Trzej arcybiskupi należący do zgromadzenia, w tym jeden kardynał to:

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c We Are Missionaries of the Sacred Heart of Jesus (ang.). misacor.org, 2014-10-10. [dostęp 2014-10-10].
  2. Missionaries of the Sacred Heart of Jesus (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2012-01-03].
  3. a b Stephen Cuyos: Who We Are (ang.). misacor.org.au, 2006-05-19. [dostęp 2012-01-03].
  4. Our Lady of the Sacred Heart of Jesus (ang.). misacor.org, 2011-02-28. [dostęp 2012-01-03].
  5. MSC Around the World (ang.). misacor.org, 2011-07-25. [dostęp 2012-01-03].
  6. Missionaries of the Sacred Heart of Jesus (M.S.C.), „GCatholic” [dostęp 2018-08-19] .
Kontrola autorytatywna (Kongregacja):
Na podstawie artykułu: "Misjonarze Najświętszego Serca Jezusowego" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy