Namiot móżdżku


Namiot móżdżku w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Namiot móżdżku (na czerwono) Namiot móżdżku i sierp mózgu

Namiot móżdżku (łac. tentorium cerebelli) – wypustka opony twardej mózgu oddzielająca częściowo tylny dół czaszki od pozostałej części jamy czaszki. Powstaje w ten sposób przestrzeń nadnamiotowa (zawierająca mózg) i podnamiotowa (zawierająca móżdżek i większą część pnia mózgu). Pień mózgu przechodzi przez wcięcie namiotu (łac. incisura tentorii) – połączenie pomiędzy przestrzenią nad- i podnamiotową. Przyczepia się on obustronnie do bruzdy zatoki poprzecznej na kości potylicznej oraz do górnego brzegu piramidy kości skroniowej, a także do wyrostków pochyłych tylnych, środkowych i przednich na kości klinowej[1].

We wcięciu namiotu móżdżku znajduje się śródmózgowie[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. AdamA. Bochenek AdamA., MichałM. Reicher MichałM., Anatomia człowieka. Tom 1. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 995 s., 2012, ISBN 978-83-200-4323-5 .
  2. Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia człowieka. Tom IV. PZWL, 2006. ISBN 83-200-3449-3.

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Namiot móżdżku" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy