Muzyka koncertowa


Muzyka koncertowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Muzyka koncertowa to muzyka przeznaczona do słuchania, której celem nie jest ani ilustracyjność (typowa dla muzyki scenicznej) ani szeroko pojęty utylitaryzm charakteryzujący zarówno muzykę obrzędową jak i taneczną.

Początki tego rodzaju muzyki sięgają późnego średniowiecza (pieśni trubadurów i truwerów, liryka rycerska i stylizacje tańców) oraz utworów instrumentalnych tworzonych przez kompozytorów renesansowych.

Komponowane w okresie baroku utwory solowe, kameralne oraz orkiestrowe powstawały z myślą o wykonaniach na specjalnie w tym celu organizowanych koncertach, należą zatem do muzyki koncertowej w pełnym tego słowa znaczeniu. Najważniejszymi formami muzyki koncertowej tego okresu są utwory solowe fuga, preludium, toccata oraz formy cykliczne suita, wariacje i formy koncertujące - koncert solowy, concerto grosso.

Właściwy rozwój publicznych koncertów miał miejsce w wieku XVIII i XIX. Podstawowe formy muzyki koncertowej klasycyzmu to obok form wspomnianych wcześniej i nadal uprawianych sonata, kwartet smyczkowy, symfonia. Zaprzestano natomiast komponowania concerto grosso. W muzyce koncertowej romantyzmu pojawił się poemat symfoniczny. Do charakterystycznych zjawisk romantycznej muzyki koncertowej należą kult jakim otaczano popisy wirtuozów oraz sięganie do muzyki koncertowej wcześniejszych epok.

W wieku XX pojęcie muzyki koncertowej objęło nie tylko muzykę kompozytorów współczesnych oraz rozległy repertuar od czasów baroku po współczesność, ale również inne gatunki muzyki wykonywanej podczas koncertów - jazz i rock.

Na podstawie artykułu: "Muzyka koncertowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy