NHL (1999/2000)


NHL (1999/2000) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sezon NHL 1999/2000 – 83 sezon gry National Hockey League. Do ligi dołączyła jako 28 zespół Atlanta Thrashers. Pierwsze mecze sezonu odbyły się 1 października 1999 roku. Sezon zasadniczy zakończył się 9 kwietnia 2000 roku. Puchar Stanleya rozpoczął się 12 kwietnia a zakończył 10 czerwca 2000 .Puchar Stanleya zdobyła drużyna New Jersey Devils. 50 Mecz Gwiazd odbył się w dniu 6 lutego 2000 w Toronto.

Spis treści

Wydarzenia przedsezonowe | edytuj kod

NHL Entry Draft 1999 | edytuj kod

 Osobny artykuł: NHL Entry Draft 1999.

W dniach 2021 czerwca 2008 w hali FleetCenter w Bostonie (USA) odbył się 37 draft w historii. Z numerem jeden został wybrany Czech Patrik Štefan przez klub Atlanta Thrashers a z numerem drugim i trzecim Szwedzi Daniel Sedin oraz Henrik Sedin przez Vancouver Canucks[1].

Sezon regularny | edytuj kod

Tabela końcowa | edytuj kod

Legenda: Lp. - miejsce, M - mecze, Z - zwycięstwa, P - porażki, R - remisy, OT – porażki po dogrywce, Br - bramki, Bl - bilans bramkowy, Pkt - punkty     = zwycięzca Pucharu Prezydenta     = lider dywizji,     = awans do playoff

Najlepsi zawodnicy sezonu regularnego | edytuj kod

Pawieł Bure

Zawodnicy z pola[2]

Bramkarze[2]

W zestawieniu ujęto bramkarzy grających przez przynajmniej 1200 minut.

Roman Turek

Play-off | edytuj kod

Rozstawienie | edytuj kod

Po zakończeniu sezonu zasadniczego 16 zespołów zapewniło sobie start w fazie play-off. Drużyna St. Louis Blues zdobywca Presidents’ Trophy uzyskała najlepszy wynik w lidze zdobywając w 82 spotkaniach 114 punktów. Była to najwyżej rozstawiona drużyna. Kolejne miejsce rozstawione uzupełnili mistrzowie dywizji: Philadelphia Flyers, Washington Capitals, Toronto Maple Leafs, Dallas Stars i Colorado Avalanche.

Konferencja Wschodnia

Puchar Stanleya
  1. Philadelphia Flyers – mistrz Dywizji Atlantyckiej i Konferencji Wschodniej, 105 punktów
  2. Washington Capitals – mistrz Dywizji Południowo-wschodniej, 102 punkty
  3. Toronto Maple Leafs – mistrz Dywizji Północno-wschodniej, 100 punktów
  4. New Jersey Devils – 103 punkty
  5. Florida Panthers – 98 punktów
  6. Ottawa Senators – 95 punktów
  7. Pittsburgh Penguins – 88 punktów
  8. Buffalo Sabres – 85 punktów

Konferencja Zachodnia

  1. St. Louis Blues – mistrz Dywizji Centralnej i Konferencji Zachodniej, 114 punktów
  2. Dallas Stars – mistrz Dywizji Pacyficznej, 102 punkty
  3. Colorado Avalanche – mistrz Dywizji Północno-zachodniej, 96 punktów
  4. Detroit Red Wings – 108 punktów
  5. Los Angeles Kings – 94 punkty
  6. Phoenix Coyotes – 90 punktów
  7. Edmonton Oilers – 88 punktów
  8. San Jose Sharks – 87 punktów

Drzewko playoff | edytuj kod

Po zakończeniu sezonu zasadniczego rozpoczęła się walka o mistrzostwo ligi w fazie playoff, rozgrywana w czterech rundach. Drużyna, która zajęła wyższe miejsce w sezonie zasadniczym w nagrodę zostaje gospodarzem ewentualnego siódmego meczu. Z tym, że zdobywca Presidents’ Trophy (w tym wypadku St. Louis Blues) zawsze jest gospodarzem siódmego meczu. Wszystkie cztery rundy rozgrywane są w formuje do czterech zwycięstw według schematu: 2-2-1-1-1, czyli wyżej rozstawiony rozgrywa mecze: 1 i 2 oraz ewentualnie 5 i 7 we własnej hali. Niżej rozstawiona drużyna rozgrywa mecze w swojej hali: trzeci, czwarty oraz ewentualnie szósty. W finale gospodarzem pierwszego meczu jest drużyna, która zdobyła większą ilość punktów w sezonie zasadniczym.

Szczegółowe wyniki spotkań playoff | edytuj kod

Konferencja wschodnia

Konferencja zachodnia

Finał Pucharu Stanleya

Nagrody | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. 1999 NHL Entry Draft Picks at hockeydb.com, www.hockeydb.com [dostęp 2017-12-13]  (ang.).
  2. a b 2008-2009 Regular Season Stats (ang.). nhl.com. [dostęp 12.10.2017].
  3. Średnia straconych bramek na mecz

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "NHL (1999/2000)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy