Moc znamionowa


Moc znamionowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Moc znamionowa (ang. nominal power) – wartość znamionowa mocy, przy której urządzenie pracuje prawidłowo i zgodnie z normami lub zaleceniami producenta. Wartość ta zazwyczaj podawana jest na tabliczce znamionowej zamocowanej na obudowie urządzenia razem z innymi parametrami istotnymi dla pracy danego urządzenia. Zazwyczaj oznaczana jest symbolem P N {\displaystyle P_{N}} i podawana w watach [W] lub koniach mechanicznych [KM].

Moc znamionowa rezystora | edytuj kod

Moc znamionowa rezystora jest to największa dopuszczalna moc wydzielana na rezystorze w czasie pracy ciągłej przy temperaturze otoczenia mniejszej niż +70 °C (dla niektórych typów +40 °C).

Wartości mocy znamionowej są znormalizowane. Odpowiedni szereg posiada następujące wartości – 0,125; 0,25; 0,5; 1; 2 [W] itd.

Moc znamionowa zasilacza | edytuj kod

Moc znamionowa zasilacza jest to moc, którą zasilacz może dostarczać w sposób ciągły przy jednoczesnym zachowaniu pełnej wydajności i wszystkich parametrów zawartych w katalogu i dopuszczeniach bez przekroczenia dozwolonej temperatury.

Moc znamionowa silnika | edytuj kod

Moc znamionowa silnika jest to moc użyteczna, wydawana na wale silnika. W przypadku silników elektrycznych zaprojektowanych do pracy dorywczej lub przerywanej określa się kilka różnych wielkości mocy znamionowych – zależnie od przyjętego cyklu pracy i cyklu postoju silnika. Dla silników elektrycznych wyróżnia się także moc czynną znamionową pobieraną, w przypadku silników trójfazowych wyrażaną wzorem:

P 1 N = 3 U 1 N p I 1 N cos φ N = 3 U 1 N f I 1 N cos φ N , {\displaystyle P_{1N}={\sqrt {3}}\,U_{1Np}I_{1N}\cos \varphi _{N}=3\,U_{1Nf}I_{1N}\cos \varphi _{N},}

gdzie:

P 1 N {\displaystyle P_{1N}} – moc czynna, U 1 N p {\displaystyle U_{1Np}} – napięcie przewodowe (międzyfazowe), U 1 N f {\displaystyle U_{1Nf}} – napięcie fazowe, I 1 N {\displaystyle I_{1N}} – natężenie prądu, φ N {\displaystyle \varphi _{N}} – kąt przesunięcia fazowego pomiędzy napięciem i prądem,

oraz moc na wale wynoszącą:

P M N = P 1 N η = M M N ω n , {\displaystyle P_{MN}=P_{1N}\,\eta =M_{MN}\,\omega _{n},}

gdzie:

η {\displaystyle \eta } – sprawność silnika, P M N {\displaystyle P_{MN}} – moc mechaniczna na wale, ω n {\displaystyle \omega _{n}} – prędkość kątowa znamionowa [rad/s]; ω = π n n / 30 ; {\displaystyle \omega =\pi n_{n}/30;} n n {\displaystyle n_{n}} – prędkość obrotowa znamionowa [obr./min].
Moc mechaniczna na wale silnika jest wyrażona w kilowatach [kW] i powinna się znajdować na tabliczce znamionowej. W krajach anglosaskich zamiast kilowatów używane są jednostki konie mechaniczne (ang. horse power) [HP], które czasem są oznaczane indeksem „i” (ang. imperial) – czyli [HPi.

Relacja między jednostką konia mechanicznego umieszczonego na tabliczce znamionowej silnika elektrycznego a kilowatem jest następująca:

1   H P i = 0,746   k W . {\displaystyle \mathrm {1\ HP_{i}=0{,}746\ kW} .}

Należy zwrócić uwagę, że konie mechaniczne na tabliczkach znamionowych silników nie są koniami mechanicznymi metrycznymi, używanymi w Europie do określania mocy urządzeń mechanicznych (np. mocy silników spalinowych). Koń mechaniczny metryczny jest oznaczany w Europie jako [KM], natomiast Amerykanie opisują go często jako [HPm.

Relacja między koniem mechanicznym metrycznym a kilowatem jest następująca:

1   H P m = 0,736   k W . {\displaystyle \mathrm {1\ HP_{m}=0{,}736\ kW} .}
Na podstawie artykułu: "Moc znamionowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy