Mistrzostwa Świata w Snookerze 2011


Mistrzostwa Świata w Snookerze 2011 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nieznane pola: "il. rozegranych meczów" oraz "mecze do zera".

Crucible Theatre, miejsce rozgrywania turnieju John Higgins – zwycięzca turnieju Judd Trump – wicemistrz świata

Mistrzostwa Świata w Snookerze 2011 (ang. 2011 Betfred.com World Snooker Championship) – odbyły się w dniach 16 kwietnia2 maja 2011 w Crucible Theatre w Sheffield. Były ósmym, ostatnim turniejem rankingowym sezonu snookerowego 2010/2011.

Mecze kwalifikacyjne odbyły się w dniach 4-13 marca 2011 roku w World Snooker Academy w Sheffield.

Obrońcą tytułu mistrzowskiego był Neil Robertson, jednak już w pierwszej rundzie odpadł z turnieju po porażce z Juddem Trumpem 8-10.

Tytuł mistrza świata po raz 4. w swojej karierze zdobył John Higgins, który w finałowym pojedynku pokonał 21-letniego Anglika Judda Trumpa 18:15.

W Polsce turniej transmitowała stacja Eurosport.

Spis treści

Podstawowe informacje | edytuj kod

Mistrzostwa te po raz 35. zostały rozegrane w Crucible Theatre. Debiutantami w zawodach byli: Andrew Pagett i Jimmy Robertson. W trakcie trwania turnieju zostało rozegranych 31 spotkań. Spośród startujących uczestników najwięcej tytułów mistrza świata zdobył Stephen Hendry (7), oprócz niego w zawodach brało udział ośmiu innych graczy, którzy w przeszłości zdobywali tytuł mistrza świata[1].

Organizacja turnieju | edytuj kod

Nagrody | edytuj kod

[2][3]

  • Zwycięzca: 250 000 £
  • Drugie miejsce: 125 000 £
  • Półfinalista: 52 000 £
  • Ćwierćfinalista: 24 050 £
  • Last 16: 16 000 £
  • Last 32: 12 000 £
  • Last 48: 8200 £
  • Last 64: 4600 £
  • Najwyższy break w fazie telewizyjnej: 10 000 £
  • Najwyższy break poza fazą telewizyjną: 1000 £
  • Łączna pula nagród: 1 111 000 £.

Punkty do rankingu | edytuj kod

  • Zwycięzca turnieju otrzyma: 10000 punktów rankingowych,
  • Wicemistrz (runner up): 8000 punktów rankingowych,
  • Półfinaliści: 6400 punktów rankingowych,
  • Ćwierćfinaliści: 5000 punktów rankingowych,
  • Ostatnia 16: 3800 punktów rankingowych,
  • Ostatnia 32: 2800 punktów (w przypadku zawodników nierozstawionych) lub 1400 (w przypadku zawodników rozstawionych).

Punktowane były również poszczególne fazy kwalifikacji, przy czym jeżeli rozstawiony zawodnik (grający pierwszy mecz w eliminacjach) przegrywał spotkanie, wówczas dostawał połowę punktów przewidzianych za udział w danej fazie kwalifikacji. Punktacja prezentowała się następująco:

  • Ostatnia 48: 2300 punktów rankingowych (1150 dla zawodnika rozstawionego),
  • Ostatnia 64: 1800 punktów rankingowych (900),
  • Ostatnia 80: 1300 punktów rankingowych (650),
  • Ostatnia 96: 800 punktów rankingowych (400).

Wydarzenia związane z turniejem | edytuj kod

  • Obrońca tytułu Neil Robertson odpadł już w I rundzie przegrywając z Juddem Trumpem. Robertson dołączył do grona tych zawodników, którzy po pierwszym zwycięstwie w Mistrzostwach świata w następnych Mistrzostwach nie bronią tytułu.
  • Ronnie O’Sullivan wbił swojego setnego breaka 100-punktowego w Crucible Theatre w meczu I rundy. Jego rywalem był Dominic Dale, a O’Sullivan wygrał mecz 10-2.
  • Rory McLeod oraz Barry Hawkins po raz pierwszy w karierze awansowali do drugiej rundy Mistrzostw świata. McLeod pokonał Ricky Waldena 10-6, a Hawkins rozprawił się ze Stephen Maguirem 10-9.
  • W II rundzie turnieju Mark Selby ustanowił w spotkaniu ze Stephenem Hendrym dwa rekordy: został pierwszym snookerzystą w Crucible Theatre, który zdobył w jednym spotkaniu sześć brejków 100-punktowych oraz pobił rekord dotyczący 100-punktowych brejków w jednym sezonie – poprzedni należał właśnie do Stephena Hendry’ego, który zdobył 52 brejki w sezonie 1995/96, Mark Selby zdobył już 53 brejki 100-punktowe (do stanu 12:4 w drugiej rundzie) i ma szansę jeszcze to osiągnięcie poprawić.
  • Triumfator turnieju John Higgins sięgnął po tytuł snookerowego mistrza świata po raz czwarty. Poprzednio zwyciężał w 1998, 2007 oraz 2009 roku.

Zawodnicy | edytuj kod

Zawodnicy rozstawieni | edytuj kod

W turnieju na 1. pozycji rozstawiony został obrońca tytułu. Następne 15 miejsc zostało obsadzonych według kolejności na liście rankingowej na sezon 2010/2011:

Zawodnicy nierozstawieni | edytuj kod

Przebieg turnieju | edytuj kod

Runda 1 | edytuj kod

N. Robertson – J. Trump | edytuj kod

M. Fu – M. Gould | edytuj kod

G. Dott – M. King | edytuj kod

A. Carter – D. Harold | edytuj kod

D. Junhui – J. Burnett | edytuj kod

P. Ebdon – S. Bingham | edytuj kod

S. Hendry – J. Perry | edytuj kod

M. Selby – J. Robertson | edytuj kod

M. Williams – R. Day | edytuj kod

J. Cope – A. Pagett | edytuj kod

M. Allen – M. Stevens | edytuj kod

S. Maguire – B. Hawniks | edytuj kod

S. Murphy – M. Campbell | edytuj kod

R. O’Sullivan – D. Dale | edytuj kod

R. Walden – R. McLeod | edytuj kod

J. Higgins – S. Lee | edytuj kod

Runda 2 | edytuj kod

J. Trump – M. Gould | edytuj kod

G. Dott – A. Carter | edytuj kod

D. Junhui – S. Bingham | edytuj kod

S. Hendry – M. Selby | edytuj kod

M. Williams – J. Cope | edytuj kod

M. Allen – B. Hawkins | edytuj kod

S. Murphy – R. O’Sullivan | edytuj kod

R. McLeod – J. Higgins | edytuj kod

Ćwierćfinały | edytuj kod

J. Trump – G. Dott | edytuj kod

D. Junhui – M. Selby | edytuj kod

M. Williams – M. Allen | edytuj kod

R. O’Sullivan – J. Higgins | edytuj kod

Półfinały | edytuj kod

J. Trump – D. Junhui | edytuj kod

M. Williams – J. Higgins | edytuj kod

Finał | edytuj kod

J. Trump – J. Higgins | edytuj kod

Drabinka turniejowa | edytuj kod

Finał | edytuj kod

Breaki stupunktowe turnieju zasadniczego | edytuj kod

[4][5]

Statystyki turnieju | edytuj kod

Statystyki pierwszej rundy | edytuj kod

  • Liczba uczestników rundy: 32 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 16
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 16
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 11
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 5
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 250 (304)
  • Średnia liczba partii w meczu: 15,62
  • Najwyższe zwycięstwo: 10-1
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 3


Statystyki drugiej rundy | edytuj kod

  • Liczba uczestników rundy: 16 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 11
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 5
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 7
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 1
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 170 (200)
  • Średnia liczba partii w meczu: 21,25
  • Najwyższe zwycięstwo: 13-4
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 2


Statystyki ćwierćfinałów | edytuj kod

  • Liczba uczestników rundy: 8 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 7
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 1
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 3
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 1
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 82 (100)
  • Średnia liczba partii w meczu: 20,5
  • Najwyższe zwycięstwo: 13-5
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 0


Statystyki półfinałów | edytuj kod

  • Liczba uczestników rundy: 4 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 3
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 1
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 1
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 1
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 63 (66)
  • Średnia liczba partii w meczu: 14,5
  • Najwyższe zwycięstwo: 17-14
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 0


Runda pre-eliminacyjna | edytuj kod

[6]

Runda 1 | edytuj kod

Runda 2 | edytuj kod

Kwalifikacje | edytuj kod

Runda 1 | edytuj kod

[7]

Rundy 2-5 | edytuj kod

Breaki stupunktowe kwalifikacji | edytuj kod

[14][15][16]

Przypisy | edytuj kod

  1. Steve Davis (6), Ronnie O’Sullivan (3), John Higgins (3), Mark Williams (2), Ken Doherty (1), Graeme Dott (1), Shaun Murphy (1), Peter Ebdon (1) i Neil Robertson (1).
  2. worldsnooker.com: Prize Money. World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2011-07-19].
  3. Prize Money. global-snooker.com. [dostęp 2011-07-19].
  4. TV stages century breaks. globalsnooker.com. [dostęp 2011-04-21].
  5. Breaki 100-punktowe (ang.). worldsnooker.com. [dostęp 2011-06-06].
  6. 147.pl: Mistrzostwa świata coraz bliżej. Czas na kwalifikacje (pol.). [dostęp 2011-03-04].
  7. 147.pl: Reanne nie podołała… (pol.). [dostęp 2011-03-05].
  8. Pierwsza runda kwalifikacji do MŚ za nami (pol.). 147.com.pl. [dostęp 2011-03-07].
  9. Wanda: Mistrzostwa świata – kwalifikacje. Zwycięski marsz Jamesa Wattany i Sama Bairda (pol.). 147.pl. [dostęp 2011-03-08].
  10. Wanda: Jack Lisowski zagra ze Stevem Davisem (pol.). 147.pl. [dostęp 2011-03-09].
  11. Wanda: Mistrzostwa świata – kwalifikacje. Doświadczenie górą (pol.). 147.pl. [dostęp 2011-03-11].
  12. Mistrzostwa świata: ostatnia runda kwalifikacji (pol.). 147.pl. [dostęp 2011-03-13].
  13. Davis rozbity w pył. Dwóch debiutantów w Crucible (pol.). Eurosport. [dostęp 2011-03-14].
  14. 147.com.pl: Mistrzostwa świata (kwalifikacje) (pol.). [dostęp 2011-03-04].
  15. globalsnooker: Breaki 100-punktowe pre-eliminacji (ang.). [dostęp 2011-03-05].
  16. globalsnooker: Breaki 100-punktowe kwalifikacji (ang.). [dostęp 2011-03-05].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Mistrzostwa Świata w Snookerze 2011" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy