Nabój 7,62 × 54 mm R


Nabój 7,62 × 54 mm R w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

7,62 × 54 mm Rnabój karabinowy opracowany w latach 80. XIX wieku w Rosji

Nabój 7,62 × 54 mm R został przyjęty do uzbrojenia w 1891 roku wraz z karabinem wz. 1891. Choć były już wówczas znane naboje bez kryzy wystającej, ze względu na niski poziom rosyjskiego przemysłu zdecydowano się na przyjęcie naboju z kryzą wystającą, broń zasilana taką amunicją ma bardziej skomplikowaną konstrukcję, ale może być produkowana z większymi tolerancjami.

Po II wojnie światowej nabój 7,62 × 54 mm R stał się przepisowym nabojem karabinowym armii państw Układu Warszawskiego. Obecnie obok naboju 7,62 × 51 mm NATO należy do najpowszechniej używanych naboi karabinowych.

Spis treści

Wersje | edytuj kod

ZSRR/Rosja | edytuj kod

  • LPS – pocisk lekki z rdzeniem stalowym, masa pocisku 9,65 g, prędkość początkowa 870 m/s, oznaczenie: końcówka pocisku pomalowana na srebrno.
  • D – pocisk ciężki z rdzeniem ołowianym, masa pocisku 11,98 g.
  • BS-40 – pocisk przeciwpancerno-zapalający ciężki, z rdzeniem wolframowym, masa pocisku 12,11 g, prędkość początkowa 805 m/s, oznaczenie: końcówka pocisku pomalowana na czarno z czerwoną szarfą.
  • T46 – pocisk smugowy, masa pocisku 9,65 g zasięg smugi – 1000 m, oznaczenie: końcówka pocisku pomalowana na zielono.
  • BZT – pocisk przeciwpancerno-zapalająco-smugowy z rdzeniem stalowym, masa pocisku 9,2 g.
  • PZ – pocisk zapalająco-wskaźnikowy, masa pocisku 10,36 g.
  • 7N1 – nabój do karabinów wyborowych, głównie SWD.

Finlandia | edytuj kod

  • D166 – pocisk zwykły, masa pocisku 12,96 g, prędkość początkowa 700 m/s.
  • D276 – pocisk zapalający.
  • D277 – pocisk przeciwpancerny.
  • D278 – pocisk smugowy.

Polska | edytuj kod

  • L – pocisk lekki, oznaczenie: nie posiada[1]; łuska emaliowana.
  • ŁPS – pocisk lekki z rdzeniem stalowym, masa pocisku 9,65 g, prędkość początkowa 870 m/s, oznaczenie: końcówka pocisku pomalowana na srebrno.
  • C – pocisk ciężki, oznaczenie: pas na skrzynce żółty, końcówka pocisku żółta[1].
  • B-32 – pocisk przeciwpancerno-zapalający, oznaczenie: pas na skrzynce czarno czerwony, końcówka pocisku czarna z czerwoną szarfą[1].
  • T46 – pocisk smugowy, oznaczenie: pas na skrzynce zielony; końcówka pocisku pomalowana na zielono[1].
  • PZ – pocisk zapalająco-wskaźnikowy, oznaczenie: pas na skrzynce czerwony, końcówka pocisku czerwona[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Podręcznik dowódcy drużyny. s. 178–182.

Bibliografia | edytuj kod

  • StanisławS. Kochański StanisławS., Broń strzelecka lat osiemdziesiątych, Warszawa: Bellona, 1991, ISBN 83-11-07784-3, OCLC 233499382 .
  • Ministerstwo Obrony Narodowej; Inspektorat Szkolenia: Podręcznik dowódcy drużyny; Szkol. 378/69. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.


Na podstawie artykułu: "Nabój 7,62 × 54 mm R" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy