Nalot dywanowy


Nalot dywanowy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Rotterdam po niemieckim nalocie dywanowym w maju 1940

Nalot dywanowy – atak powietrzny samolotów bombowych, mający na celu całkowite zniszczenie wybranego celu. Taktyka stosowana głównie podczas nalotów w drugiej wojnie światowej. Określenie „dywanowy” wzięło się od formacji, w jakiej leciały bombowce[potrzebny przypis]. Setki samolotów lecących blisko siebie, na podobnej wysokości, tworzyły zwartą „powierzchnię bombardującą” o bardzo dużym rozmiarze (nawet do 15 000 m²), z wyglądu przypominającą właśnie dywan. W taktyce lotniczej prowadzenie dużych formacji było możliwe dzięki nawigatorom – przewodnikom formacji.

Spis treści

Geneza, zastosowanie, skutki | edytuj kod

Taktykę nalotu dywanowego zapoczątkowała Luftwaffe w czasie wojny domowej w Hiszpanii, później wykorzystała ją w trakcie ataku na Polskę we wrześniu 1939 roku (bombardując 25 września Warszawę, w niemieckim nalocie na stolicę Polski uczestniczyło wówczas ponad 400 samolotów[1]). Kolejnymi słynnymi nalotami Luftwaffe był atak powietrzny na Rotterdam (maj 1940) już po kapitulacji armii holenderskiej wobec Niemiec, zmasowane naloty na Londyn (zapoczątkowane 7 września 1940), nalot na Coventry 14 listopada 1940 i naloty na Belgrad 6 i 7 kwietnia 1941 w czasie agresji na Bałkany.

Pierwszym nalotem dywanowym RAF był nalot na Lubekę 28 marca 1942. Od roku 1943 RAF i USAAF rozpoczęły ofensywę powietrzną na Trzecią Rzeszę siłami nawet ponad 1000 samolotów w jednym nalocie. Samoloty RAF-u z reguły prowadziły naloty nocne (bombowce brytyjskie były przystosowane do nalotów nocnych), natomiast siły USAAF-u naloty dzienne.

Najkrwawszy nalot dywanowy (i w ogóle najbardziej niszczycielski atak lotniczy w historii) miał miejsce nocą z 9 na 10 marca 1945 roku nad Tokio, gdzie 329 samolotów B-29 Superfortress zrzuciło blisko dwa tysiące ton bomb, z czego większość (1667 ton) stanowiły bomby zapalające M-69. Intensywne pożary przekształciły się w burzę ogniową. Zginęło i zmarło od oparzeń około 100 000 osób[2].

Najsłynniejszy nalot dywanowy w Europie przeprowadziły brytyjskie siły powietrzne, w nocy z 13 na 14 lutego 1945 roku, bombardując Drezno. 770 bombowców Avro Lancaster i 600 bombowców B-17 Flying Fortress doprowadziło do śmierci około 25–30 tysięcy ludzi (mieszkańców i uchodźców). I tu, podobnie jak w Tokio, w czasie nalotu i w burzy ogniowej zniszczona została duża część miasta.

Miasta – ofiary nalotów dywanowych | edytuj kod

 Osobne artykuły: Bombardowanie Guerniki, Bombardowanie Wielunia, Bombardowanie Frampola, Bombardowanie Rotterdamu, Operacja Gomora, Bombardowanie DreznaNaloty na Tokio.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Sokoły Stalina nad Warszawą (pol.). Focus.pl, Historia, 22 maja 2011. [dostęp 2011-07-30].
  2. 70. rocznica nalotu na Tokio, w którym zginęło 100 tys. osób. dzieje.pl, 2015-03-09. [dostęp 2017-11-18].
  3. United States Strategic Bombing Survey, t. 4, New York/London 1976, s. 7–10.
  4. Ian Kershaw, Hitler. 1941-1945 Nemesis, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2003, ​ISBN 83-7301-324-5​, s. 516, przypis 34. Por też: United States Strategic Bombing Survey wersja elektroniczna (jęz. ang.).

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Nalot dywanowy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy