Monolatria


Monolatria w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Monolatria (z gr. monos – „jedyny” + latreía – „służba bogu”) – oddawanie czci boskiej wyłącznie jednemu bóstwu bez zaprzeczania istnienia bóstw czczonych przez innych. Jest to pośredni etap rozwoju religii między politeizmem a monoteizmem. Monolatria występowała w kulturach Wschodu od starożytności[1].

Wśród Żydów monolatria istniała od czasów Abrahama do proroków, którzy wprowadzili monoteizm[2]. Monolatria żydowska cechowała się przekonaniem, że Jahwe jest bogiem narodowym Izraela i nieprzyjacielem innych ludów. Według Konecznego najbliżej monoteizmu odwołującego się do uniwersalnej etyki ponadnarodowej jest prorok Amos.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Powszechna PWN. T. 3. M-R. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 167.
  2. Pomiędzy monolatrią a monoteizmem. W: Feliks Koneczny: Cywilizacja żydowska. Warszawa-Komorów: Antyk, 2001. ISBN 83-87809-17-9.
Na podstawie artykułu: "Monolatria" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy