Nadi (joga)


Nadi (joga) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nadi (dosł. „kanał, naczynie, żyła, arteria”, także „nerw”[1]) – składnik ciała pranicznego w hinduizmie, subtelny przewód w pranaśarirze (pranamajakośi[2]), którym przepływa jedna z pran (energii życiowych) człowieka. Jego rolę można porównać do tętnicy transportującej krew w ciele fizycznym (sthulaśarira). Proces oczyszczania kanalików nadi nosi nazwę nadiśodhana[3].

Spis treści

Liczba kanałów | edytuj kod

Różne źródła nie zawsze są zgodne, co do ilości przewodów prany u człowieka:

Trzy główne kanały nadi, biegnące wzdłuż kręgosłupa | edytuj kod

(Jan van Rijckenborgh interpretuje występowanie charakterystyki kanału pingala w treści Dziejów Apostolskich pod symbolicznym imieniem Ananiasz[4]).

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Mircea Eliade: „Joga. Nieśmiertelność i wolność”.
  2. Wstęp. W: Siwasutry, czyli sutry Siwy przez czcigodnego Wasuguptę odczytane oraz komentarzami ułożonymi przez Śri Kszemaradżę zwanego też Krysznadasą opatrzone. przełożyła Anna Rucińska. Wyd. 1. Warszawa: Fundacja Vivaswan, 2015, s. 48. ISBN 978-83-938477-4-7.
  3. Joga postklasyczna, Pranajama – techniki oddechowe. W: Agata Świerzowska: Joga. Droga do transcendencji. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2009, s. 207, seria: Mała Biblioteka Religii. ISBN 978-83-7505-192-6.
  4. Jan van Rijckenborgh, Nadchodzący nowy człowiek, s. 175, rozdz. V.Pobożność (I), Wrocław 2001, Wydanie 2, ​ISBN 90-6732-173-7​.

Bibliografia | edytuj kod

  • Sto jeden kanałów siły życiowej w wedancie. W: Georg Feuerstein: Na początku była liczba. Maja Hądzlik-Margańska (tłumaczenie). Wyd. 1. Bydgoszcz: Dom Wydawniczy LIMBUS, 1995, s. 279–281, seria: Inny świat. ISBN 83-85475-62-1.
Na podstawie artykułu: "Nadi (joga)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy