Mistrzostwa CONCACAF


Mistrzostwa CONCACAF w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mistrzostwa CONCACAF (ang. CONCACAF Championship, hiszp. CONCACAF Campeonato de Naciones) – rozgrywki piłkarskie w Ameryce Północnej, Środkowej i Karaibach organizowane co dwa lata (od 1973 co cztery lata) przez CONCACAF dla zrzeszonych reprezentacji krajowych w latach 1961-1989.

Spis treści

Historia | edytuj kod

W 1961 roku organizacja CCCF (Confederación Centroaméricana y del Caribe de Fútbol) połączyła się z NAFC (North American Football Confederation), w wyniku czego została utworzona CONCACAF, która rozpoczęła własne mistrzostwa w 1963.[1].

Najpierw Antyle Holenderskie w eliminacjach wywalczyła w meczu z Haiti awans do turnieju finałowego. Pierwsze rozgrywki zostały rozegrane na stadionach Salwadoru. W turnieju zakwalifikowały się reprezentacje Antyli Holenderskich, Gwatemali, Hondurasu, Jamajki, Kostaryki, Meksyku, Nikaragui, Panamy i Salwadoru, które zostały podzielone na dwie grupy (po 5 i 4 drużyn). Następnie czwórka najlepszych drużyn systemem kołowym wyłoniła mistrza. Pierwszy turniej wygrała reprezentacja Kostaryki. W następnej edycji liczba finalistów została zmniejszona do 6 drużyn, które systemem kołowym walczyły o mistrzostwo. W przedostatniej edycji zmagało się 9 drużyn, które najpierw zostały podzielone na trzy grupy, a potem trójka najlepszych walczyła w grupie finałowej o miejsca na podium.

Od 1973 turniej był rozgrywany co cztery lata jako strefa CONCACAF w eliminacjach do Mistrzostw świata.

W 1989 odbyła się ostatnia X edycja mistrzostw. Następnie, od 1991 CONCACAF organizowała turniej Złoty Puchar CONCACAF.

Finały | edytuj kod

Statystyki | edytuj kod

* = jako gospodarz.

Przypisy | edytuj kod

  1. "CCCF and Concacaf Championships", RSSSF

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Mistrzostwa CONCACAF" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy