Nadawca publiczny


Nadawca publiczny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Siedziba publicznej Telewizji Polskiej w Warszawie Siedziba Polskiego Radia przy al. Niepodległości 77/85 w Warszawie

Nadawca publiczny[1] (także potocznie media publiczne) – radio, telewizja i inne media stanowiące własność skarbu państwa. Regulowane w Polsce przez ustawę o radiofonii i telewizji.

Opis | edytuj kod

Środek masowego przekazu ustawowo zobowiązany do szerzenia tzw. społecznej misji programowej, bowiem generowanie zysków nie jest jej podstawowym zadaniem. Dlatego też ramówki nadawców państwowych zawierają m.in.: programy kulturalne, magazyny przeznaczone dla mniejszości narodowych i etnicznych oraz magazyny religijne. Nie oznacza to braku takiego programu w stacjach komercyjnych – np. w Polsce stacje komercyjne, takie jak Telewizja Śląska, Telewizja Trwam zawierają podobne programy.

W Polsce rolę nadawców publicznych pełnią:

W niektórych państwach telewizje państwowe odgrywają dominującą rolę na rynku mediowym (np. brytyjska korporacja BBC). Telewizje publiczne niekoniecznie muszą być stricte państwowe; np. w USA PBS to stacja bez ustawowego abonamentu i w zasadzie pozbawiona bezpośredniej kontroli państwa.

Przypisy | edytuj kod

  1. Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2019 r. poz. 361).
Na podstawie artykułu: "Nadawca publiczny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy