NHL (1997/1998)


NHL (1997/1998) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sezon NHL 1997/1998 – 81 sezon gry National Hockey League. W lidze zadebiutowała drużyna Carolina Hurricanes poprzednio występująca jako Hartford Whalers. Pierwsze mecze sezonu odbyły się 1 października 1997 a sezon zasadniczy zakończył się 19 kwietnia 1998. Puchar Stanleya rozpoczął się 22 kwietnia a zakończył 16 czerwca 1998 .Puchar Stanleya zdobyła drużyna Detroit Red Wings. 48 Mecz Gwiazd odbył się w dniu 18 stycznia 1998 w Vancouver.

Spis treści

Wydarzenia przedsezonowe | edytuj kod

NHL Entry Draft 1997 | edytuj kod

 Osobny artykuł: NHL Entry Draft 1997.

W dniu 21 czerwca 1997 w hali Civic Arena w Pittsburghu (USA) odbył się 35 draft w historii. Z numerem pierwszym został wybrany Kanadyjczyk Joe Thornton przez Boston Bruins (najgorszy zespół sezonu 1996/97), z numerem drugim Patrick Marleau przez San Jose Sharks, a z numerem trzecim Fin Olli Jokinen przez Los Angeles Kings[1].

Sezon regularny | edytuj kod

Mecze poza Ameryką Północną | edytuj kod

Po raz pierwszy w historii mecze sezonu regularnego rozegrane zostały poza Ameryką Północną. Na otwarcie sezonu Vancouver Canucks i Mighty Ducks of Anaheim rozegrały dwa spotkania w Tokio.

NHL All-Star Game | edytuj kod

48 Mecz Gwiazd ligi NHL odbył się 18 stycznia 1998 w hali General Motors Place w Vancouver. Gospodarzem była miejscowa drużyna Vancouver Canucks. Wystąpiły drużyny reprezentujące Amerykę Północną i Resztę Świata. Zwyciężyła drużyna Ameryki Północnej 9 : 8.

Tabela końcowa | edytuj kod

Legenda:     = zwycięzca Pucharu Prezydenta,     = mistrz dywizji,     = awans do playoff,

Najlepsi zawodnicy sezonu regularnego | edytuj kod

Teemu Selänne

Zawodnicy z pola[2]

Bramkarze[2]

W zestawieniu ujęto bramkarzy grających przez przynajmniej 1200 minut.

Martin Brodeur

Play-off | edytuj kod

Rozstawienie | edytuj kod

Po zakończeniu sezonu zasadniczego 16 zespołów zapewniło sobie start w fazie play-off. Drużyna Dallas Stars zdobywca Presidents' Trophy uzyskała najlepszy wynik w lidze zdobywając w 82 spotkaniach 109 punktów. Była to najwyżej rozstawiona drużyna. Kolejne miejsce rozstawione uzupełnili mistrzowie dywizji: Colorado Avalanche, New Jersey Devils i Pittsburgh Penguins.

Konferencja Wschodnia

Puchar Stanleya
  1. New Jersey Devils – mistrz Dywizji Atlantyckiej i Konferencji Wschodniej - 107 punktów
  2. Pittsburgh Penguins – mistrz Dywizji Północno-wschodniej - 98 punktów
  3. Philadelphia Flyers – 95 punktów
  4. Washington Capitals – 92 punkty
  5. Boston Bruins – 91 punktów
  6. Buffalo Sabres – 89 punktów
  7. Montreal Canadiens – 87 punktów
  8. Ottawa Senators – 83 punkty

Konferencja Zachodnia

  1. Dallas Stars – mistrz Dywizji Centralnej i Konferencji Zachodniej, zdobywca Presidents' Trophy - 109 punktów
  2. Colorado Avalanche – mistrz Dywizji Pacyficznej - 95 punktów
  3. Detroit Red Wings – 103 punkty
  4. St. Louis Blues – 98 punktów
  5. Los Angeles Kings – 87 punktów
  6. Phoenix Coyotes – 82 punkty
  7. Edmonton Oilers – 80 punktów
  8. San Jose Sharks – 78 punktów

Drzewko playoff | edytuj kod

Po zakończeniu sezonu zasadniczego rozpoczęła się walka o mistrzostwo ligi w fazie playoff, rozgrywana w czterech rundach. Drużyna, która zajęła wyższe miejsce w sezonie zasadniczym w nagrodę zostaje gospodarzem ewentualnego siódmego meczu. Z tym, że zdobywca Presidents' Trophy (w tym wypadku Dallas Stars) zawsze jest gospodarzem siódmego meczu. Wszystkie cztery rundy rozgrywane są w formuje do czterech zwycięstw według schematu: 2-2-1-1-1, czyli wyżej rozstawiony rozgrywa mecze: 1 i 2 oraz ewentualnie 5 i 7 we własnej hali. Niżej rozstawiona drużyna rozgrywa mecze w swojej hali: trzeci, czwarty oraz ewentualnie szósty. W finale gospodarzem pierwszego meczu jest drużyna, która zdobyła większą ilość punktów w sezonie zasadniczym.

Szczegółowe wyniki spotkań playoff | edytuj kod

Najlepsi zawodnicy playoff | edytuj kod

Zawodnicy z pola

Nicklas Lidstrom

Bramkarze

W zestawieniu ujęto bramkarzy grających przez co najmniej 600 minut.

Chris Osgood

Nagrody | edytuj kod

Nagrody drużynowe | edytuj kod

Nagrody indywidualne | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. a b Średnia straconych bramek na mecz.

Przypisy | edytuj kod

  1. 1997 NHL Entry Draft Picks at hockeydb.com, www.hockeydb.com [dostęp 2018-10-09]  (ang.).
  2. a b 1997-1998 Regular Season Stats (ang.). nhl.com. [dostęp 20.05.2018].

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "NHL (1997/1998)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy