Museo Nazionale d’Arte Orientale


Na mapach: 41°49′56,8729″N 12°28′18,0251″E/41,832465 12,471674

Museo Nazionale d’Arte Orientale w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Museo Nazionale d’Arte Orientale Giuseppe Tucci − dawne rzymskie muzeum sztuki orientalnej, którego zbiory przeniesione zostały do Museo delle Civiltà w dzielnicy EUR.

Muzeum było instytucją podległą włoskiemu Ministerstwu Kultury i Sztuki, jego pierwotna siedziba znajdowała się przy Via Merulana w zabytkowym Palazzo Brancaccio.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Placówka powstała dzięki umowie zawartej przez Ministerstwo Kultury i Sztuki z Włoskim Instytutem Bliskiego i Dalekiego Wschodu (wł. Istituto Italiano per il Medio ed Estremo Oriente, obecnie Włoski Instytut Afryki i Wschodu, it. Istituto Italiano per l'Africa e l'Oriente), który udostępnił swoje zbiory archeologiczne i artystyczne, pochodzące przede wszystkim z wykopalisk prowadzonych przez Giuseppe Tucciego w Tybecie oraz przez archeologów współpracujących z instytutem, którzy prowadzili wykopaliska w Shahr-i Sokhta w Iranie, w Ghazni w Afganistanie i w Dolinie Swat w Pakistanie. oficjalne otwarcie placówki muzealnej miało miejsce 16 czerwca 1958[1].

Kolekcje zostały stopniowo poszerzone dzięki darowiznom i zakupom. Przy muzeum istniała specjalistyczna biblioteka, archiwum fotograficzne oraz pracownia bioarcheologiczna. Muzeum posiadało jedną z największych w Europie kolekcji sztuki tybetańskiej[2].

Dyrektorzy muzeum | edytuj kod

Od początku istnienia muzeum jej dyrektorami byli:

  • Domenico Faccenna (1958−1977)
  • Donatella Mazzeo (1977−2005)
  • Silvana Balbi de Caro (2006−2008)
  • Angelo Maria Ardovino (2008)
  • Maria Amalia Mastelloni (2008−2009)
  • Andrea Pessina (2009)
  • Maria Amalia Mastelloni (2009)
  • Mariarosaria Barbera (2009−2010)
  • Luigi La Rocca (2011-2017)

Kolekcje | edytuj kod

Na wystawach muzealnych prezentowane były zbiory artefaktów pochodzących z terenów Azji[3]:

  • Sale I i II − prehistoria i epoka brązu (VI−II tysiąclecia p.n.e.) z terenów Bliskiego i Środkowego Wschodu
  • Sala III − epoka żelaza (1450−539 p.n.e.) z terenów Bliskiego i Środkowego Wschodu
  • Sala IV − archeologia i sztuka islamska
  • Sale V i VIII − sztuka z Gandhary
  • Sala VI − sztuka tybetańska i nepalska
  • Sale VII, X-XV − sztuka i archeologia Dalekiego Wschodu (Chiny, Korea, Japonia i Wietnam)
  • Sala Biała − sztuka indyjska

Przypisy | edytuj kod

  1. Broszura w języku włoskim i angielskim udostępniana zwiedzającym: Museo Nazionale d’Arte Orientale 'Giuseppe Tucci', teksty Gabriella Manna, zdjęcia Paolo Ferroni.
  2. Chi siamo (wł.). www.museorientale.beniculturali.it. [dostęp 2011-06-04].
  3. Il percorso espositivo (wł.). www.museorientale.beniculturali.it. [dostęp 2011-06-04].
Kontrola autorytatywna (muzeum narodowe):
Na podstawie artykułu: "Museo Nazionale d’Arte Orientale" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy