Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1974


Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1974 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Państwa, uczestnicy Mistrzostw Świata w 1974 roku

X Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej odbyły się w dniach 13 czerwca7 lipca 1974 roku, w RFN i Berlinie Zachodnim. Pierwsze miejsce zajęła reprezentacja RFN, drugie Holandia, trzecie Polska, a na czwartym miejscu uplasowali się obrońcy trofeum z Meksyku z roku 1970 piłkarze Brazylii. Maskotkami turnieju w 1974 roku po raz pierwszy stały się dwie postaci chłopców o imionach Tip i Tap, ubrani byli w stroje piłkarskie reprezentacji RFN. Jeden miał na koszulce napis „WM” (od niemieckiego słowa Weltmeisterschaft, czyli mistrzostwa świata) a drugi numer 74, czyli rok rozgrywania mistrzostw.

Gra w turnieju po raz pierwszy toczyła się o Puchar Świata, gdyż Puchar Rimeta otrzymała Brazylia za trzykrotne wygranie Mistrzostw Świata. W turnieju zadebiutowały reprezentacje Australii, Haiti, NRD i Zairu.

Królem strzelców z 7 bramkami został Grzegorz Lato. Na drugim miejscu, z 5 golami uplasowali się Andrzej Szarmach oraz Holender Johan Neeskens.

Szesnaście drużyn z 96 które zakwalifikowały się do turnieju finałowego zostały podzielone na cztery grupy. Awans z każdej grupy wywalczały dwie najlepsze drużyny. W drugiej rundzie osiem drużyn zostało rozdzielonych na dwie grupy. Zwycięzcy grup z rundy drugiej grali w finale, natomiast drużyny z drugich miejsc grały mecz o trzecie miejsce.

Spis treści

Składy drużyn | edytuj kod

 Osobny artykuł: Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1974 (składy).

Stadiony | edytuj kod

Kwalifikacje | edytuj kod

 Osobny artykuł: Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1974 (eliminacje).


Kwalifikacje Polski do turnieju finałowego w RFN, a szczególnie mecze z Anglią, przeszły do historii polskiej piłki. W Chorzowie drużyna trenowana przez Kazimierza Górskiego pokonała Anglię 2:0. W rewanżu 17 października 1973 roku Polacy zremisowali 1:1. Gola dla Polski zdobył Jan Domarski. Anglicy strzelili tylko jedną bramkę, gdyż dobrze dysponowana była obrona oraz skutecznie bronił Jan Tomaszewski. Po tym meczu gazety pisały: „Tomaszewski zatrzymał Anglię”.

Runda eliminacyjna | edytuj kod

Grupa A | edytuj kod







 Osobny artykuł: Mecz piłkarski NRD – RFN (1974).

Grupa B | edytuj kod







Grupa C | edytuj kod







Grupa D | edytuj kod

Grzegorz Lato podczas wygranego 3:2 meczu z Argentyną





Druga runda | edytuj kod

Grupa 1 | edytuj kod







Holandia wygrywając grupę awansowała do finału, Brazylijczykom – obrońcom tytułu został tylko mecz o 3. miejsce.

Grupa 2 | edytuj kod







„Mecz na wodzie” | edytuj kod

Mecz pomiędzy Polską a RFN odbywał się w trudnych warunkach. Przed meczem nad stadionem we Frankfurcie nad Menem przeszła ulewa. Boiska mimo starań organizatorów nie udało się całkowicie osuszyć, a sędziowie zezwolili na rozegranie meczu w takich warunkach. Mecz ten przeszedł do historii piłki nożnej jako Mecz na wodzie. W 53. minucie meczu Jan Tomaszewski obronił rzut karny. Jedyną bramkę w meczu strzelił Gerd Müller w 76. minucie.

RFN dzięki zwycięstwu nad Polską wygrała grupę i awansowała do finału. Polska wystąpiła w meczu o 3. miejsce.

3. miejsce | edytuj kod

W meczu o 3. miejsce Polska zmierzyła się z Brazylią. Drużyna polska prowadzona przez Kazimierza Górskiego pokonała Brazylię 1:0 (0:0), a jedyną bramkę w tym meczu zdobył Grzegorz Lato w 76. minucie meczu. Grzegorz Lato został królem strzelców z 7 bramkami na koncie.

Polska TomaszewskiSzymanowski, Gorgoń, Żmuda, Musiał, Maszczyk, Deyna (K), Kasperczak (Ćmikiewicz), Lato, Szarmach (Kapka), Gadocha Brazylia LeaoZé Maria, Alfredo Mostarda, Marinho Peres (K), Marinho Chagas, Carpegiani, Rivelino, Ademir da Guia (Mirandinha), Valdomiro, Jairzinho, Dirceu

Finał | edytuj kod

Turniej wygrali piłkarze gospodarzy pokonując w finale Holandię 2:1. Dla Holandii gola strzelił Neeskens z rzutu karnego w 2. minucie. Bramki dla RFN zdobyli Breitner (25. minuta, karny) oraz Müller (43. minuta).
Po meczu Cruyff dostał czerwoną kartkę za dyskusje z arbitrem.

Ustawienie podczas meczu

RFN:

MaierVogts, Beckenbauer (K), Schwarzenbeck, BreitnerBonhof, Hoeneß, OverathGrabowski, G. Müller, Hölzenbein Holandia:

JongbloedSuurbier, Rijsbergen (68. de Jong), Haan, KrolJansen, Neeskens, Van HanegemRep, Cruyff (K), Rensenbrink (46. R. van de Kerkhof)

Piłkarze RFN wygrali Mistrzostwa Świata po raz drugi, przedtem tryumfowali w roku 1954 na boiskach Szwajcarii.

 

MISTRZ ŚWIATA 1974

RFN
 DRUGI TYTUŁ

Klasyfikacja strzelców turnieju | edytuj kod

7 bramek

5 bramek

4 bramki

3 bramki

Varia | edytuj kod

Adidas Telstar – jedna z dwóch oficjalnych piłek mundialu w Niemczech
  • Piosenka Maryli Rodowicz pt. Futbol została wybrana piosenką Mistrzostw, a sama artystka zaśpiewała ją na ceremonii otwarcia turnieju. Piosenkę o mistrzostwach śpiewał także Andrzej DąbrowskiA ty się bracie nie denerwuj (1974).
  • Oficjalną piłką mistrzostw była piłka Telstar firmy Adidas
  • Szkocja została pierwszą drużyną w historii MŚ, która odpadła, mimo że nie przegrała żadnego meczu w grupie (2:0 z Zairem, 0:0 z Brazylią i 1:1 z Jugosławią).
  • Podczas meczu PolskaWłochy (2:1), Kazimierz Deyna zdobył bramkę po potężnym uderzeniu zza pola karnego. Utarła się plotka, że siła strzału była tak mocna, że polskiemu kapitanowi pękł but i musiał zmienić go w trakcie przerwy[1].
  • Były to pierwsze mistrzostwa, na których rozdano cztery komplety medali: złote, srebrne pozłacane, srebrne i brązowe. Polacy wrócili więc z mistrzostw ze srebrnymi medalami, pomimo zajęcia trzeciego miejsca[2][3]. Układ taki obowiązywał do MŚ 1994, rozgrywanych w Stanach Zjednoczonych[potrzebny przypis].

Przypisy | edytuj kod

  1. Historia PRL tom 16 1973-1975. Warszawa: New Media Concept sp. z.o.o., 2009, s. 97. ISBN 978-83-7558-506-3.
  2. Jerzy Barszczewski: Srebrna drużyna. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1974, s. 173.
  3. Okolicznościowy znaczek wypuszczony przez Pocztę Polską. [dostęp 2014-06-24].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (sezon sportowy):
Na podstawie artykułu: "Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1974" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy