Nagryz pionowy


Nagryz pionowy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Nagryz pionowy – overbite

Nagryz pionowy (ang. overbite) – pionowe zachodzenie zębów siecznych w zwarciu centrycznym, wartość mierzona w ortodoncji jako miara prawidłowości zgryzu u pacjenta. Prawidłowo zęby górnego łuku zębowego pokrywają częściowo powierzchnie przedsionkowe (wargowe) zębów dolnych, a brzeg sieczny siekaczy dolnych kontaktuje się z powierzchnią podniebienną siekaczy górnych na guzkach podniebiennych.

Nagryz pionowy liczy się od brzegu siecznego dolnego przyśrodkowego siekacza do brzegu siecznego górnego przyśrodkowego siekacza i powinien wynosić 1-3mm (lub inaczej: 1/3 wysokości powierzchni wargowej dolnego przyśrodkowego siekacza).

Jeśli nagryz pionowy wynosi 0mm mówimy o zgryzie prostym, natomiast gdy jest ujemny mówimy o zgryzie otwartym.

Zobacz też | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  • Irena Karłowska: Zarys współczesnej ortodoncji. Podręcznik dla studentów i lekarzy stomatologów.. Wyd. 1. Warszawa: PZWL, 2001, s. 71-72. ISBN 83-200-2527-3.
Na podstawie artykułu: "Nagryz pionowy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy