Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie


Na mapach: 52°14′45,218″N 21°00′50,630″E/52,245894 21,014064

Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Budynek muzeum po zniszczeniu we wrześniu 1939

Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie – nieistniejące muzeum historii techniki w Warszawie, założone w 1866 (statut w 1875), otwarte w 1905, zniszczone w 1939. Dokumentowało historię polskiego przemysłu, rolnictwa i rzemiosła[1].

Opis | edytuj kod

Od 1881 muzeum mieściło się przy Krakowskim Przedmieściu w dawnym odwachu i klasztorze bernardyńskim.

Muzeum powstało z inicjatywy Jana Tadeusza Lubomirskiego, a współzałożycielami byli oprócz niego Feliks Sobański, Józef Zamoyski, Jakub Natanson i Karol Dittrich. 5 czerwca 1875 r. nastąpiło zatwierdzenie Ustawy, wydanej na imię tegoż ks. Lubomirskiego oraz Józefa hr. Zamoyskiego, Feliksa Sobańskiego, Jakuba Natansona i domu handlowego Hille i Dietrich, jako pierwszych założycieli i muzeum rozpoczęło działalność. Zaraz po wydaniu tej ustawy muzeum zostało umieszczone w wynajętym lokalu przy placu Krasińskich, gdzie swoje miejsce znalazło ponad 2000 eksponatów, głównie z darów. Pod egidą muzeum w latach 1890-1902 wychodziła 11-tomowa "Encyklopedja rolnicza". Muzeum prowadziło też działalność charytatywną i w 1888 w sprawozdaniu pisano:

"Oprócz osób zwiedzających wystawę za biletami płatnemi (chodzi tym razem o "wystawę wyrobów z drzewa, metali, wyrobów ceramicznych i hutniczych oraz zabawek dziecinnych") zwiedzały ją zakłady dobroczynne, dziewczynki i chłopcy, jak również wychowawcy i wychowanice Instytutu Głuchoniemych". (...) "Nadto z decyzji Komitetu Muzeum dochód z 5 dni za bilety wejścia od 4go Stycznia r.b. zaczynając, oddany był na cele dobroczynne, a mianowicie na Towarzystwo biednych matek, Instytucję Jałmużniczą dla wstydzących się żebrać oraz na Przytulisko".

Po kasacie zakonu bernardynów przy Krakowskim Przedmieściu i po przebudowie w latach 1870-1884 mieścił wystawy i magazyny Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych aż do chwili przenosin do pawilonu Ungra na dziedzińcu pałacu Potockich. W 1884-1888 następuje przebudowa wnętrz na pomieszczenia Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, które ma tu swoją siedzibę już od 1881 aż do II wojny światowej.

W latach 1890-1891 w zorganizowanej w muzeum pracowni fizycznej pracowała Maria Skłodowska-Curie[2], co upamiętnia tablica z brązu odsłonięta w czerwcu 1935 na frontowej ścianie budynku[3].

Dyrektorem muzeum od 1924 do 1951 był Stanisław Leśniowski[4].

W czasie obrony Warszawy (1939) budynek muzeum uległ zniszczeniu razem z ponad 10 000 eksponatów.

Tradycje muzeum kontynuuje Muzeum Historii Przemysłu w Opatówku, Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie oraz Narodowe Muzeum Techniki w Warszawie, swoje początki ma w nim także Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.

Przypisy | edytuj kod

  1. Chwalewik E., Zbiory polskie w ojczyźnie i na obczyźnie..., t. 2, Warszawa 1927, s. 353–356.
  2. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 522. ISBN 83-01-08836-2.
  3. Stanisław Ciepłowski: Napisy pamiątkowe w Warszawie XVII-XX w.. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 112. ISBN 83-01-06109-X.
  4. Wielki poprzednik – Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. muzeum-szreniawa.pl. [dostęp 2015-09-30].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy