Monika Pyrek


Monika Pyrek w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Monika Zofia Pyrek-Rokita (ur. 11 sierpnia 1980 w Gdyni) – polska lekkoatletka specjalizująca się w skoku o tyczce. Honorowa Ambasadorka Szczecina.

Przez długi czas była jedyną polską tyczkarką na arenie międzynarodowej. W ciągu kariery 68-krotnie poprawiała rekord Polski[2]. Olimpijka z Sydney (2000), Aten (2004), Pekinu (2008) i Londynu (2012). Trzykrotna medalistka mistrzostw świata oraz wicemistrzyni Starego Kontynentu z 2006. Reprezentantka kraju w pucharze Europy i drużynowych mistrzostwach Europy.

Pięciokrotnie laureatka Złotych Kolców dla najlepszej polskiej lekkoatletki sezonu (2001, 2003, 2005, 2006 oraz 2008), dwukrotna laureatka Plebiscytu „Przeglądu Sportowego” (2001 i 2005) i wielokrotna zwyciężczyni plebiscytu „Kuriera Szczecińskiego” na najlepszego sportowca województwa zachodniopomorskiego[3][4]. W 2009 odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2009)[5] i tytułem Zasłużony dla miasta Szczecina.

Na początku 2013 ogłosiła zakończenie kariery sportowej[6][7].

Spis treści

Młodość | edytuj kod

Córka Zbigniewa Pyrka i Bożeny Kuźlik. Jej matka była księgową, a ojciec – marynarzem floty handlowej[8].

Absolwentka IX Liceum Ogólnokształcącego im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Gdyni, Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu im. Jędrzeja Śniadeckiego w Gdańsku oraz Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego[2].

Kariera sportowa | edytuj kod

Początki | edytuj kod

W szkole podstawowej grała w koszykówkę[9], a lekkoatletykę zaczęła uprawiać w 1994 w Bałtyku Gdynia. Jej pierwszym trenerem była Bogusława Klimaszewska, a konkurencjami – skok wzwyż i wielobój[10]. W 1995 jej trenerem został Edward Szymczak i dzięki niemu rozpoczęła starty w skoku o tyczce, w powstałym po likwidacji sekcji lekkoatletycznej w Bałtyku Klubie Lekkoatletycznym Gdynia (KL Gdynia). W 1996 osiągnęła już wynik 3,60 (85 na świecie)[11] W 1997 wystąpiła w reprezentacji Polski na mistrzostwach Europy juniorów, podczas których uplasowała na 10. miejscu wyrównując swój – osiągnięty w eliminacjach tych zawodów – rekord Polski wynikiem 3,80[12][13]. W 1998 zadebiutowała w pucharze Europy wygrywając zawody w Malmö[14] i dwukrotnie w czasie konkursu poprawiając własny rekord kraju[12]. Dwa miesiące później została we Francji wicemistrzynią świata juniorek[15] poprawiając w czasie zawodów rekord Polski aż pięciokrotnie[12]. W gronie seniorek zajęła na mistrzostwach Europy w Budapeszcie siódmą lokatę czterokrotnie poprawiając własny rekord kraju[2][12]. 17 września ponownie uzyskała wynik lepszy od rekordy Polski, ale już kilka dni później rekordową wysokość odebrała jej Anna Wielgus, skacząc 3,84[12]. W debiucie na halowych mistrzostwach świata w 1999 była jedenasta[16]. Zajęła 4. miejsce na mistrzostwach Europy juniorów w 1999[17].

2000–2004 | edytuj kod

Sezon 2000 zaczęła od odpadnięcia w eliminacjach halowych mistrzostw Europy, w których debiutowała[2]. Po zwycięstwie w zawodach I ligi pucharu Europy[14] wygrała mistrzostwa Polski[18], a następnie zajęła siódme miejsce w finale igrzysk olimpijskich w Sydney[2].

1 lipca 2001 zdobyła kolejny złoty medal mistrzostw Polski[18][19] ustanawiając, wynikiem 4,61 m, nowy rekord Europy[20][21]. Podczas młodzieżowych mistrzostw Europy w Amsterdamie osiągnęła wynik 4,40 i została złotą medalistką tej imprezy[22]. Trzy dni po tym sukcesie z rezultatem 4,57 zajęła trzecie miejsce w mityngu DN Galan[23]. Po tych sukcesach wygrała w Ottawie igrzyska frankofońskie[24], których Polska była gościem[25]. Na rozegranych w Edmonton mistrzostwach świata zdobyła pierwszy w karierze medal ogólnoświatowej imprezy seniorskiej – z wynikiem 4,55 była trzecia, przegrywając jedynie ze Stacy Dragilą (złoto) i Swietłaną Fieofanową (srebro)[26]. Zdobywając medal, była wówczas najmłodszą medalistką mistrzostw świata w skoku o tyczce (miała wtedy niespełna 21 lat). Na koniec sezonu była jeszcze czwarta w igrzyskach dobrej woli[2] oraz finale Grand Prix[27]. Po sezonie rozstała się ze swoim trenerem Edwardem Szymczakiem[10], a jej nowym szkoleniowcem został Wiaczesław Kaliniczenko.

W 2002 na arenie międzynarodowej pojawiła się jej największa krajowa konkurentka Anna Rogowska. W marcu obie reprezentowały Polskę na halowych mistrzostwach Europy – Pyrek zdobyła tam brązowy medal[28], a Rogowska odpadła w eliminacjach. Latem w Monachium podczas czempionatu Starego Kontynentu Pyrek nie awansowała do finału, a Rogowska uplasowała się w nim na siódmym miejscu[29]. Po niepowodzeniach na mistrzostwach na zawodach w Londynie tyczkarka ustanowiła ponownie rekord Polski, pokonując poprzeczkę zawieszoną na wysokości 4,62[12].

Na początku 2003 zdobyła pierwszy w karierze medal – brązowy – halowych mistrzostw świata[30]. Po zwycięstwie w zawodach I ligi pucharu Europy w Finlandii[14] zajęła w Paryżu czwarte miejsce na mistrzostwach świata po zaliczeniu w pierwszych próbach wysokości 4,25, 4,35 i 4,45 w trzecim podejściu uzyskała 4,55, a na wysokości 4,60 strąciła poprzeczkę trzykrotnie odpadając z walki o medale[31].

W sezonie olimpijskim 2004 najpierw była piąta w halowych mistrzostwach świata, a następnie uplasowała się na drugim miejscu w zawodach superligi pucharu Europy w Bydgoszczy[2]. 4 lipca straciła na rzecz Anny Rogowskiej rekord kraju[12]. Podczas finału igrzysk olimpijskich po zaliczeniu w pierwszych próbach wysokości 4,20, 4,40 oraz 4,45 w konkursie oprócz Pyrek pozostały dwie Rosjanki oraz Rogowska[32]. Tyczkarka strąciła trzy próby na wysokości 4,65 i odpadła z rywalizacji zajmując ostatecznie czwarte miejsce[32]. 3 września w Brukseli skacząc 4,72 poprawiła rekord Polski, który przetrwał do maja 2005[12].

Monika Pyrek podczas mistrzostw Polski seniorów w Poznaniu (2007)

2005–2010 | edytuj kod

Po igrzyskach w Atenach w marcu 2005 zdobyła brązowy medal halowych mistrzostw Europy przegrywając srebro z koleżanką z reprezentacji Anną Rogowską[28]. W lipcu skończyła studia na Uniwersytecie Gdańskim[9]. W sezonie letnim zdobyła swój drugi medal mistrzostw świata – w Helsinkach została wicemistrzynią globu[33].

Tuż za podium, na czwartym miejscu, uplasowała się w halowych mistrzostwach świata 2006[2]. Latem została wicemistrzynią Europy[34]. Na koniec sezonu zajęła piąte miejsce w pucharze świata[35].

Na mistrzostwach świata w Osace (2007) z wynikiem 4,75 zajęła czwarte miejsce[36]. 22 września Monika Pyrek, podczas zawodów światowego finału lekkoatletycznego w Stuttgarcie, skoczyła 4,82 m, ustanawiając rekord życiowy.

W Walencji zdobyła brązowy medal halowych mistrzostw świata (2008)[37]. Przed igrzyskami olimpijskimi wystąpiła gościnnie w nagraniu Marysi Sadowskiej "Szybciej, wyżej, dalej"[38]. W olimpijskim finale w Pekinie zajęła piąte miejsce z wynikiem 4,70 (wysokość tę zaliczyła w drugiej próbie) – wcześniej w pierwszych podejściach skakała na 4,45, 4,55 i 4,65, a 4,75 trzykrotnie strącała[39].

Nie uczestniczyła w marcu 2009 w halowych mistrzostwach Europy, a w czerwcu wygrała rywalizację w zawodach superligi drużynowego czempionatu Starego Kontynentu, a wynikiem 4,70 m ustanowiła rekord imprezy. Na mistrzostwach świata po niezaliczeniu żadnej wysokości przez Jelenę Isinbajewą, zdobyła drugi w karierze srebrny medal globalnego czempionatu, przegrywając tylko z koleżanką z reprezentacji Anną Rogowską[40].

W 2010 po nieudanych startach w mityngach zagranicznych (spowodowanych kontuzją stopy nogi odbijającej) i nieuzyskaniu wymaganego przez Polski Związek Lekkiej Atletyki minimum do zakwalifikowaniu się do reprezentacji na mistrzostwa Europy postanowiła zakończyć starty w tym sezonie.

2011–2012 | edytuj kod

Po ponad półrocznej przerwie Pyrek wróciła do sportu w sezonie halowym 2011, uzyskując w swoim pierwszym starcie, na mityngu Samsung Pole Vault Stars w Doniecku, wynik 4,60[41][42] – rezultat ten jest lepszy od minimum PZLA do reprezentacji na halowe mistrzostwa Europy w Paryżu[43] jednak tyczkarka zapowiedziała, że nie wystąpi w tych zawodach[44]. Drugim i zarazem ostatnim występem Polski w sezonie halowym 2011 był start w halowym mityngu Pedro's Cup w Bydgoszczy – Pyrek zajęła 4. miejsce uzyskując wynik 4,40 m[45][46]. Podczas mistrzostw świata w Daegu zajęła 10. miejsce (ex aequo z Anną Rogowską i Kristiną Gadschiew[47]), zaliczając 4,55 m.

Sezon 2012 rozpoczęła od 7. miejsce z wynikiem 4,40 m podczas halowego mityngu Pedro's Cup w Bydgoszczy[48]. Letni sezon 2012 Pyrek zainaugurowała 11 maja na mityngu Diamentowej Ligi w Ad-Dausze – nie zaliczyła żadnej wysokości, mając trzy nieudane próby na wysokości 4,20 m[49]. Podczas rozgrywanych w Nowym Jorku zawodów Diamentowej Ligi – Adidas Grand Prix Pyrek zaliczyła wysokość 4,50 m, uzyskując tym samym kwalifikację na start w czwartych w jej karierze igrzyskach olimpijskich[50]. Podczas Igrzysk XXX Olimpiady w Londynie nie zdołała awansować do finału skoku o tyczce kobiet, zaliczając wysokość 4,40 m w kwalifikacjach[51].

Działalność pozasportowa | edytuj kod

28 listopada 2010 w parze z Robertem Rowińskim zwyciężyła w finale dwunastej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami[52][53][54][55][56].

Po zakończeniu kariery sportowej na początku 2013 rozpoczęła pracę jako prezenterka w Radiu Szczecin[57].

Życie prywatne | edytuj kod

W styczniu 2013 wyszła za mąż za menedżera Norberta Rokitę. Mają dwóch synów: Grzegorza (ur. 2013) i Juliana (ur. 2017). Mieszkają na szczecińskim Pogodnie[58][59].

Osiągnięcia | edytuj kod

Międzynarodowe | edytuj kod

Monika Pyrek (z lewej) wraz z Anną Rogowską cieszą się po wywalczeniu medali mistrzostw świata w Berlinie (2009)

Mistrzostwa Polski | edytuj kod

Monika Pyrek podczas treningu na Miejskim Stadionie Lekkoatletycznym w Szczecinie

Stadion | edytuj kod

 Osobny artykuł: Medalistki mistrzostw Polski seniorów w skoku o tyczce.

Monika Pyrek zdobyła podczas swojej kariery 11 złotych i 3 srebrne medale mistrzostw Polski seniorów – wyczyn ten czyni ją najbardziej utytułowaną zawodniczką w historii skoku o tyczce w Polsce[2][62][63].

Hala | edytuj kod

Tyczkarka wywalczyła 11 tytułów halowych mistrzostw Polski seniorów – wyczyn ten czyni ją najbardziej utytułowaną zawodniczką w historii skoku o tyczce w Polsce[2][64].

Rekordy życiowe | edytuj kod

Światowy ranking lekkoatletyczny (do 2006 ranking IAAF) | edytuj kod

  • 2001 – 3. miejsce
  • 2002 – 3. miejsce
  • 2003 – 6. miejsce
  • 2004 – 5. miejsce
  • 2005 – 2. miejsce
  • 2006 – 2. miejsce
  • 2007 – 3. miejsce
  • 2008 – 3. miejsce
  • 2009 – 3. miejsce

Ranking Track and Field News | edytuj kod

  • 2001 – 3. miejsce[66]
  • 2002 – 3. miejsce[66]
  • 2007 – 3. miejsce
  • 2008 – 4. miejsce[67]

Listy światowe | edytuj kod

  • 2001 – 3. miejsce (4,61 m)
  • 2002 – 6. miejsce (4,62 m)
  • 2003 – 7. miejsce (4,60 m)
  • 2004 – 5. miejsce (4,72 m)
  • 2005 – 3. miejsce (4,70 m)
  • 2006 – 2. miejsce (4,75 m)
  • 2007 – 3. miejsce (4,82 m)
  • 2008 – 4. miejsce (4,75 m)
  • 2009 – 5. miejsce (4,78 m)

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Pyrek opuszcza MKL!, Sport.pl [dostęp 2012-01-11]  (pol.).
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag ah ai aj ak al am an ao Janusz Rozum, Daniel Grinberg, Zbigniew Jonik, Henryk Kurzyński, Leszek Luftman, Stefan Pietkiewicz, Tadeusz Wołejko: 90 lat polskiej lekkoatletyki 1919–2009. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2009, s. 70. ISBN 978-83-902509-9-1.
  3. Pyrek zwyciężczynią plebiscytu "Kuriera Szczecińskiego", Sport w Interia.pl, 29 grudnia 2009 [dostęp 2011-01-11]  (pol.).
  4. Plebiscyt sportowy – Pyrek i Duda zwyciężają, 24 kurier, 24 grudnia 2010 [dostęp 2011-01-11] [zarchiwizowane z adresu 2011-06-13]  (pol.).
  5. M.P. z 2010 r. nr 27, poz. 258
  6. Monika Pyrek zakończyła karierę, Onet [dostęp 2013-01-05]  (pol.).
  7. PawełP. Bartnik PawełP., Pole vaulter Monika Pyrek announces her retirement, iaaf.org [dostęp 2013-01-14]  (ang.).
  8. Monika Pyrek – Fundacja Dobrej Książki, www.kronikasportu.pl [dostęp 2019-11-13]  (pol.).
  9. a b Informacje o mnie, monikapyrek.pl [dostęp 2010-11-30]  (pol.).
  10. a b Monika Pyrek między Gdynią a Szczecinem
  11. Andrzej Karczmarski, Ryszard Sadkowski Z historii lekkoatletyki na Pomorzu Gdańskim, wyd. Pruszcz Gdański, 2011, str. 277,284
  12. a b c d e f g h i j k l m n Janusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 – 2006. Zamość – Sandomierz: 2007.
  13. a b European Junior Championships 1997 (ang.). wjah.co.uk. [dostęp 2016-03-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-31)].
  14. a b c d e f g European Cup B Final and First League, gbrathletics [dostęp 2010-11-30]  (ang.).
  15. a b World Junior Championships 1998 (ang.). wjah.co.uk. [dostęp 2016-03-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-31)].
  16. a b 7th IAAF World Indoor Championships in Athletics: Official Results – POLE VAULT – Women – Final, iaaf.org [dostęp 2012-05-16]  (ang.).
  17. a b European Junior Championships 1999 (ang.). wjah.co.uk. [dostęp 2016-03-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-31)].
  18. a b Polish Championships, gbrathletics [dostęp 2010-11-30]  (ang.).
  19. Medalistki mistrzostw Polski (1980-2010): skoki, Oficjalny portal Polskiego Związku Lekkiej Atletyki [dostęp 2010-12-01]  (pol.).
  20. 77. Lekkoatletyczne MP: Rekord Europy Moniki Pyrek, interia.pl [dostęp 2010-12-06]  (pol.).
  21. Polski Komitet Olimpijski: Monika Pyrek – sylwetka w portalu www.olimpijski.pl (pol.). www.olimpijski.pl. [dostęp 1 grudnia 2010].
  22. a b European Under 23 Championships and Cup, gbrathletics [dostęp 2010-11-30]  (ang.).
  23. DN Galan – Stockholm (SWE)Tuesday, July 17, 2001, iaaf.org [dostęp 2010-11-30]  (ang.).
  24. a b Francophone Games, gbrathletics [dostęp 2010-11-30]  (ang.).
  25. Polacy jadą na igrzyska frankofońskie, wprost.pl [dostęp 2010-11-30]  (pol.).
  26. 2001 IAAF World Championships in Athletics – Pole Vault Women, iaaf.org [dostęp 2010-11-30]  (ang.).
  27. a b IAAF Grand Prix Final 2001: Official Result Women – POLE VAULT, iaaf.org [dostęp 2012-09-05]  (ang.).
  28. a b European Indoor Championships (Women), gbrathletics [dostęp 2010-11-30]  (ang.).
  29. EC München GER 6 – 11 August – Pole Vault Women, tilastopaja.org [dostęp 2010-11-30]  (ang.).
  30. a b IAAF World Indoor Championships, gbrathletics [dostęp 2010-11-30]  (ang.).
  31. 2003 IAAF World Championships in Athletics – Pole Vault Women, iaaf.org [dostęp 2010-11-30]  (ang.).
  32. a b 2004 Olympic Games – Pole Vault, iaaf.org [dostęp 2010-11-30]  (ang.).
  33. IAAF World Championships in Athletics, gbrathletics [dostęp 2010-11-30]  (ang.).
  34. EC Göteborg SWE 7 – 13 August / 19th European Championships, Ullevi Stadium – Pole Vault Women, tilastopaja.org [dostęp 2010-11-30]  (ang.).
  35. a b c d e f Janusz Rozum (opracowanie) oraz Komisja Statystyczna Polskiego Związku Lekkiej Atletyki: Rocznik PZLA 2006. Warszawa: Dział sportowo-techniczny PZLA, 2007.
  36. 2007 IAAF World Championships in Athletics – Pole Vault Women, iaaf.org [dostęp 2010-11-30]  (ang.).
  37. JanuszJ. Rozum JanuszJ., Brąz Pyrek w drugim dniu 12. HMŚ w Wenecji, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2010-11-30]  (pol.).
  38. AleksandraA. Warska AleksandraA., Monika Pyrek nagrała piosenkę, gs24.pl [dostęp 2010-11-30]  (pol.).
  39. 2008 Olympic Games – Pole Vault, iaaf.org [dostęp 2010-11-30]  (ang.).
  40. DavidD. Powell DavidD., After Pole Vault gold, Rogowska as stunned as anyone, berlin.iaaf.org [dostęp 2010-11-30]  (ang.).
  41. Dobry start Rogowskiej i Pyrek w Doniecku, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-02-12]  (pol.).
  42. Sukces Moniki, dramat Przemka, Sport.pl Gazeta Wyborcza Szczecin [dostęp 2011-02-18]  (pol.).
  43. Wskaźniki PZLA, Halowe Mistrzostwa Europy, Paryż (FRA), 3-6 marca 2011, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-02-18]  (pol.).
  44. MONIKA PYREK: Na razie mam zakwasy, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-02-12]  (pol.).
  45. Monika czwarta, Sport.pl Gazeta Wyborcza Szczecin [dostęp 2011-02-18]  (pol.).
  46. Pedro's Cup Bydgoszcz POL 16 February 2011 Indoor, tilastopaja.org [dostęp 2014-09-12]  (ang.).
  47. a b 13th World Championships, Daegu Stadium / Daegu KOR 27 August – 4 September 2011, tilastopaja.org [dostęp 2011-08-31]  (ang.).
  48. Nieskuteczny atak na minimum do Turcji, Sport.pl Gazeta Wyborcza Szczecin [dostęp 2012-02-08]  (pol.).
  49. Kiepski start Moniki Pyrek, Sport.pl [dostęp 2012-05-15]  (pol.).
  50. Londyn 2012. Monika Pyrek pojedzie na igrzyska, Sport.pl [dostęp 2012-06-10]  (pol.).
  51. The XXX Olympic Games Olympic Games | iaaf.org, www.iaaf.org [dostęp 2017-11-25] .
  52. Monika Pyrek najlepszą tancerką, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2010-11-29]  (pol.).
  53. Monika Pyrek wygrała Taniec z Gwiazdami, SportoweFakty.pl [dostęp 2010-11-29]  (pol.).
  54. Flash-News des Tages: Monika Pyrek gewinnt Tanzshow, leichtatletik.de [dostęp 2010-12-05]  (niem.).
  55. Pyreková vyhrála polskou verzi StarDance, atletika.cz [dostęp 2012-09-05]  (cz.).
  56. Poland’s Pyrek now ready to swap her dancing shoes for spikes, European Athletics [dostęp 2010-12-06] [zarchiwizowane z adresu 2012-07-31]  (ang.).
  57. INFORMACJE TELEADRESOWE - O NAS - Radio Szczecin, radioszczecin.pl [dostęp 2017-11-25] .
  58. Monika Pyrek zdradziła płeć dziecka. 2017-12-21. [dostęp 2019-09-18].
  59. Gwiazdy prywatnie: Monika Pyrek. TVN Style, 2018-04-12. [dostęp 2019-09-18].
  60. Pole Vault Women, European Athletics [dostęp 2012-06-28]  (ang.).
  61. MaciekM. Jałoszyński MaciekM., Rogowska awansuje do finału tyczkarek, pzla.pl [dostęp 2012-08-31]  (pol.).
  62. NC Bielsko-Biala POL 8 – 10 July 2010, tilastopaja.org [dostęp 2014-09-12] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04]  (ang.).
  63. NC Bydgoszcz POL 11 – 13 August 2011, tilastopaja.org [dostęp 2012-02-08] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04]  (ang.).
  64. Po 56. HMP – kobiety, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2012-02-28]  (pol.).
  65. Zbigniew Jonik, Janusz Rozum: 'Polish Team for 9th World Championships in Athletics'. Polski Związek Lekkiej Atletyki, 2003, s. 5.
  66. a b All-time World Rankings – Women's Pole Vault, Track and Field News [dostęp 2010-12-01] [zarchiwizowane z adresu 2012-09-08]  (ang.).
  67. Track & Field News:, www.trackandfieldnews.com [dostęp 2017-11-25] .
  68. M.P. z 2010 r. nr 27, poz. 258 – pkt 4.
  69. Twitter. Informacja na oficjalnym koncie tyczkarki.. twitter.com, 2019-09-18. [dostęp 2019-09-20].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Monika Pyrek" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy