Nancy Pelosi


Nancy Pelosi w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nancy Patricia D’Alesandro Pelosi (ur. 26 marca 1940[1]) – amerykańska polityk Partii Demokratycznej włoskiego pochodzenia, obecnie sprawująca funkcję spikera Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych, którą poprzednio zajmowała w latach 2007–2011. Jest pierwszą i jedyną kobietą na tym stanowisku[1]. Jest członkinią Izby Reprezentantów od 1987.

Jest najwyżej postawioną demokratycznie wybraną kobietą w historii Stanów Zjednoczonych[2]. Jako spiker Izby Reprezentantów jest druga w kolejności w linii sukcesji prezydenckiej, bezpośrednio po wiceprezydencie Stanów Zjednoczonych, którym jest Mike Pence[3].

Pelosi sprawuje funkcję reprezentantki siedemnastą kadencję. Reprezentuje 12. okręg wyborczy w Kalifornii, który obejmuje około 4/5 hrabstwa San Francisco. Wcześniej reprezentowała okręgi 8. i 5. w Kalifornii. Od 2003 przewodniczy Partii Demokratycznej w Izbie Reprezentantów, pełniąc rolę whipa mniejszości (2002-2003) oraz przywódcy mniejszości demokratycznej w Izbie w latach 2003-2007 i 2011-2019, kiedy Izbę kontrolowała Partia Republikańska.

Pelosi była główną przeciwniczką Inwazji na Irak w 2003 roku oraz próby prywatyzacji systemu Social Security przez administrację George’a Busha w 2005 roku. Podczas pierwszej kadencji jako spiker, doprowadziła do uchwalenia wielu przełomowych ustaw, m.in.: Patient Protection and Affordable Care Act, Dodd–Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act, Don’t Ask, Don’t Tell Reppeal Act oraz stymulantów ekonomicznych, które miały na celu zmniejszyć wpływ kryzysu finansowego z lat 2007–2009. Jest jednym z najbogatszych członków Kongresu Stanów Zjednoczonych[4].

Nancy Pelosi utraciła stanowisko spikera w styczniu 2011 roku, po wyborach do Kongresu USA w 2010, zachowała jednak funkcję przewodniczącej Partii Demokratycznej. Na stanowisko spikera powróciła w styczniu 2019 po wygranych przez demokratów wyborach w 2018[5][6]. Stała się przez to pierwszym spikerem od 1955, który powrócił na swoje stanowisko (poprzednim był Sam Rayburn)[7]. 24 września 2019 Nancy Pelosi ogłosiła wszczęcie śledztwa w sprawie impeachmentu prezydenta Donalda Trumpa[8][9].

Spis treści

Wczesne życie i rodzina | edytuj kod

Pelosi urodziła się w Baltimore, w stanie Maryland, w rodzinie z włoskimi korzeniami[1]. Była jedyną córką i najmłodszym z siedmiu dzieci Annunciaty M. „Nancy” D'Alesandro (z domu Lombardi[10]) i Thomasa D'Alesandra Jr.[11] Jej matka urodziła się w Campobasso[10], a rodzina jej ojca pochodziła z okolic Genui, Wenecji i Abruzji[11]. Ojciec Nancy Pelosi, również członek Partii Demokratycznej, służył jako reprezentant stanu Maryland, a gdy miała 7 lat został Burmistrzem Baltimore[11][12][13]. Starszy brat Pelosi, Thomas D'Alesandro III, także Demokrata, był burmistrzem Baltimore w latach 1967-1981[14].

Pelosi była zaangażowana w życie polityczne już od dzieciństwa. Była obecna na wielu wydarzeniach podczas licznych kampanii swojego ojca. Uczestniczyła również w inauguracji 35. prezydenta Stanów Zjednoczonych Johna F. Kennedyego w styczniu 1961[11].

Edukacja | edytuj kod

Ukończyła Institute of Notre Dame, dziewczęcą katolicką szkołę średnią w Baltimore. W 1962 została absolwentką Trinity Washington University, gdzie uzyskała bakalaureat z politologii[15]. W latach 60. była stażystką w biurze demokratycznego senatora z Maryland Daniela Brewstera wspólnie z przyszłym przewodniczącym większości w Izbie Reprezentantów – Steny Hoyerem[16].

Wczesna kariera | edytuj kod

Nancy Pelosi na marszu poparcia dla prawa osób LGBT do zawierania małżeństw w Kalifornii w 1987

Po przeprowadzce do San Francisco, Pelosi zaprzyjaźniła się z rodziną Phillipa Burtona, ówczesnego reprezentanta z 5. okręgu wyborczego polskiego pochodzenia, i rozpoczęła swoją karierę w Partii Demokratycznej. W 1976 została wybrana na członkinię Krajowego Komitetu Partii Demokratycznej jako reprezentantka Kalifornii (zajmowała tę pozycję do 1996 roku). W 1977 została przewodniczącą partii w północnej Kalifornii, a w 1983 rozpoczęła przewodniczenie Partii na obszarze całego stanu[17]. W latach 1985-1996 była przewodniczącą komitetu odpowiedzialnego za finansowanie kampanii do Senatu Stanów Zjednoczonych[1][18].

Izba Reprezentantów USA | edytuj kod

Wybory | edytuj kod

Sala Burton zastąpiła zmarłego w 1983 męża na stanowisku reprezentanta 5. okręgu wyborczego w Kalifornii. W 1986 Sala zachorowała na raka płuc i zdecydowała nie ubiegać się o reelekcję w wyborach w 1988. Za namową przyjaciół wyznaczyła Nancy Pelosi jako swoją zastępczynię, co zapewniło Pelosi poparcie sponsorów i przyjaciół rodziny Burtonów[19]. Sala zmarła 1 lutego 1987 roku, niecały miesiąc po rozpoczęciu swojej drugiej kadencji. Pelosi wygrała wybory uzupełniające, najpierw pokonując burmistrza San Francisco Harryego Britta w walce o demokratyczną nominację 7 kwietnia 1987, a potem z łatwością pokonując republikankę Harriet Ross 2 czerwca 1987[20][21]. Objęła funkcję reprezentantki 9 czerwca 1987[21].

Nancy Pelosi na oficjalnym zdjęciu po objęciu mandatu w Izbie Reprezentantów, 1993

Nancy Pelosi reprezentuje jeden z najbardziej demokratycznych okręgów w całym kraju. Demokraci reprezentują jej okręg od 1949 roku, a Partia Republikańska nie wystawiła poważnego kandydata w tym okręgu od lat 60. Tylko 13% mieszkańców okręgu określa się jako republikanie. Pelosi wygrała wybory w 1988, a potem kolejne 16 bez żadnej trudności, za każdym razem zdobywając około 80% głosów. Nie wzięła udziału w żadnej debacie od 1987 roku, kiedy zmierzyła się z Harriet Ross[22]. Pelosi osiągnęła swój najgorszy wynik w 2016 roku, kiedy Preston Picus zdobył 19,1% głosów, a ona sama 70,8%[23].

Od kadencji 2000-2002 wyróżnia się tym, że najbardziej przyczynia się do wkładu w fundusz kampanijny wśród demokratycznych członków Kongresu, częściowo dlatego, że reprezentuje bezpieczny dla Demokratów okręg wyborczy i nie potrzebuje dużych funduszy na własną kampanię[24].

Role w komisjach | edytuj kod

W Izbie Pelosi była członkinią Komitetu ds. Środków oraz Stałego Komitetu Specjalnego Izby Wywiadu Stanów Zjednoczonych (którego była wiceprzewodniczącą z ramienia Demokratów), do czasu jej wyboru na przewodniczącą mniejszości[25].

Pelosi jest członkinią Komitetu ds. Państw Bałtyckich (House Baltic Caucus)[26] oraz Italian American Congressional Delegation (IACD)[27].

Role przed objęciem urzędu spikera | edytuj kod

W 2001 Pelosi została wybrana na whipa mniejszości, zajmowała drugą pozycję w Partii, służąc pod liderem mniejszości Dickiem Gephardtem z Missouri. Była pierwszą kobietą w historii, która sprawowała tę funkcję w amerykańskim Kongresie[28].

W 2002 Gephart zrezygnował ze swojego stanowiska by wziąć udział w wyborach prezydenckich w Stanach Zjednoczonych w 2004 roku. Pelosi zastąpiła go na stanowisku Lidera Partii i stała się pierwszą kobietą, która przewodniczyła jednej z większych partii w Stanach Zjednoczonych[29].

Pierwsza kadencja jako spikerka (2007–2011) | edytuj kod

Nominacja | edytuj kod

Prezydent George W. Bush na spotkaniu z desygnowaną na spikerkę Nancy Pelosi oraz z desygnowanym na Lidera Większości Steny Hoyerem 9 listopada 2006

Po wyborach w 2006 roku Demokraci przejęli kontrolę nad Izbą, zdobywając większość miejsc[30]. Powszechnie oczekiwano, że Pelosi zostanie spikerem Izby podczas następnej kadencji (od stycznia 2007 roku)[31][32]. 16 listopada 2006 Parta Demokratyczna jednogłośnie wybrała Pelosi na demokratyczną kandydatkę na to stanowisko[33].

Po zdobyciu nominacji Pelosi wspierała swojego przyjaciela Johna Murthę z Pennsylvanii w jego kampanii na stanowisko Przewodniczącego Większości. Jego głównym przeciwnikiem był Steny Hoyer z Maryland, który był prawą ręką Pelosi od 2003 roku[34]. Hoyer wygrał wybory przeciwko Murthcie 149 do 86[35].

3 stycznia 2007 Pelosi pokonała Johna Boehnera z Ohio 233 głosami do 202 w wyborach na spikera Izby Reprezentantów[36]. Tego samego dnia została zaprzysiężona na to stanowisko przez Johna Dingella z Michigan, starego przyjaciela i Dean'a Izby Reprezentantów (najstarszego członka Izby w danej kadencji[37][38].

Pelosi została pierwszą kobietą[28], pierwszym kalifornijczykiem i pierwszą osobą z włoskimi korzeniami, które objęły stanowisko spikera Izby. Jest też drugim spikerem ze stanu na zachód od Gór Skalistych. Pierwszym był Tom Foley z Waszyngtonu, ostatni Demokrata pełniący funkcję spikera przed Nancy Pelosi.

Nancy Pelosi (po prawej) z Wiceprezydentem Dickiem Cheney za Prezydentem Georgem W. Bushem podczas State of The Union Address w 2007 jako pierwsza kobieta siedząca na podium. Bush zaznaczył to w swojej przemowie słowami „Dzisiaj mam zaszczyt i przywilej – jako pierwszy Prezydent w historii naszego kraju – żeby rozpocząć mowę słowami: Madam Spiker”[39]

W swojej przemowie zaznaczyła historyczne znaczenie bycia pierwszą kobietą na stanowisku spikerki[28][40].

Opinia publiczna | edytuj kod

Jako spiker, Nancy Pelosi jest liderką Partii Demokratów w Izbie. Zgodnie z tradycją nie brała jednak udziału w debatach nad ustawami i prawie nigdy nie brała udziału w głosowaniach, pomimo posiadania do tego prawa jako jedna z członkiń Izby. Nie była również członkinią żadnej z komisji.

W styczniu 2009 ponownie wybrano ją na spikera[41].

Sondaż CBS News z marca 2010 donosił, że 37% wyborców negatywnie oceniało ją jako spikera, a tylko 11% miało o niej dobrą opinię[42][43].

Podczas swojej kadencji, Pelosi była postrzegana jako kontrowersyjna postać polityczna, przy czym kandydaci republikańscy często próbowali wiązać swoich demokratycznych przeciwników do Pelosi, a umiarkowani demokraci starali się pokazywać jako przeciwwagi w stosunku do niej[43][44][45][46][47].

Ubezpieczenia społeczne | edytuj kod

Po wygranych wyborach z 2004 roku, Prezydent George W. Bush rozpoczął ambitny program i zaproponował reformę ubezpieczeń społecznych, która miała umożliwić pracownikom przekierowanie części ich środków na inwestycje w akcje i obligacje państwowe[48]. Pelosi zdecydowanie sprzeciwiła się temu planowi, a jako lider mniejszości narzuciła Demokratom dyscyplinę partyjną, doprowadzając do niemal jednogłośnego sprzeciwu wobec propozycji Busha, a następnie porażki proponowanego planu[49][49].

Blokowanie prób impeachmentu przeciwko prezydentowi Bushowi | edytuj kod

Po reelekcji prezydenta George’a W. Busha w 2004 r kilku wiodących Demokratów, uważało, że Izba powinni kontynuować postępowanie impeachmentowe przeciwko prezydentowi. Twierdzili, że Bush wprowadził Kongres w błąd w sprawie broni masowego rażenia w Iraku i naruszył swobody obywatelskie Amerykanów, zezwalając na podsłuchiwanie obywateli bez nakazu sądu[50].

W maju 2006, mając na uwadze zbliżające się wybory do kongresu – które dały możliwość demokratom przejęcia kontroli nad Izbą po raz pierwszy od 1994 – Pelosi powiedział kolegom, że podczas gdy Demokraci będą energicznie nadzorować politykę administracyjną Busha, śledztwo w sprawie impeachmentu nie rozpocznie się[50].

Po rozpoczęciu kadencji jako spikerka w styczniu 2007, Pelosi stanowczo sprzeciwiała się impeachmentowi, pomimo silnego poparcia dla tego postępowania wśród wyborców w jej okręgu wyborczym. W wyborach w listopadzie 2008 Pelosi kandydowała przeciwko antywojennej aktywistce Cindy Sheehan, która kandydowała jako kandydatka bezpartyjna. Jej główną platformą wyborczą była postawa Pelosi w sprawie impeachmentu[51].

„100 godzin” Pelosi | edytuj kod

Przed wyborami do kongresu w 2006 Pelosi ogłosiła plan Partii Demokratycznej, która po wygraniu wyborów zobowiązała się do przedstawienia przed kongres wszystkich najważniejszych ustaw w ciągu 100 godzin od zaprzysiężenia nowego kongresu[52][53].

Nazwa planu pochodzi od Nowego Ładu 32. Prezydenta Stanów Zjednoczonych (1933-1945) Franklina D. Roosevelta, który obiecał rozpocząć najważniejsze działania w ciągu pierwszych 100 dni na stanowisku prezydenta USA. Newt Gingrich, który został spikerem w 1995 roku (jako pierwszy Republikanin od ponad 40 lat) miał podobny plan, który nazwał „Kontraktem Dla Ameryki” (Contract with America)[54].

Krajowa Konwencję Partii Demokratycznej w 2008 | edytuj kod
Pelosi i Barack Obama podczas Krajowej Konwencji Partii Demokratycznej w 2008 roku

Nancy Pelosi była przewodniczącą Krajowej Konwencji Partii Demokratycznej w 2008 w Denver w stanie Kolorado[55]. Podczas tej konwencji demokratycznym kandydatem na prezydenta w wyborach w 2008 roku został Barack Obama[56].

Reforma służby zdrowia | edytuj kod

Pelosi przypisuję się uratowanie sztandarowego projektu Baracka Obamy – Patient Protection and Affordable Care Act (zwanego Obamacare). Po zdobyciu przez Scotta Browna miejsca zmarłego senatora Teda Kennedy’ego w wyborach uzupełniających w Massachusetts w styczniu 2010, Partia Demokratyczna utraciła większość 3/5 w Senacie, co sprawiło, że Partia Republikańska była w stanie zablokować uchwalenie ustawy pomimo braku większości w Senacie. Prezydent Obama zgodził się na kompromis, który oznaczałby znaczne zmniejszenie zasięgu działania ustawy, jednak Nancy Pelosi nakłoniła go do zmiany zdania, drwiąc z republikańskich senatorów[57].

Pelosi zaznaczała, że następna sytuacja na uchwalenie reformy służby zdrowia może szybko się nie powtórzyć (w 2010 roku Demokraci kontrolowali obie izby Kongresu oraz urząd prezydenta w Białym Domu). Po trwającej ponad 2 miesiące kampanii, Demokraci zwyciężyli w Izbie Reprezentantów stosunkiem głosów 219 do 212. Podpisując ustawę Barack Obama nazwał Pelosi „Jednym z najlepszych spikerów jakich kiedykolwiek miała Izba Reprezentantów”[58][59][60].

Liderka mniejszości (2011–2019) | edytuj kod

112. i 113. kadencja Kongresu | edytuj kod

Prezydent Barack Obama na spotkaniu z przywódcami Izby Reprezentantów w czerwcu 2011 roku

W wyniku wyborów do Kongresu USA w 2010 Partia Demokratyczna utraciła 63 mandaty, co oznaczało, że kontrolę nad Izbą Reprezentantów uzyskała Partia Republikańska. Pelosi powróciła na stanowisko, które zajmowała przed zostaniem spikerem i ponownie została liderką mniejszości[61]. 14 listopada 2012, po kolejnych przegranych wyborach, Pelosi ogłosiła, że pomimo porażki, dalej będzie kierować Partią Demokratyczną[62].

W listopadzie 2011, tabloid 60 Minutes oskarżył Pelosi o korzystanie z poufnych informacji w celu zdobycia pieniędzy działając na giełdzie. Czasopismo ujawniło, że mąż Pelosi zakupił udziały Visa, gdy ustawa zmniejszająca regulacje dotyczące kart kredytowych była debatowana w Izbie. Pelosi zaprzeczyła doniesieniom i nazwała je „prawicowymi bzdurami”[63][64][65]. Gdy w 2012 roku uchwalono ustawę STOCK Act (Stop Trading on Congressional Knowledge Act) Pelosi poparła ją i publicznie dziękowała jej autorom (Louise Slaughter i Timowi Walzowi) za „ujawnienie i zamknięcie luki prawnej raz na zawsze”[66][67].

114. i 115. kadencja Kongresu | edytuj kod

W sierpniu 2016 roku Pelosi oznajmiła, że jej prywatne dane kontaktowe zostały opublikowane w internecie w następstwie ataków hakerów na Krajowy Komitet Partii Demokratycznej. Ostrzegała innych członków Izby, żeby nie pozwalali odbierać telefonów, czytać wiadomości i odbierać poczty dzieciom oraz wrażliwym członkom rodziny[68].

Po trzeciej z rzędu porażce wyborczej pod przewodnictwem Nancy Pelosi, Tim Ryan 17 listopada 2016 ogłosił swoją kandydaturę na stanowisko lidera mniejszości[69]. Podczas kampanii wyborczej wewnątrz partii, Pelosi oznajmiła, że przekaże więcej władzy młodszemu pokoleniu polityków[70], co pozwoliło jej pokonać Ryana w głosowaniu 30 listopada stosunkiem głosów 134 do 63[71].

Pelosi na spotkaniu z beneficjentami DREAM Act koło Kapitolu Stanów Zjednoczonych we wrześniu 2017 roku

W czerwcu 2017 roku, po przegranych czterech wyborach uzupełniających do Izby, Nancy Pelosi po raz kolejny musiała zmierzyć z opozycją wewnątrz partii[72]. Kathleen Rice (NY), Tim Ryan (OH), Seth Moulton (MA), and Filemon Vela (TX) oraz przewodniczący Congressional Black Caucus Cedric Richmond (LA) wzięli udział w spotkaniu reprezentantów 22 czerwca 2017, którzy planowali odwołanie Pelosi ze stanowiska[73]. Rice nawoływała na antenie CNN International do usunięcia Pelosi ze stanowiska porównując sytuację w Partii do zespołów w sportach drużynowych „Jeżeli zespół przegrywa raz po raz, powinno zmienić się trenera”[73]. Podczas konferencji prasowej Pelosi odpowiedziała swoim krytykom, że to od decyzji Partii zależy jak długo będzie pełnić swoje stanowisko, a nie od „narzekań garstki malkontentów”[73]. W swojej przemowie powoływała się też na wieloletnie doświadczenie oraz długość stażu w Izbie[74][75].

W listopadzie 2017 Pelosi nawoływała do odwołania ze stanowiska Johna Conyersa, który został oskarżony o molestowanie seksualne. Zwołała również pierwsze z serii wielu spotkań poświęconych strategiom reformowania polityk w miejscu pracy w związku ze zwróceniem uwagi publicznej na molestowanie seksualne. Pelosi powiedziała, że Kongres ma „moralny obowiązek wobec odważnych kobiet i mężczyzn, którzy zamierzają wykorzystać ten moment i wykazać się prawdziwym, skutecznym przywództwem w celu stworzenia klimatu szacunku i godności w miejscu pracy”[76].

Pelosi przemawiająca w Departamencie Pracy Stanów Zjednoczonych z okazji Equal Pay Day

W styczniu 2018 Pelosi wysłała list do ówczesnego spikera Izby Reprezentantów Paula Ryana, w którym oskarżyła republikanów o tuszowanie przestępstw popełnionych przez kampanię prezydenta Trumpa. Powoływała się na wprowadzane w ostatniej chwili zmiany w informacji dotyczącej głosowania, które uznała za niebezpieczne i naruszające zasady Izby, mówiąc „Patia Republikańska poparła partyzanckie wysiłki w celu wypaczenia danych wywiadowczych i zdyskredytowania amerykańskiego wywiadu i organów ścigania”[77]. Wystąpiła również z żądaniem odwołania przewodniczącego Komisji Wywiadu Izby Reprezentantów Devina Nunesa[78]. W lutym 2018 Pelosi ustanowiła rekord na najdłuższą przemowę w Izbie, gdy spędziła ponad 8 godzin opowiadając historię beneficjentów DREAM Act, którym groziła deportacja z powodu cięć budżetowych proponowanych przez administrację Donalda Trumpa[79][80].

Gdy w maju 2018 nie zaproszono żadnego demokraty na briefing[81] Departamentu Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych[82], Pelosi wraz z liderem mniejszości Senatu Charlesem Schumerem napisała list do zastępcy prokuratora generalnego Stanów Zjednoczonych Roda Rosensteina i dyrektora FBI Christophera A. Wraya wzywając ich do uwzględnienia Partii Demokratycznej we wszelkich spotkaniach dotyczących dochodzenia w sprawie rosyjskich ingerencji podczas wyborów prezydenckich w 2016[83].

W sierpniu 2018 Pelosi wezwała Duncana Huntera do rezygnacji ze swojego mandatu, po tym jak dowiedziono, że wydał nielegalnie ponad 250 tysięcy dolarów przeznaczonych na kampanię wyborczą[84].

Druga kadencja jako spiker (2019–obecnie) | edytuj kod

W wyborach w 2018 Partia Demokratyczna odzyskała większość w Izbie Reprezentantów, zdobywając dodatkowe 41 mandatów. 28 listopada Partia Demokratyczna nominowała Nancy Pelosi jako swoją kandydatkę na spikera Izby[85]. Została zaprzysiężona na to stanowisko 3 stycznia 2019 w dniu rozpoczęcia 116. kadencji Kongresu[86].

Kryzys budżetowy rządu federalnego (zima 2018/2019) | edytuj kod

Odtwórz plik multimedialny Donald Trump na spotkaniu z Pelosi i Chuckiem Schumerem 11 grudnia 2018. Trump powiedział „wezmę odpowiedzialność za sparaliżowanie rządu”

Na początku 116. kadencji Kongresu Pelosi nazwała komentarze Trumpa „braniem amerykanów jako zakładników”[87], gdy groził brakiem zgody na uchwalenie budżetu federalnego jeżeli zabraknie w nim funduszy na budowę muru na granicy z Meksykiem. Ogłosiła też, że nie zaprosi Donalda Trumpa na coroczne Orędzie o stanie państwa, jeżeli rząd pozostanie zamknięty, a budżet nie uchwalony[88][89].

Po kilku sondażach pokazujących, że popularność Trumpa gwałtownie spada z powodu zamknięcia rządu, 25 stycznia podpisał rezolucję podjętą przez Izbę i Senat, otwierając rząd federalny bez żadnych ustępstw z ich strony, co oznaczało brak funduszy na mur graniczny[90]. Analitycy i komentatorzy powszechnie nazywali to wydarzenie „najbardziej upokarzającą farsą jego prezydentury”[91][92]. Zapytana o przyczynę swojego zwycięstwa Pelosi powiedziała: „Nie jednoczę naszej partii; nasze wartości jednoczą nas. Jestem pewna, że tak samo jest w Senacie. Faktem jest, że nasza różnorodność jest naszą siłą. Nasza jedność jest naszą potęgą i tego być może prezydent nie docenił”[93].

Poglądy polityczne | edytuj kod

Swobody obywatelskie i prawa człowieka | edytuj kod

Pelosi i Keith Ellison podczas jego zaprzysiężenia z użyciem Koranu Thomasa Jeffersona w 2007 Pelosi i Aung San Suu Kyi, pro-demokratyczna liderka Mjanmy podczas ceremonii wręczenia Złotego Medal Kongresu w 2012

American Civil Liberties Union przyznała Pelosi ocenę 93% za obronę swobód obywatelskich podczas jej kariery politycznej[94]. W 2001 roku zagłosowała za USA Patriot Act, jednak w 2005 nie poparła ponownej autoryzacji niektórych jego zapisów[95]. Zagłosowała przeciwko poprawce do Konstytucji Stanów Zjednoczonych, która miała zakazać palenia flagi USA[96], a także przeciwko poprawce, która miała zakazać małżeństw homoseksualnych[97].

Imigracja | edytuj kod

Pelosi głosowała przeciwko Secure Fence Act of 2006[98].

W czerwcu 2018 Pelosi odwiedziła placówkę, w której przetrzymywane były dzieci nielegalnych imigrantów po oddzieleniu ich od rodziców. Podczas konferencji prasowej wezwała do odwołania ze stanowiska Kirstjen Nielsen Sekretarz Bezpieczeństwa Krajowego Stanów Zjednoczonych odpowiedzialnej za zarządzanie placówkami[99].

W lipcu Pelosi określiła kontrowersyjną ustawę imigracyjną autorstwa reprezentantów z Partii Republikańskiej jako „umowę z diabłem” i zapowiedziała rozmowę z ówczesnym spikerem Izby Paulem Ryanem na temat kolejnych ustaw dotyczących imigracji[100].

Prawa osób LGBT | edytuj kod

Pelosi podczas San Francisco Pride Festival w 2013

Pelosi jest sojuszniczką osób LGBT. W 1996, 2004 i 2006 roku głosowała przeciwko poprawkom do konstytucji Stanów Zjednoczonych dotyczących zdefiniowania małżeństwa jako związku między kobietą i mężczyzną (w taki sposób robi to Artykuł 18. Konstytucji RP[101])[102][103][104][105]. Gdy w 2008 Sąd Najwyższy Stanu Kalifornia uznał ustawę zakazującą związków homoseksualnych za niekonstytucyjną, Pelosi ogłosiła to jako „historyczną decyzję”[106]. Była cichą przeciwniczką California Proposition 8, poprawki Konstytucji Stanu Kalifornia, która zmieniła konstytucję definiując związek małżeński jako związek kobiety i mężczyzny[106]. W 2013 Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych uznał Propozycję 8 za niezgodną z Konstytucją Stanów Zjednoczonych, a przez to nieważną[107].

W 2006 grupa interesu Human Rights Campaign przyznało Pelosi ocenę 100% za obronę praw osób LGBT[108]. W 2012 Pelosi stwierdziła, że jej stanowisko w sprawie praw osób LGBT, takich jak małżeństwa osób tej samej płci, wynika z jej wiary katolickiej; stawia ją także w sprzeczności z doktryną katolicką, która definiuje małżeństwo jako związek między jednym mężczyzną i jedną kobietą. Powiedziała[109]:

Pelosi wspiera Equality Act, ustawę, która zakazuje dyskryminację w miejscu pracy ze względu na orientację seksualną. W 2019 w Izbie Reprezentantów opowiedziała się przeciwko administracji Donalda Trumpa, która zakazała osobom transseksualnym służyć w Armii Stanów Zjednoczonych[110].

Legalizacja marihuany | edytuj kod

Pelosi otwarcie opowiada się za reformą praw dotyczących marihuany, jednak NORML (National Organization for the Reform of Marijuana Laws) w swoim raporcie zaznacza, że ani ona, ani inni członkowie jej partii przez lata nie zrobili nic by taką reformę przeprowadzić[111]. Nancy Pelosi głosowała za legalizacją medycznej marihuany[112].

PRISM | edytuj kod

Pelosi przemawiająca przeciwko rozporządzeniu wykonawczym 13769 autorstwa Prezydenta USA Donalda Trumpa

Nancy Pelosi jest sojuszniczką programu Prism, zapoczątkowanego przez prezydenta Busha po zamachach z 11 września 2001 roku i rozbudowanego przez Baracka Obamę podczas jego kadencji[113].

Usuwanie pomników Konfederatów | edytuj kod

Jako spiker Izby, Nancy Pelosi usunęła pomnik Roberta E. Lee z National Statuary Hall do krypt w Kapitolu Stanów Zjednoczonych[114]. Na miejscu wcześniej zajmowanym przez pomnik stanęła rzeźba Rosy Parks[114]. W czerwcu 2017 Pelosi poparła usunięcie pomników Konfederatów z terenów Kapitolu[115].

Ekonomia | edytuj kod

Polityka pieniężna | edytuj kod

W 1995 Pelosi głosowała przeciwko poprawce do Konstytucji Stanów Zjednoczonych, która miała zakazać uchwalania budżetu z deficytem budżetowym. Poprawka zdobyła wymaganą liczbę głosów w Izbie (300 do 132), ale nie została zaakceptowana przez senat, gdzie zabrakło 2 głosów (65 do 35) do osiągnięcia wymaganej większości kwalifikowanej 2/3 (67)[116].

Pelosi podczas Tax March w San Francisco w kwietniu 2017

Pelosi jako spiker Izby w ramach swojego planu „100 godzin” zaproponowała Fair Minimum Wage Act of 2007, który podnosił płacę minimalną na terenie Stanów Zjednoczonych oraz ich terytoriów[117]. Pelosi była przeciwniczką reformy systemu opieki społecznej zaproponowanej przez prezydenta Busha, a także wielu reform uchwalonych przez administrację Billa Clintona[118][119]. Sprzeciwiała się także reformie podatkowej podpisanej przez prezydenta Trumpa w grudniu 2017. Nazwała go „apokalipsą” oraz „najgorszą ustawą w historii Stanów Zjednoczonych”[120][121][122].

Infrastruktura | edytuj kod

W listopadzie 2018 roku Pelosi oświadczyła, że rozmawiała z prezydentem Donaldem Trumpem na temat rozwoju infrastruktury. Wspomniała o potencjalnych dwustronnych inicjatywach legislacyjnych, które stworzyłyby dobrze płatne miejsca pracy, a także wygenerowałyby wzrost gospodarczy w rozwijanych regionach[123]. 1 maja 2019 Pelosi i Chuck Schumer spotkali się z prezydentem Trumpem na temat finansowania projektów infrastrukturalnych z budżetu federalnego[124]. Pod koniec maja nastąpiło kolejne spotkanie w celu omówienia zbliżającego się planu infrastrukturalnego o wartości 2 miliardów dolarów zostało przerwane, gdy prezydent Trump opuścił spotkanie po zaledwie kilku minutach[125].

Pomoc humanitarna w wyniku katastrof | edytuj kod

W sierpniu 2018 Pelosi wezwała administrację Trumpa do podjęcia działań w celu zwalczania zagrożenia kryzysem klimatycznym, który powoduje, że sezon pożarów w Kalifornii jest z roku na rok coraz dłuższy, droższy i bardziej destrukcyjny[126].

Edukacja | edytuj kod

W 1999 Pelosi głosowała przeciwko wystawianiu Dekalogu w budynkach użyteczności publicznej, w tym w szkołach[127]. Pelosi popierała ustawę No Child Left Behind[128], która wprowadziła testy w celu śledzenia postępów uczniów i zwiększyła wydatki publiczne na edukację[129][130].

Środowisko | edytuj kod

Nancy Pelosi na gali wręczenia Nagrody Goldmanów – uznawanej za ekologicznego Nobla[131]

W 2019 Pelosi powiedziała, że zmiany klimatu są „egzystencjalnym zagrożeniem naszych czasów” i wezwała do działań mających na celu ograniczenie zmian klimatycznych[132].

Pelosi jest sojuszniczką rozwoju nowych technologii, które zmniejszają zależność USA od zagranicznej ropy naftowej[133]. Pelosi podczas swojej kariery wspierała programy zwiększające środki na badania nad odnawialną energią. Głosowała także przeciwko ustawie, która pozwoliłaby na poszukiwanie oraz wydobywanie ropy i gazu w Arctic National Wildlife Refuge[134][135]. Pelosi była odpowiedzialna za zablokowanie wysiłków Partii Republikańskiej mające na celu pozwolenie na odwierty na obszarach chronionych oraz terenach arktycznych[136].

Opieka zdrowotna | edytuj kod

Affordable Care Act | edytuj kod

Reakcja prezydenta Obamy i pracowników Białego Domu na zatwierdzenie ustawy ACA przez Izbę Reprezentantów 21 marca 2010 Prezydent Barack Obama podpisujący ustawę Affordable Care Act

Spiker Pelosi odegrała kluczową rolę w uchwaleniu Patient Protection and Affordable Care Act w 2010. Pelosi był kluczową postacią w przekonaniu prezydenta Baracka Obamy do kontynuowania działań na rzecz reformy systemu opieki zdrowotnej[57]. Prezydent Obama planował kompromis z Partią Republikańską gdy Scott Brown w styczniu 2010 wygrał wybory uzupełniające do Senatu rozpisane po śmierci Teda Kennedy w stanie Massachusetts[58]. Porażka Demokratów, a w rezultacie utrata większości 3/5 w Senacie, była przez wielu postrzegana jako potencjalna śmierć dla reformy systemu opieki zdrowotnej. Pelosi doprowadziła do uchwalenia ustawy w Izbie Reprezentantów stosunkiem głosów 219 do 215 przy jednym głosie wstrzymującym się. Po głosowaniu była chwalona przez media z obu stron politycznego spektrum, przez media liberalne za uchwalenie ustawy, a przez media konserwatywne za polityczny geniusz[59][137][138].

Pelosi wielokrotnie głosowała za zwiększonym finansowaniem Medicare oraz Medicaid[139]. Nie poparła ona planu Berniego Sandersa mającego na celu wprowadzenia składkowego systemu ochrony zdrowia wzorowanego na europejskim systemie państwa opiekuńczego[140][141].

10 marca 2017 Pelosi oświadczyła, że Demokraci będą nadal walczyć z republikańskimi staraniami o uchylenie Obamacare. Wezwała również Partię Republikańską do podjęcia starań przez obie partie do znalezienia wspólnego kompromisu[142]. We wrześniu Pelosi wysłała list do członków Partii Demokratycznej, wychwalając senatora Johna McCaina, który ogłosił sprzeciw wobec republikańskich zamiarów obalenia ustawy[143].

Aborcja | edytuj kod

Pelosi głosowała przeciwko Partial-Birth Abortion Ban Act. Była również przeciwniczką wcześniejszych prób uchwalenia podobnych zakazów oraz głosowała przeciwko kryminalizacji niektórych sytuacji, w których kobieta byłaby transportowana poza własny stan w celu podjęcia się zabiegowi aborcji[144]. Głosowała za zniesieniem zakazu dokonywania aborcji przez kobiety znajdujące się na terenach baz wojskowych poza granicami kraju. Pelosi głosowała również za ustawą 1998 Abortion Funding Amendment, która pozwoliłaby na wykorzystanie funduszów samorządu (m.in. hrabstw) na promowanie działań związanych z aborcją[144].

W 2008 została skrytykowana przez arcybiskupa Donalda Wuerla za to, że była „niepoprawna” w komentarzach, które wypowiedziała publicznie na spotkaniu prasowym dotyczącym nauczania Kościoła na temat aborcji i tego kiedy zaczyna się życie człowieka[145]. W oświadczeniu arcybiskupa zacytowano Pelosi, która stwierdziła, „że kościół nie był w stanie podać definicji momentu rozpoczęcia się życia człowieka”. Podczas wywiadu Pelosi powiedziała: „w historii Kościoła to [co stanowi moment poczęcia] jest kwestią kontrowersyjną”[145]. W lutym 2009 Pelosi spotkała się z arcybiskupem Georgem Niederauerem z San Francisco oraz z papieżem Benedyktem XVI w sprawie wyjaśnienia kontrowersji[146].

Antykoncepcja | edytuj kod

W wywiadzie w ABC News z Georgem Stephanopoulosem z 25 stycznia 2009 Pelosi powiedziała, że usługi planowania rodziny (w tym antykoncepcja) zmniejszają koszty dla rodzin, stanów oraz rządu federalnego[147].

Bezpieczeństwo | edytuj kod

Posiadanie broni | edytuj kod

Nancy Pelosi podczas marszu End Gun Violance, 27 września 2019

Pelosi opowiada się za zwiększoną kontrolą potencjalnych właścicieli broni, a także za zakazem sprzedaży i używania broni szturmowej. W lutym 2013 wezwała do odważnych posunięć[148] w zakresie kontroli broni, które przedstawiła była członkini Izby i ofiara masowej strzelaniny Gabrielle Giffords[148][149]. W 2012 uzyskała ocenę 0% od Gun Owners of America i 7% od National Rifle Association za jej stanowisko w sprawie dostępu do broni[150].

W lutym 2018, po strzelaninie w Stoneman Douglas High School, Pelosi powiedziała, że republikanie kulący się ze strachu za lobbystami National Rifle Association to „atak na cały nasz kraj”, a ofiary „płacą cenę za ich bezczynność”. Poprosiła spikera Izby Ryana i republikanów o podjęcie działań poprzez rozważenie przepisów rozszerzających kontrole osób chcących nabyć broń. Pelosi opowiedział się również za utworzeniem specjalnego komitetu ds. przemocy ze strony broni palnej, a po odmowie wytknęła, że republikanie utworzyli wcześniej komitety dotyczące Planned Parenthood i ataku na Bengazi podczas wojny domowej w Libii[151].

W listopadzie 2018, po strzelaninie w Thousand Oaks, Pelosi wydała oświadczenie, w którym oświadczyła, że „Amerykanie zasługują na działania, mające na celu zakończyć codzienną epidemię przemocy z bronią, która kradnie życie naszym dzieciom” i zobowiązała się kontrola broni byłaby priorytetem dla Partii Demokratycznej po ich przejęciu kontroli nad Izbą Reprezentantów[149][152].

Pobór wojskowy | edytuj kod

Prezydent George W. Bush i spiker Nancy Pelosi w towarzystwie członków 332. Grupy Myśliwskiej, 2007

Pelosi sprzeciwiła się planom reprezentanta z Nowego Jorku Charlesa Rangera, który ogłosił plan przywrócenia poboru wojskowego na terenie Stanów Zjednoczonych i ich terytoriów[153].

Wykorzystanie samolotów rządowych | edytuj kod

W marcu 2009 New York Post napisał, że konserwatywna grupa Judicial Watch dotarła do e-maili wysłanych przez personel Pelosi, który poprosił, aby Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych (USAF) dostarczyły samoloty Boeing 757 do wykorzystania przez Pelosi do podróży finansowanych przez podatników[154][155][156]. Pelosi odpowiedziała, że procedury dotyczące podróży zostały zainicjowane przez administrację prezydenta Busha z uwagi na obawy związane z bezpieczeństwem po zamachach 11 września (Pelosi jako spiker była druga w sukcesji prezydenckiej)[156]. Szef ochrony Izby Reprezentantów również wnioskował o większe samoloty z wydłużonym zasięgiem lotu pozwalające na pokonywanie dłuższych dystansów bez potrzeby dokonywania międzylądowań[156][157]. Pentagon potwierdził, że Pelosi nie używała samolotu nadmiernie[157].

Prezydentura Donalda Trumpa | edytuj kod

Prezydent elekt Donald Trump z Nancy Pelosi w dniu inauguracji Donalda Trumpa na Prezydenta, 20 stycznia 2017

Podczas konferencji prasowej w dniu 9 czerwca 2017, kiedy reporter zapytał ją o tweety Trumpa w odpowiedzi na zeznania byłego szefa FBI Jamesa Comeya przed Komitetem Wywiadu Senatu, Pelosi powiedziała, że nikt w Białym Domu nie wydaje się wystarczająco odważny, aby powiedzieć prezydentowi, że jego tweety były poniżej godności prezydentury i mówiła, że martwi się o jego kondycję psychiczną[158]. W listopadzie 2017 zapytana o to, jak Demokraci rozpoczynają proces impeachmentu przeciwko Trumpowi w przypadku, gdy zdobędą większość mandatów w wyborach w 2018 roku, Pelosi powiedziała, że nie będzie to jeden z ich priorytetów legislacyjnych, ale że można rozważyć tę opcję, jeśli wiarygodne dowody pojawią się podczas trwającego dochodzenia w sprawie rosyjskiej ingerencji w wybory w 2016[159].

W styczniu 2018 Pelosi odniosła się do orędzia o stanie państwa Trumpa. Określiła je jako „spektakl pozbawiony jakichkolwiek poważnych pomysłów politycznych, z którymi obie strony politycznego spektrum mogłyby współpracować”. Zakwestionowała również odmowę prezydenta w sprawie wprowadzenia sankcji przeciwko Rosji po tym, jak ponad 500 członków Kongresu zagłosowało za ich przyjęciem[160]. W lutym, po tym jak Trump zablokował wydanie oświadczenia demokratycznych członków Komitetu Wywiadu Izby, Pelosi powiedział, że akt ten był „oszałamiająco bezczelną próbą ukrycia prawdy o związkach Trumpa z Rosją przed narodem amerykańskim” oraz „niebezpiecznym i desperackim schematem zachowań prezydenta, który pokazał, że ma coś do ukrycia”[161]. W marcu Pelosi stwierdziła, że „bardziej martwi ją polityka prezydenta, która podważa bezpieczeństwo finansowe amerykańskich rodzin pracujących”, niż erotyczny skandal Donalda Trumpa z gwiazdą porno Stormy Daniels. Pelosi zauważyła, że skandal uwypuklił podwójne standardy republikanów w kwestiach dotyczących wartości rodzinnych i oczekiwań dotyczących zachowań prezydenckich. Partia Republikańska zignorowała skandal, ale według Pelosi gdyby taka sytuacja zdarzyła się pomiędzy gwiazdą porno, a członkiem Partii Demokratycznej, „Republikanie nie zostawiliby na nim suchej nitki”[162]. W kwietniu prezydent Trump przyznał prawo łaski Scootterowi Libby. Pelosi opublikowała pismo, w którym odniosła się do ułaskawiania: „wysyła niepokojący sygnał do sojuszników prezydenta, że nieprzestrzeganie prawa zostanie nagrodzone”[163]. Stwierdziła również, że sytuacja, w której uprawia się poplecznictwo, a kłamiący pod przysięgą otrzymują prawo łaski „zagraża uczciwości specjalnego dochodzenia i naszej demokracji”[163]. 15 sierpnia, po tym, jak Trump odwołał dyrektora CIA Johna Brennana, Pelosi stwierdziła, że posunięcie to było „oszałamiającym nadużyciem władzy [i] żałosną próbą uciszenia krytyków” oraz próbą odwrócenia uwagi przez Trumpa od innych problemów jego administracji[164]. Pelosi i Charles Schumer spotkali się z Donaldem Trumpem i Mikem Pencem w grudniu 2018, aby omówić zmiany, które należy wprowadzić, gdy demokraci przejmą władzę w Izbie Reprezentantów w styczniu 2019[165]. W styczniu 2019 Nancy Pelosi pochwaliła decyzję Donalda Trumpa, który poparł lidera opozycji i Przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego Juana Guaidó w walce o władzę podczas kryzys prezydenckiego w Wenezueli[166].

Pelosi i Debbie Wasserman Schultz na wiecu poparcia dla decyzji Donalda Trumpa, który wsparł lidera opozycji Juana Guaidó podczas kryzysu konstytucjonalnego w Wenezueli

Po wyborach w listopadzie 2018 roku Demokraci przejęli kontrolę w Izbie Reprezentantów, a Pelosi odzyskała stanowisko spikera[86]. Już w pierwszych tygodniach od zaprzysiężenia nowego Kongresu wiele komisji w Izbie rozpoczęło śledztwa mające na celu wyjaśnić działania Donalda Trumpa i członków jego gabinetu[167]. W kwietniu 2019 Donald Trump powiedział, że nie podejmie się współpracy i zakazał członkom swojej administracji zeznawać przed komisjami oraz dzielić się z nimi jakimikolwiek dokumentami[168]. 7 maja 2019 Biały Dom interweniował w sprawie przesłuchania Dona McGahna informując komisje Izby, że wszelkie wezwania członków administracji były kierowane bezpośrednio do prawników pracujących w administracji prezydenta. Pelosi wezwała demokratów do „skupienia się raczej na ustalaniu faktów niż na perspektywie jakiegokolwiek impeachmentu”[169][170]. Interwencję administracji Donalda Trumpa skomentowała „Trump namawia nas, by go oskarżyć”[171][172].

22 maja 2019, gdy administracja Trumpa nadal ignorowała wezwania sądowe, odmawiała wydania dokumentów oraz zachęcała lub nakazywała obecnym i byłym urzędnikom, by nie zeznawali w Kongresie, Pelosi wraz z członkami Partii Demokratycznej oświadczyła: „Uważamy, że prezydent Stanów Zjednoczonych jest zaangażowany w ukrywanie prawdy[173]. Po zapoznaniu się z oświadczeniem Pelosi, Trump wyszedł ze spotkania z Chuckiem Schumerem, podczas którego były omawiane inwestycje w infrastrukturę wynoszące ponad 2 miliardy dolarów[125]. Rzecznik prezydenta skomentował, że Donald Trump nie będzie współpracował z Demokratami dopóki nie zaprzestaną oni prowadzić dochodzeń w sprawie jego działań[125][174]. Pelosi odpowiedziała oskarżeniem Donalda Trumpa o poplecznictwo[174].

5 czerwca 2019, podczas spotkania prezydium Partii Demokratycznej Pelosi oświadczyła, że nie chce rozpoczynać postępowań impeachmentu, a zamiast tego woli zobaczyć Donalda Trumpa w więzieniu. Wiele źródeł potwierdziło, że preferowana przez demokratów strategia to pokonanie Donalda Trumpa w wyborach prezydenckich w 2020 roku, w wyniku czego straciłby on immunitet i niezależna już od niego prokuratura i prokurator generalny Stanów Zjednoczonych mogliby zająć się śledztwami rozpoczętymi przez komisje Izby[175].

24 września 2019 roku Nancy Pelosi ogłosiła wszczęcie śledztwa w sprawie impeachmentu Donalda Trumpa[8][9].

 Osobny artykuł: Śledztwo w sprawie impeachmentu Donalda Trumpa.

Sprawy zagraniczne | edytuj kod

Chiny | edytuj kod

Pelosi z Premierem Chińskiej Republiki Ludowej Wenem Jiabao podczas spotkania w Pekinie w 2009 Pelosi na konferencji prasowej z uczestnikami protestów w Hongkongu w 2019

W marcu 2008, po spotkaniu z Dalajlamą, Pelosi skrytykował Chińską Republikę Ludową za traktowanie Tybetańczyków i wezwała „ludzi kochających wolność” na całym świecie do potępienia Chin. Powiedziała: „Sytuacja w Tybecie stanowi wyzwanie dla sumienia świata”, zwracając się do tłumu tysięcy Tybetańczyków w Dharamsali w Indiach[176].

W październiku 2008 Pelosi poparła Parlament Europejski za „śmiałą decyzję” w sprawie przyznania Nagrody im. Sacharowa „Za wolność myśli” chińskiemu dysydentowi i działaczowi na rzecz praw człowieka Hu Jia. Oświadczenie Pelosi brzmiało: „Wzywam rząd chiński do natychmiastowego i bezwarunkowego zwolnienia Hu Jia z więzienia oraz do poszanowania podstawowych wolności wszystkich ludzi w Chinach”[177].

W maju 2009 Pelosi przewodziła delegacji Kongresu Stanów Zjednoczonych do Pekinu. Podczas wizyty spotkała się z Premierem Chińskiej Republiki Ludowej Wenem Jiabao. Wraz z delegacją uczestniczyła w sesji Ogólnochińskiego Zgromadzenie Przedstawicieli Ludowych w Wielkiej Hali Ludowej[178].

Zanim administracja Trumpa podjęła konkretne środki przeciwko Chinom pod koniec marca 2018, Pelosi i inni przywódcy demokratyczni wywarli nacisk na Donaldzie Trumpie, aby bardziej skoncentrował się na Chinach. Pelosi wezwała Trumpa do zajęcia zdecydowanego stanowiska w sprawie nieuczciwych barier rynkowych w Chinach oraz do zwrócenia uwagi na chińskie władze wymagające od amerykańskich firm rezygnacji z praw do własności intelektualnej[179][180].

We wrześniu 2019 Pelosi spotkała się z uczestnikiem protestów w Hongkongu Joshuą Wongiem w Kapitolu Stanów Zjednoczonych w Waszyngtonie. Chińskie media państwowe skrytykowały Pelosi za „wspieranie i legitymowanie radykalnych aktywistów”[181].

Kolumbia | edytuj kod

Pelosi publicznie skrytykowała prezydenta Kolumbii Álvaro Uribe podczas jego wizyty w Stanach Zjednoczonych w maju 2007. Pelosi spotkała się z Uribe, a później wydała oświadczenie, w którym stwierdziła, że ona i inni członkowie Kongresu „wyrazili rosnące zaniepokojenie poważnymi zarzutami” powiązań między członkami kolumbijskiej administracji, a grupami paramilitarnymi w Kolumbii[182]. Pelosi sprzeciwiała się również umowie o wolnym handlu między Kolumbią i Stanami Zjednoczonymi[183].

Kuba | edytuj kod

Sekretarz Stanu USA John Kerry rozmawiający z Pelosi na Estadio Latinoamericano w Havanie

W 2008 Pelosi powiedziała „Od lat sprzeciwiam się amerykańskiemu embargu na towary kubańskie. Nie sądzę, żeby się powiodło. Myślę, że musimy pozwolić na podróże między krajami i mieć więcej wymian oraz kontaktów międzyludzkie z Kubą”[184]. W 2015 Pelosi wsparła działania Baracka Obamy mające na celu ocieplenie stosunków między Stanami Zjednoczonymi i Kubą. Razem z Barackiem Obamą i Johnem Kerym odwiedziła Hawanę w 2016[185].

Pierwsza wojna w Zatoce Perskiej | edytuj kod

Pelosi była przeciwna I wojnie w Zatoce Perskiej[119][186][187].

Iran | edytuj kod

John Kerry, John McCain i Nancy Pelosi na spotkaniu z nowym Królem Arabii SaudyjskiejSalmanem ibn Abd al-Aziz Al Su’udem

W wywiadzie z 15 lutego 2007 Pelosi zauważyła, że Bush konsekwentnie popiera dyplomatyczne rozwiązanie różnic z Iranem „i wierzy mu za słowo”. Jednocześnie powiedziała: „Wierzę, że Kongres powinien się jednak domagać i jasno powiedzieć, że nie ma możliwości, żeby jakikolwiek prezydent, mógł udać się do Iranu”[188].

W dniu 12 stycznia 2007 Walter B. Jones z Karoliny Północnej wprowadził projekt ustawy[189], która wymaga, aby – w sytuacji braku zagrożenia narodowego spowodowanego atakiem lub wyraźnie zbliżającym się atakiem Iranu na Stany Zjednoczone lub ich siły zbrojne – prezydent musi skonsultować się z Kongresem i uzyskać specjalne upoważnienie przed rozpoczęciem jakiegokolwiek użycia siły wojskowej przeciwko Iranowi[190]. Pelosi sprzeciwiała się ustawie i usunęła projekt z agendy Izby 13 marca 2007[191].

W lipcu 2015 Pelosi powiedziała, że jest przekonana, że prezydentowi Obamie uda się zebrać wystarczające poparcie, żeby uchwalić porozumienie nuklearne z Iranem (JCPOA). Przygotowaną przez Partię Demokratyczną ustawę nazwała „arcydziełem dyplomatycznym”[192].

W 2016 Pelosi argumentowała przeciwko przyjęciu dwóch ustaw, które, gdyby zostały uchwalone, zablokowałyby dostęp Iranu do dolara i nałożyłyby sankcje za jego program rakiet balistycznych. W liście do członków Izby Reprezentantów napisała: „bez względu na to, czy poparliście JCPOA, wszyscy zgadzamy się, że Iran nie może posiadać broni nuklearnej. W tym momencie JCPOA jest najlepszym sposobem na osiągnięcie tego kluczowego celu”[193].

W maju 2018, po ogłoszeniu przez Donalda Trumpa planów wycofania się z JCPOA, Pelosi skomentowała, że Donald Trump porzuca amerykańskie wartości oraz osłabia pozycję Stanów Zjednoczonych jako lidera Wolnego Świata[194].

Wojna w Iraku | edytuj kod

Pelosi wraz z żołnierzami stacjonującymi w bazie Al Udeid Air Base w Katarze, 2010

W 2002 Pelosi sprzeciwiła się rezolucji zezwalającej prezydentowi Bushowi na użycie siły wojskowej przeciwko Irakowi[195][196]. Wyjaśniając swój sprzeciw wobec rezolucji, Pelosi zauważyła, że dyrektor Central Inteligence Agency George Tenet powiedział Kongresowi, że prawdopodobieństwo, że Saddam Hussein rozpocznie atak na USA przy użyciu broni masowego rażenia, jest niskie. „Chodzi o Konstytucję”, powiedziała Pelosi. „Chodzi o to, by Kongres potwierdził swoje prawo do wypowiedzenia wojny, gdy jesteśmy w pełni świadomi wyzwań, jakie stoją przed nami. Chodzi o poszanowanie Organizacji Narodów Zjednoczonych i wybranie podejścia do sprawy, które jest najbezpieczniejsze dla naszych żołnierzy”[197]. Pomimo sprzeciwu Pelosi i Partii Demokratycznej, Kongres uchwalił rezolucję upoważniającą prezydenta Busha do użycia sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych przeciwko Irakowi[197].

Chociaż Pelosi głosowała przeciwko wojnie w Iraku, wielokrotnie głosowała za kontynuowaniem wsparcia finansowego dla operacji po jej rozpoczęciu. Spowodowało to protesty działaczy antywojennych w San Francisco. Politolog Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley Bruce Cain zauważył, że ta decyzja może kosztować ją stanowisko liderki mniejszości[198], co jednak nie stało się[199].

Korea Północna | edytuj kod

Nancy Pelosi jest jedną z niewielu członków Kongresu, którzy odwiedzili Koreę Północną. Wyraziła swoje zastrzeżenia wobec reżimu oraz zaniepokojenie wywołane zbrojeniem się tego Państwa. Wyraziła również zaniepokojenie problemami związane z głodem oraz opresją populacji Korei Północnej[200][201].

W sierpniu 2017 Pelosi skrytykowała Donalda Trumpa, który w odpowiedzi na testy rakietowe przeprowadzone przez Koreę Północną powiedział, że „Korea spotka się ogniem i furią, jakich świat jeszcze nie widział”. Pelosi stwierdziła, że te komentarze były „lekkomyślne, podburzające i wykazujące poważny brak uznania dla powagi sytuacji nuklearnej w Korei Północnej. Jego [Donalda Trumpa] wymachiwanie szabelką i impulsywna retoryka podważyły naszą wiarygodność na arenie międzynarodowej”[202].

W listopadzie 2017 Pentagon rozesłał do parlamentarzystów list informujący, że inwazja lądowa i zniszczenie broni atomowej Korei Północnej, to jedyny sposób na zneutralizowanie groźby nuklearnej, której sprawcą jest Korea Północna. Pelosi odpowiedziała, że posiada zastrzeżenia co do tego rozwiązania i wezwała Sekretarza Obrony Stanów Zjednoczonych do „wykorzystania wszystkich innych opcji”[203].

Po wizycie Donalda Trumpa w Korei Północnej w czerwcu 2018, Pelosi wydała oświadczenie „W pośpiechu, by osiągnąć porozumienie, prezydent Trump podniósł Koreę Północną do poziomu Stanów Zjednoczonych, zachowując status quo reżimu nie zmieniając niczego”[204].

Rosja | edytuj kod

Pelosi na spotkaniu z Prezydentem Rosji Władimirem Putinem, i Ministrem Spraw Zagranicznych Siergiejem Ławrowem, czerwiec 2010

W grudniu 2017 Pelosi napisał list do Paula Ryana, opowiadając się za kontynuowaniem dochodzenia Izby Reprezentantów w sprawie rosyjskiej ingerencji w wybory w 2016, uzasadniając, że Amerykanie zasłużyli na „kompleksowe i uczciwe dochodzenie w sprawie rosyjskiego ataku na demokrację”, a także na „demokrację i bezpieczeństwo narodowe Ameryki, które jest na szali”. Pelosi przytoczyła potrzebę „pełnego zbadania ataku Rosji na nasze systemy wyborcze, aby zapobiec przyszłym ingerencjom w proces demokratyczny”[205].

Po opublikowaniu raportu Partii Republikańskiej dotyczącego nadużyć ze strony Departamentu Sprawiedliwości w lutym 2018, Pelosi oskarżyła Trumpa o bratanie się z prezydentem Rosji Władimirem Putinem kosztem bezpieczeństwa narodowego[206]. W lipcu 2018 Pelosi zasugerowała, że „Donald Trump jest szantażowany przez Rosję, gdyż jest to jedyne wyjaśnienie jego tchórzliwego zachowania[207]”. Powiedziała również, że Władimir Putin nie byłby mile widziany w Kongresie podczas swojej wizyty w Waszyngtonie. Wezwała spikera Izby Paula Ryana, by „wyjaśnił, że nie ma – i nigdy nie będzie – zaproszenia dla bandytów takich jak Putin, aby przemawiali przed Kongresem Stanów Zjednoczonych”[208].

Syria i Libia | edytuj kod

Pelosi popierała ustawę Syria Accountability Act i Iran Freedom and Support Act. W przemówieniu podczas corocznej konferencji American Israel Public Affairs Committee (AIPAC) Pelosi powiedziała, że „zbyt długo przywódcy obu partii nie zrobili wystarczająco dużo”, aby wywrzeć presję na Rosję i Chiny, które dostarczają Iranowi informacje technologiczne na broni i rakiet nuklearnych[209].

Pelosi poparł dowodzoną przez NATO interwencję wojskową w Libii w 2011[210]. Opowiadała się także za uzbrojeniem partyzantów w Syrii (operacja: Timber Sycamore)[211].

W styczniu 2019 Pelosi skrytykowała zapowiedziane przez Donalda Trumpa wycofanie wojsk z Syrii i Afganistanu. Decyzję Trumpa nazwała „świątecznym prezentem dla Władimira Putina[212]. W liście do członków Partii Demokratycznej w październiku 2019 Pelosi ogłosiła, że obie partie potępiają Prezydenta Trumpa oraz wycofanie przez niego wojsk z północnej Syrii. Według Pelosi „ta decyzja wysyła niebezpieczny komunikat do Iranu i Rosji, a także do naszych sojuszników, że Stany Zjednoczone nie są już zaufanym partnerem militarnym”[213].

Turcja | edytuj kod

W połowie października 2007 Komisja Spraw Zagranicznych Izby Reprezentantów przyjęła rezolucję oficjalnie rozpoznającą zabójstwa Ormian przez Turków osmańskich w 1915. Pelosi ogłosiła poddanie tej rezolucji pod głosowanie całej Izby[214]. Projekt rezolucji spotkał się z krytyką ze strony prezydenta Busha i ze strony Turcji, a premier Turcji Recep Tayyip Erdoğan powiedział, że przyjęcie rezolucji zagroziłoby stosunkom amerykańsko-tureckim[215]. W wyniku spadku poparcia publicznego dla rezolucji autorzy wycofali się z prób uchwalenia jej, a Pelosi zgodziła się odłożyć sprawę na bok[216].

Rezolucja oficjalnie rozpoznająca ludobójstwo została przyjęta podczas 2. kadencji Pelosi jako spikera 10 października 2019. Izba uchwaliła ją stosunkiem głosów 405 do 11[217].

Historia wyborcza | edytuj kod

Rada Miasta San Francisco nazwała ulicę w Golden Gate Park imieniem Nancy Pelosi w podziękowaniu za jej służbę i reprezentowanie interesów miasta Sala Burton, którą w 1987 roku na stanowisku zastąpiła Nancy Pelosi

Jedynymi trudnymi do wygrania wyborami dla Pelosi były wybory uzupełniające, w wyniku których zastąpiła Salę Burton po jej śmierci w lutym 1987[19]. W prawyborach Partii Demokratycznej, Pelosi nieznacznie pokonał Burmistrza San Francisco, Harry’ego Britta, uważanego wówczas za bardziej „postępowego” kandydata, stosunkiem 36% głosów do 32% głosów[243][244]. W starciu z republikańską kandydatką Harriet Ross, Pelosi otrzymała ponad 2 razy więcej głosów od swojej przeciwniczki. Od tego czasu Pelosi cieszy się ogromnym poparciem w swoim okręgu, a każde wybory wygrywa znaczącą przewagą, za każdym razem zdobywając bardzo wysokie wyniki. Tylko dwukrotnie uzyskała wynik poniżej 75% głosów[245].

Życie osobiste | edytuj kod

Rodzina | edytuj kod

Nancy Pelosi poznała swojego przyszłego męża Paula Franka Pelosi na Uniwersytecie Georgetown[246]. Pobrali się w Baltimore 7 września 1963 roku[247]. Po ślubie para przeprowadziła się do Nowego Jorku, a później do San Francisco, gdzie brat Paula był członkiem Rady Miasta San Francisco[248].

Nancy i Paul Pelosi mają pięcioro dzieci: Nancy Corinne, Christine, Jacqueline, Paula i Alexandrę, a także dziewięcioro wnucząt[249]. Alexandra jest dziennikarką znaną ze swojego reportażu kampanii prezydenckiej z 2000 roku, który zekranizowała pod tytułem Journeys with George[250]. W 2007 roku Christine opublikowała książkę Campaign Boot Camp: Basic Training for Future Leaders[251].

Rodzina Pelosi mieszka w Pacific Heights na przedmieściach San Francisco[252][253].

Majątek | edytuj kod

Center for Responsive Politics (CRP) oszacował w 2009 wartość majątku Pelosi i jej męża na ponad 58 milionów dolarów co uplasowało ją na 13. miejscu wśród najbogatszych członków Kongresu[254]. W 2014 jej majątek przekroczył 100 milionów dolarów, a ona awansowała na 8. pozycję w rankingu[255].

Roll Call donosił, że zarobki Pelosi są związane z dużymi inwestycjami jej męża w akcje, w tym Apple, Disney, Comcast i Facebook. Roll Call poinformował, że wartość majątku małżeństwa Pelosi składa się w części (13,46 mln USD) w inwestycje w nieruchomości, w tym w winnicę w St. Helena w Napa Valley oraz nieruchomości komercyjne w San Francisco[256].

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

Przeczytaj | edytuj kod

  • Bzdek, Vincent (2008). Woman of the house : the rise of Nancy Pelosi (1st ed.). Palgrave Macmillan. ​ISBN 978-0-230-61087-3​.
  • Yasmine Dabbous, Amy Ladley, A spine of steel and a heart of gold: newspaper coverage of the first female Speaker of the House, „Journal of Gender Studies”, 19 (2), 2010, s. 181–194, DOI10.1080/09589231003695971 .
  • Marcovitz, Hal (2009). Nancy Pelosi : politician. Chelsea House Publishers. ​ISBN 978-1-4381-2042-3​.
  • McElroy, Lisa Tucker (2007). Nancy Pelosi : first woman Speaker of the House. Lerner. ​ISBN 978-1-58013-628-0​.
  • Pelosi, Nancy; Hearth, Amy Hill (2008). Know your power : a message to America's daughters (1st ed.). Doubleday. ​ISBN 978-0-385-52586-2​.
  • Peters, Jr., Ronald M.; Rosenthal, Cindy Simon (April 16, 2010). Speaker Nancy Pelosi and the new American politics. Oxford University Press. ​ISBN 978-0-19-975076-4​.
  • Povich, Elaine S. (2008). Nancy Pelosi : a biography. Greenwood Press. ​ISBN 978-0-313-34570-8​.
  • Rafter, Dan (2015). Female Force: Nancy Pelosi. StormFront Entertainment. ​ISBN 978-1-311-35528-7​.
  • Sandalow, Marc (2008). Madam speaker : Nancy Pelosi's life, times, and rise to power. Modern Times. ​ISBN 978-1-59486-807-8​.
  • Shichtman, Sandra H. (2007). Political profiles : Nancy Pelosi. Morgan Reynolds Pub. ​ISBN 978-1-59935-049-3​.
  • Schweizer, Rochelle (2010). She's the boss : the disturbing truth about Nancy Pelosi. Penguin. ​ISBN 978-1-101-44351-4​.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Bzdek, Vincent., Woman of the house : the rise of Nancy Pelosi, wyd. 1st ed, New York: Palgrave Macmillan, 2008, ISBN 978-0-230-61087-3, OCLC 632016817 [dostęp 2019-11-18] .
  2. Sheryl GayS.G. Stolberg Sheryl GayS.G., Nancy Pelosi, Icon of Female Power, Will Reclaim Role as Speaker and Seal a Place in History, „The New York Times”, 2 stycznia 2019, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  3. 3 U.S. Code § 19 – Vacancy in offices of both President and Vice President; officers eligible to act, LII / Legal Information Institute [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  4. WaltW. Hickey WaltW., The 15 Richest Members Of Congress, Business Insider [dostęp 2019-11-10] .
  5. TJ Cox beats Republican Rep. David Valadao to give Democrats gain of 40 House seats, seven in California, Los Angeles Times, 28 listopada 2018 [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  6. Pelosi re-elected as House speaker as 116th Congress opens, The Mercury News, 3 stycznia 2019 [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  7. TonyaT. Riley TonyaT., Democrats are now officially back in power, Mother Jones [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  8. a b NicholasN. Fandos NicholasN., Nancy Pelosi Announces Formal Impeachment Inquiry of Trump, „The New York Times”, 24 września 2019, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  9. a b DavidD. Remnick DavidD., Nancy Pelosi: An Extremely Stable Genius, 27 września 2019, ISSN 0028-792X [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  10. a b Baltimore, The Gavel Goes Back to Nancy D’Alesandro Pelosi of Little Italy, Baltimore magazine, 4 stycznia 2019 [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  11. a b c d Nancy Pelosi Doesn’t Care What You Think of Her, Time [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  12. http://www.accessmylibrary.com/article-1G1-119973286/pelosi-aim-center-may.html
  13. Baltimore City History of Mayors – THOMAS J. D'ALESANDRO III, msa.maryland.gov [dostęp 2019-11-10] .
  14. Washington Post Race Relations Poll, March 1988: Washington, DC, „ICPSR Data Holdings”, 1990, DOI10.3886/icpsr09063.v1 [dostęp 2019-11-10] .
  15. New York Times New York City Poll #1, October 2001, „ICPSR Data Holdings”, 2002, DOI10.3886/icpsr03373.v3 [dostęp 2019-11-10] .
  16. JonathanJ. Weisman JonathanJ., LoisL. Romano LoisL., Pelosi Splits Democrats With Push For Murtha, „Washington Post”, 16 listopada 2006  (ang.).
  17. ChrisCh. McGreal ChrisCh., Nancy Pelosi: is this the most powerful woman in US history?, „The Guardian”, 26 marca 2010, ISSN 0261-3077 [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  18. C.N.N.C.N.N. Library C.N.N.C.N.N., Nancy Pelosi Fast Facts, CNN [dostęp 2019-11-10] .
  19. a b JohnJ. Nichols JohnJ., Is This the New Face of the Democratic Party?, 27 lipca 2001, ISSN 0027-8378 [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  20. Ap, Democrat Elected in San Francisco, „The New York Times”, 3 czerwca 1987, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  21. a b It began in Baltimore: The life and times of Nancy Pelosi, web.archive.org, 29 kwietnia 2011 [dostęp 2019-11-10] [zarchiwizowane z adresu 2011-04-29] .
  22. EdwardE. Epstein EdwardE., Chronicle WashingtonCh.W. Bureau Chronicle WashingtonCh.W., CAMPAIGN 2006: Eighth Congressional District / 3 challengers fight for Pelosi seat / Only in S.F. would minority leader be criticized as too moderate, SFGate, 20 października 2006 [dostęp 2019-11-10] .
  23. Nancy Pelosi, Ballotpedia [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  24. Nancy Pelosi., web.archive.org, 27 marca 2015 [dostęp 2019-11-10] [zarchiwizowane z adresu 2015-03-27] .
  25. Pelosi to be first woman to lead Congress – USATODAY.com, usatoday30.usatoday.com [dostęp 2019-11-10] .
  26. House Baltic Caucus, House Baltic Caucus [dostęp 2019-11-10] .
  27. Italian American Congressional Delegation | The National Italian American Foundation [dostęp 2019-12-04]  (ang.).
  28. a b c Eilperin, Juliet (October 11, 2001). „Democrats Pick Pelosi as House Whip; Top Rank Ever for Woman in Congress”. The Washington Post. Washington, D.C.
  29. About, Speaker Nancy Pelosi, 3 grudnia 2012 [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  30. BobB. Benenson BobB., Pelosi Officially Elected Speaker of the U.S. House – New York Times, archive.nytimes.com [dostęp 2019-11-10] .
  31. A.B.C.A.B.C. News A.B.C.A.B.C., Pelosi to Make History as First Woman Speaker of the House, ABC News [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  32. JulietJ. Eilperin JulietJ., Nancy Pelosi Set to Be First Female Speaker, „Washington Post”, 8 listopada 2006  (ang.).
  33. CarlC. Hulse CarlC., Pelosi Rebuffed Over Her Choice for Majority Leader, „The New York Times”, 17 listopada 2006, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  34. FOXNews.com – Hoyer Wins House Majority Leader Race, Giving Pelosi First Setback – Politics | Republican Party | Democratic Party | Political Spectrum, web.archive.org, 19 listopada 2006 [dostęp 2019-11-10] [zarchiwizowane z adresu 2006-11-19] .
  35. CORRECTED – Democrats defy Pelosi, elect Hoyer House leader, The Star Online, 17 listopada 2006 [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  36. Pelosi becomes first woman House speaker – CNN.com, web.archive.org, 6 stycznia 2007 [dostęp 2019-11-10] [zarchiwizowane z adresu 2007-01-06] .
  37. Oath of Office | US House of Representatives: History, Art & Archives, history.house.gov [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  38. WilliamW. Branigin WilliamW., Pelosi Sworn in as First Woman Speaker of the House, „Washington Post”, 4 stycznia 2007, ISSN 0190-8286 [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  39. President Bush Delivers State of the Union Address, web.archive.org, 7 maja 2013 [dostęp 2019-11-10] [zarchiwizowane z adresu 2013-05-07] .
  40. Text of Nancy Pelosi's speech, SFGate, 4 stycznia 2007 [dostęp 2019-11-10] .
  41. CongressionalC. Record CongressionalC., PROCEEDINGS AND DEBATES OF THE 111th CONGRESS, FIRST SESSION, 6 stycznia 2009  (ang.).
  42. Poll: Low Favorability Ratings For Pelosi, Reid, cbsnews.com [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  43. a b Congressional Favorability Ratings – Rasmussen Reports®, rasmussenreports.com [dostęp 2019-11-10] .
  44. TimT. Dickinson TimT., TimT. Dickinson TimT., Nancy Pelosi: ‘They Come After Me Because I’m Effective’, Rolling Stone, 8 lipca 2018 [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  45. HeatherH. Caygle HeatherH., GabrielG. Debenedetti GabrielG., GOP turns to familiar foil amid Trump woes: Pelosi, POLITICO [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  46. CraigC. Gilbert CraigC., Exclusive: Nancy Pelosi targeted in more than a third of GOP House commercials, USA TODAY [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  47. List of Democrats opposing Pelosi, NBC News [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  48. MarcM. S MarcM., w, Washington BureauW.B. Chief Washington BureauW.B., Bush claims mandate, sets 2nd-term goals / 'I earned capital in this campaign, political capital, and now I intend to spend it', SFGate, 5 listopada 2004 [dostęp 2019-11-10] .
  49. a b PerryP. Bacon PerryP., jr., Don't Mess with Nancy Pelosi, „Time”, 27 sierpnia 2006, ISSN 0040-781X [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  50. a b Democrats Won't Try To Impeach President, www.washingtonpost.com [dostęp 2019-11-23] .
  51. Sheehan Considers Challenge to Pelosi, Oklahoman.com, 8 lipca 2007 [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  52. Pelosi Says She Would Drain GOP 'Swamp', www.washingtonpost.com [dostęp 2019-11-23] .
  53. Rep NancyR.N. Pelosi Rep NancyR.N., One Hundred Hours, HuffPost, 7 listopada 2006 [dostęp 2019-11-10]  (ang.).
  54. Congressional Leaders Call on President to Reject Flawed Iraq Troop Surge, Speaker Nancy Pelosi, 5 stycznia 2007 [dostęp 2019-11-11]  (ang.).
  55. Democrats Announce 2008 Convention Chairs, web.archive.org, 20 lutego 2008 [dostęp 2019-11-11] [zarchiwizowane z adresu 2008-02-20] .
  56. Transcript: Barack Obama's Acceptance Speech, NPR.org [dostęp 2019-12-04]  (ang.).
  57. a b VinceV. Bzdek VinceV., „Why it took a woman to fix health care”, The Washington Post. Washington, DC., 28 marca 2010 [dostęp 2019-11-11] .
  58. a b Health Care Overhaul Boosts Pelosi's Clout, NPR.org [dostęp 2019-11-11]  (ang.).
  59. a b Sheryl GayS.G. Stolberg Sheryl GayS.G., JeffJ. Zeleny JeffJ., CarlC. Hulse CarlC., Health Vote Caps a Journey Back From the Brink, „The New York Times”, 20 marca 2010, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-11-11]  (ang.).
  60. GlennG. Thrush GlennG., Carrie BudoffC.B. Brown Carrie BudoffC.B., Pelosi steeled W.H. for health push, POLITICO [dostęp 2019-11-11]  (ang.).
  61. Pelosi Staves off Leadership Challenge, Elected Minority Leader, Boehner to Be House Speaker, PBS NewsHour, 17 listopada 2010 [dostęp 2019-11-11]  (ang.).
  62. The millions of reasons Nancy Pelosi decided to stay - The Washington Post, www.washingtonpost.com [dostęp 2019-11-23]  (ang.).
  63. Latest News Stories from Canada and Around the World | MSN News, msn.com [dostęp 2019-11-11] .
  64. By the CNN WireB.t. C.W. Staff By the CNN WireB.t. C.W., Pelosi fires back at '60 Minutes' report on 'soft corruption' – CNNPolitics, CNN [dostęp 2019-11-11] .
  65. CarolynC. Lochhead CarolynC., Pelosi aide calls '60 Minutes' report a 'smear', SFGate, 15 listopada 2011 [dostęp 2019-11-11] .
  66. Pelosi Statement on Senate Passage of STOCK Act, Congresswoman Nancy Pelosi, 2 lutego 2012 [dostęp 2019-11-11]  (ang.).
  67. Pelosi Statement on Senate Passage of the STOCK Act | Democratic Leader Nancy Pelosi, web.archive.org, 1 marca 2013 [dostęp 2019-11-11] [zarchiwizowane z adresu 2013-03-01] .
  68. ErinE. Kelly ErinE., Pelosi bombarded with 'obscene and sick' calls, texts after cyber attack, USA TODAY [dostęp 2019-11-11]  (ang.).
  69. Manu Raju and Deirdre WalshM.R.D.W. CNN Manu Raju and Deirdre WalshM.R.D.W., Rep. Tim Ryan announces challenge to Pelosi, CNN [dostęp 2019-11-11] .
  70. https://www.usnews.com/news/politics/articles/2016-11-22/pelosi-promises-greater-role-for-junior-democrats
  71. „Nancy Pelosi beats back challenge, is chosen as House Democratic leader”, „The Washington Post”, 30 listopada 2016  (ang.).
  72. DeirdreD. Walsh DeirdreD., CNN Senior CongressionalC.S.C. Producer CNN Senior CongressionalC.S.C., Democrats meet privately to mull ousting Pelosi, CNN [dostęp 2019-11-11] .
  73. a b c Eugene ScottE.S. CNN Eugene ScottE.S., Dem rep on Pelosi: 'It's time for people to know when to go', CNN [dostęp 2019-11-11] .
  74. After Wave of Her Fellow Dems Call for Her Head, Pelosi Just Unleashed a Whopper of an Answer to Them..., Washington Free Beacon, 22 czerwca 2017 [dostęp 2019-11-11]  (ang.).
  75. Pelosi: 'So you want me to sing my praises?' - The Washington Post, www.washingtonpost.com [dostęp 2019-11-23]  (ang.).
  76. ElanaE. Schor ElanaE., RachaelR. Bade RachaelR., Pelosi convenes sexual harassment reform meeting, POLITICO [dostęp 2019-11-11]  (ang.).
  77. ElanaE. Schor ElanaE., KyleK. Cheney KyleK., Schumer, Pelosi ask Ryan to demote Nunes over memo, POLITICO [dostęp 2019-11-11]  (ang.).
  78. KyleK. Balluck KyleK., Pelosi calls on Ryan to oust Nunes over ‘bogus’ memo, TheHill, 1 lutego 2018 [dostęp 2019-11-11]  (ang.).
  79. Daniella Diaz and Deirdre WalshD.D.D.W. CNN Daniella Diaz and Deirdre WalshD.D.D.W., Pelosi marathon speech on DACA sets record, CNN [dostęp 2019-11-12] .
  80. NicoleN. Gaudiano NicoleN., Nancy Pelosi told DREAMer stories for more than 8 hours on the House floor, USA TODAY [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  81. Briefing – Porady językowe, Obcy język polski, 21 listopada 2017 [dostęp 2019-11-12]  (pol.).
  82. White House bars Dems from Nunes meeting on probe, Detroit News [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  83. CristianoC. Lima CristianoC., Schumer, Pelosi: Include us in FBI informant briefing, POLITICO [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  84. MichaelM. Burke MichaelM., Pelosi calls for Hunter to resign, TheHill, 21 sierpnia 2018 [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  85. TedT. Johnson TedT., TedT. Johnson TedT., Democrats Nominate Nancy Pelosi as Next Speaker, but 32 Members Vote No, Variety, 28 listopada 2018 [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  86. a b Democrats Elect Nancy Pelosi Speaker of the House, Fortune [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  87. Sheryl GayS.G. Stolberg Sheryl GayS.G., Republicans Push Trump Immigration Plan, Seeking to Corner Democrats on Shutdown, „The New York Times”, 20 stycznia 2019, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  88. NancyN. Pelosi NancyN., This afternoon, I sent @realDonaldTrump a letter informing him that the House will not consider a concurrent resolution authorizing the President’s State of the Union address in the House Chamber until government has opened. https://goo.gl/oi5mT4 pic.twitter.com/kGEbayx95u, @SpeakerPelosi, 2019 [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  89. Trump: No State of the Union during shutdown after being disinvited by Pelosi, CNN [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  90. Analysis by ChrisA.Ch. Cillizza Analysis by ChrisA.Ch., CNNC. Editor-at-large CNNC., Donald Trump caved. And now the government is going to re-open., CNN [dostęp 2019-11-12] .
  91. EzraE. Klein EzraE., The vindication of Nancy Pelosi, Vox, 25 stycznia 2019 [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  92. Analysis by ChrisA.Ch. Cillizza Analysis by ChrisA.Ch., CNNC. Editor-at-large CNNC., How Nancy Pelosi broke Donald Trump, CNN [dostęp 2019-11-12] .
  93. Congressional Democratic Leaders on Deal to Reopen Government | C-SPAN.org, c-span.org [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  94. American Civil Liberties Union:, web.archive.org, 29 września 2007 [dostęp 2019-11-13] [zarchiwizowane z adresu 2007-09-29] .
  95. Press Release :: Congresswoman Nancy Pelosi, California, 8th District, web.archive.org, 30 lipca 2007 [dostęp 2019-11-13] [zarchiwizowane z adresu 2007-07-30] .
  96. http://clerk.house.gov/evs/2005/roll296.xml
  97. FINAL VOTE RESULTS FOR ROLL CALL 378, 18 lipca 2006  (ang.).
  98. Key Votes by Nancy Pelosi – U.S. Congress Votes Database – The Washington Post, web.archive.org, 30 maja 2016 [dostęp 2019-11-13] [zarchiwizowane z adresu 2016-05-30] .
  99. BrettB. Samuels BrettB., Pelosi visits detention facility, says DHS secretary should resign, TheHill, 18 czerwca 2018 [dostęp 2019-11-13]  (ang.).
  100. TristanT. Lejeune TristanT., Pelosi: GOP immigration bill is 'a compromise with the devil', TheHill, 21 czerwca 2018 [dostęp 2019-11-13]  (ang.).
  101. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej/Rozdział 1 – Wikiźródła, wolna biblioteka, pl.wikisource.org [dostęp 2019-11-13] .
  102. http://clerk.house.gov/evs/1996/roll316.xml
  103. Nancy Pelosi on Civil Rights, ontheissues.org [dostęp 2019-11-13] .
  104. MarkM. Simon MarkM., CarlaC. Marinucci CarlaC., Top state Dems criticize S.F. mayor / TIGHTROPE: Politicians try not to anger voters -- 50% of Californians oppose same-sex unions, „Chronicle Political Writers”, 20 lutego 2004  (ang.).
  105. 12 times Nancy Pelosi was there for LGBT community, Washington Blade: Gay News, Politics, LGBT Rights, 10 stycznia 2019 [dostęp 2019-11-13]  (ang.).
  106. a b Press Release :: Congresswoman Nancy Pelosi, California, 8th District, web.archive.org, 2 sierpnia 2008 [dostęp 2019-11-13] [zarchiwizowane z adresu 2008-08-02] .
  107. JohnJ. Schwartz JohnJ., Guide to the Supreme Court Decision on Proposition 8., nytimes.com [dostęp 2019-11-13]  (ang.).
  108. Measuring Support for Equality in the 109th Congress  (ang.).
  109. My catholic faith compels me to support gay marriage  (ang.).
  110. House Debate on the Equality Act | C-SPAN.org, c-span.org [dostęp 2019-11-13]  (ang.).
  111. Speaker Pelosi, we’ve BEEN “in touch” about marijuana – will you do something NOW? | NORML's Daily Audio Stash, web.archive.org, 1 lutego 2009 [dostęp 2019-11-13] [zarchiwizowane z adresu 2009-02-01] .
  112. Pelosi Talks Medical Marijuana // Current, web.archive.org, 1 lutego 2009 [dostęp 2019-11-13] [zarchiwizowane z adresu 2009-02-01] .
  113. Timothy B.T.B. Lee Timothy B.T.B., House overwhelmingly votes to rein in the NSA, Vox, 20 czerwca 2014 [dostęp 2019-11-13]  (ang.).
  114. a b JenniferJ. Steinhauer JenniferJ., Search for Confederate Symbols Finds Them Aplenty in Washington, „The New York Times”, 25 czerwca 2015, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-11-13]  (ang.).
  115. Eugene ScottE.S. CNN Eugene ScottE.S., Booker wants Confederate statues gone from Hill, CNN [dostęp 2019-11-13] .
  116. Project Vote Smart – Representative Pelosi on Balanced Budget Proposed Constitutional Amendment, web.archive.org, 25 października 2006 [dostęp 2019-11-13] [zarchiwizowane z adresu 2006-10-25] .
  117. David E.D.E. Bonior David E.D.E., H.R.325 – 106th Congress (1999-2000): Fair Minimum Wage Act of 1999, congress.gov, 24 lutego 1999 [dostęp 2019-11-13] .
  118. Opinion & Reviews – Wall Street Journal, opinionjournal.com [dostęp 2019-11-13] .
  119. a b Left-handed compliment, „The Economic Times”, 16 sierpnia 2010 [dostęp 2019-11-13] .
  120. TristanT. Lejeune TristanT., Pelosi denounces GOP tax reform as 'armageddon', TheHill, 4 grudnia 2017 [dostęp 2019-11-13]  (ang.).
  121. David Weigel closeDavid WeigelNational reporter covering politicsEmailEmailBioBioFollowFollow, To sell tax cuts during State of the Union, GOP group attacks Pelosi, Washington Post [dostęp 2019-11-13]  (ang.).
  122. Trump says tax bill led to bonuses for 3 million workers, @politifact [dostęp 2019-11-13]  (ang.).
  123. Chris MillsCh.M. Rodrigo Chris MillsCh.M., Pelosi touts bipartisan potential of infrastructure, TheHill, 7 listopada 2018 [dostęp 2019-11-13]  (ang.).
  124. CondéC. Nast CondéC., Hail Satan: It Looks Like Infrastructure Week Is Coming Early This Year, Vanity Fair [dostęp 2019-11-13]  (ang.).
  125. a b c Trump torpedoes meeting with Democrats, blasts Pelosi's 'cover-up' accusation, „Reuters”, 22 maja 2019 [dostęp 2019-11-13]  (ang.).
  126. JesseJ. Byrnes JesseJ., Pelosi urges Trump to expand disaster relief for California wildfires, TheHill, 7 sierpnia 2018 [dostęp 2019-11-14]  (ang.).
  127. GUNS AND SCHOOLS -- DEMOCRATS; The Votes for Gun Control, „The New York Times”, 19 czerwca 1999, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-11-14]  (ang.).
  128. H.R. 1 (107th): No Child Left Behind Act of 2001 -- House Vote #497 -- Dec 13, 2001, GovTrack.us [dostęp 2019-11-14]  (ang.).
  129. No Child Left Behind – The New Rules | Testing Our Schools | FRONTLINE | PBS, pbs.org [dostęp 2019-11-14] .
  130. Project Vote Smart – Representative Pelosi – Voting Record, web.archive.org, 4 grudnia 2006 [dostęp 2019-11-14] [zarchiwizowane z adresu 2006-12-04] .
  131. Goldman Prize Winners meet Speaker of the House Nancy Pelosi in Washington, DC, Goldman Environmental Foundation, 22 kwietnia 2010 [dostęp 2019-11-14]  (ang.).
  132. AnthonyA. Adragna AnthonyA., ZackZ. Colman ZackZ., 'The existential threat of our time': Pelosi elevates climate change on Day One, POLITICO [dostęp 2019-11-14]  (ang.).
  133. Project Vote Smart – Representative Pelosi – Voting Record, web.archive.org, 4 grudnia 2006 [dostęp 2019-11-14] [zarchiwizowane z adresu 2006-12-04] .
  134. Project Vote Smart – Representative Pelosi on Arctic National Wildlife Refuge Drilling Amendment, web.archive.org, 25 października 2006 [dostęp 2019-11-14] [zarchiwizowane z adresu 2006-10-25] .
  135. Pelosi: Drilling in Arctic Refuge Is Not the Way to Energy Independence, Congresswoman Nancy Pelosi, 25 maja 2006 [dostęp 2019-11-14]  (ang.).
  136. ZacharyZ. Coile ZacharyZ., Chronicle WashingtonCh.W. Bureau Chronicle WashingtonCh.W., Pelosi blocks offshore drilling vote GOP wants, SFGate, 1 sierpnia 2008 [dostęp 2019-11-14] .
  137. Nancy Pelosi Heckled – Sarah Palin Promises November Vote – National Ledger, web.archive.org, 25 marca 2010 [dostęp 2019-11-14] [zarchiwizowane z adresu 2010-03-25] .
  138. PeterP. Beinart PeterP., The Nancy Pelosi Problem, The Atlantic, 16 marca 2018 [dostęp 2019-11-14]  (ang.).
  139. Project Vote Smart – Representative Pelosi – Voting Record, web.archive.org, 4 grudnia 2006 [dostęp 2019-11-14] [zarchiwizowane z adresu 2006-12-04] .
  140. Health Secretary Price resigns amid building scandal over charter travel spending, Los Angeles Times [dostęp 2019-11-14]  (ang.).
  141. Seung MinS.M. Kim Seung MinS.M., Pelosi not endorsing Sanders' single-payer bill, POLITICO [dostęp 2019-11-14]  (ang.).
  142. ErinE. Kelly ErinE., Pelosi says Democrats willing to deal on health care fixes if GOP reaches out, USA TODAY [dostęp 2019-11-14]  (ang.).
  143. MaxM. Greenwood MaxM., Pelosi: Democrats will 'put a stake in the heart' of ObamaCare repeal after McCain opposition, TheHill, 22 września 2017 [dostęp 2019-11-14]  (ang.).
  144. a b Project Vote Smart – Representative Pelosi – Voting Record, web.archive.org, 3 stycznia 2008 [dostęp 2019-11-14] [zarchiwizowane z adresu 2008-01-03] .
  145. a b TheHill.com – Washington archbishop rips Pelosi on abortion, web.archive.org, 1 kwietnia 2009 [dostęp 2019-11-14] [zarchiwizowane z adresu 2009-04-01] .
  146. Pelosi Statement Following Meeting With Pope Benedict XVI, Speaker Nancy Pelosi, 18 lutego 2009 [dostęp 2019-12-04]  (ang.).
  147. 'This Week' Transcript: Nancy Pelosi, abcnews.go.com [dostęp 2019-11-14] .
  148. a b Pelosi calls for 'boldest possible' gun legislation, Los Angeles Times, 7 lutego 2013 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  149. a b Here Are the Victims of the Thousand Oaks Shooting, RELEVANT Magazine, 9 listopada 2018 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  150. The Voter's Self Defense System, Vote Smart [dostęp 2019-11-18] .
  151. JesseJ. Byrnes JesseJ., Pelosi: Gun victims 'paying the price for our inaction', TheHill, 15 lutego 2018 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  152. JohnJ. Bowden JohnJ., Pelosi: Americans 'deserve real action' on gun control after California shooting, TheHill, 8 listopada 2018 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  153. Pelosi says no to draft legislation – CNN.com, cnn.com [dostęp 2019-11-18] .
  154. The WashingtonT.W. Times The WashingtonT.W., Inside the Ring, The Washington Times [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  155. GeoffG. Earle GeoffG., REVEALED: PELOSI’S ‘AIR RAGE’, New York Post, 11 marca 2009 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  156. a b c SajidS. Farooq SajidS., Nancy Pelosi Doesn't Fly Coach, NBC4 Washington [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  157. a b Pentagon mum on Pelosi flights – First Read – msnbc.com, web.archive.org, 15 marca 2009 [dostęp 2019-11-18] [zarchiwizowane z adresu 2009-03-15] .
  158. ErinE. Kelly ErinE., Nancy Pelosi: Trump 'needs sleep' and she's 'worried' about his fitness, USA TODAY [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  159. CristianoC. Lima CristianoC., Pelosi: Impeaching Trump 'not someplace that I think we should go', POLITICO [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  160. JoshJ. Delk JoshJ., Pelosi: Trump’s 'performance' devoid of 'serious policy ideas', TheHill, 31 stycznia 2018 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  161. MaxM. Greenwood MaxM., Pelosi: Trump 'has something to hide', TheHill, 9 lutego 2018 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  162. IanI. Swanson IanI., Pelosi: Focus on Trump’s agenda, not Stormy Daniels, TheHill, 8 marca 2018 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  163. a b JoshJ. Delk JoshJ., Pelosi: Libby pardon shows that 'obstructing justice will be rewarded' by Trump, TheHill, 13 kwietnia 2018 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  164. JustinJ. Wise JustinJ., Pelosi: Trump revoking Brennan's clearance a 'pathetic attempt to silence Critics’, TheHill, 15 sierpnia 2018 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  165. ‘This has spiraled downward’: Democrats introduce Trump to divided government - The Washington Post, www.washingtonpost.com [dostęp 2019-11-23]  (ang.).
  166. Suzanne Lynch WashingtonS.L.W. Correspondent Suzanne Lynch WashingtonS.L.W., Venezuelan crisis deepens as Trump backs opposition, The Irish Times [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  167. NicholasN. Fandos NicholasN., With Sweeping Document Request, Democrats Launch Broad Trump Corruption Inquiry, „The New York Times”, 4 marca 2019, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  168. Trump vows stonewall of ‘all’ House subpoenas, setting up fight over powers – The Boston Globe, BostonGlobe.com [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  169. RewR. Desiderio RewR., KyleK. Cheney KyleK., Don McGahn won't comply with House Democrats' subpoena, POLITICO [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  170. LaurieL. Kellman LaurieL., Democrats subpoena former White House Counsel Don McGahn, but downplay Trump impeachment talk, chicagotribune.com [dostęp 2019-11-18] .
  171. NicholasN. Fandos NicholasN. i inni, Justice Dept. Threatens House Democrats Over Contempt in Barr Battle, „The New York Times”, 7 maja 2019, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  172. Pelosi Issues Impeachment Warning as White House Escalates Fight, Fortune [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  173. Trump hits back at Democratic 'cover-up' claims, 22 maja 2019 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  174. a b PeterP. Baker PeterP., KatieK. Rogers KatieK., EmilyE. Cochrane EmilyE., Trump, Angered by ‘Phony’ Inquiries, Blows Up Meeting With Pelosi and Schumer, „The New York Times”, 22 maja 2019, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  175. HeatherH. Caygle HeatherH., Pelosi tells Dems she wants to see Trump ‘in prison’, POLITICO [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  176. Pelosi calls on nations to protest China's hold on Tibet – CNN.com, web.archive.org, 11 grudnia 2008 [dostęp 2019-11-18] [zarchiwizowane z adresu 2008-12-11] .
  177. Pelosi Statement on Chinese Human Rights Activist Hu Jia Receiving Sakharov Prize for Freedom of Thought, Speaker Nancy Pelosi, 24 października 2008 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  178. AustinA. Ramzy AustinA., Pelosi Avoids Human Rights on China Visit, „Time”, 27 maja 2009, ISSN 0040-781X [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  179. Ian Schwartz On Date November 9, 2017, Pelosi: You Can Almost Hear Leadership Of Chinese Government Laughing At Trump, realclearpolitics.com [dostęp 2019-11-18] .
  180. Democrats target Trump on trade, „The Washington Post”  (ang.).
  181. China accuses Pelosi of „interference” as battle rages to control narrative on Hong Kong, cbsnews.com [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  182. Colombian President Defends His Government, www.washingtonpost.com [dostęp 2019-11-23] .
  183. Speaker Nancy Pelosi | News Room | Press Releases, web.archive.org, 12 października 2007 [dostęp 2019-11-18] [zarchiwizowane z adresu 2007-10-12] .
  184. Raúl Castro pushes change for Cubans – CNN.com, cnn.com [dostęp 2019-11-18] .
  185. In Havana, Pelosi delegation promotes Obama’s Cuba thaw - The Washington Post, www.washingtonpost.com [dostęp 2019-11-23]  (ang.).
  186. InternetI. Archive InternetI., Hidden casualties : environmental, health, and political consequences of the Persian Gulf War, San Francisco, CA : ARC/Arms Control Research Center ; Berkeley, Calif. : North Atlantic Books, 1994 [dostęp 2019-11-18] .
  187. Bloom, Saul., Hidden casualties : environmental, health, and political consequences of the Persian Gulf War, San Francisco, CA: ARC/Arms Control Research Center, 1994, ISBN 1-55643-163-5, OCLC 28494683 [dostęp 2019-11-18] .
  188. FOXNews.com – House Passes Resolution Opposing Bush's Plan to Send More Troops to Iraq – Politics | Republican Party | Democratic Party | Political Spectrum, web.archive.org, 8 października 2009 [dostęp 2019-11-18] [zarchiwizowane z adresu 2009-10-08] .
  189. Congress.gov | Library of Congress, congress.gov [dostęp 2019-11-18] .
  190. https://jones.house.gov/press-release/jones-introduces-resolution-requiring-congressional-approval-prior-use-military-force
  191. Sheryl GayS.G. Stolberg Sheryl GayS.G., Opposition undercuts troops, Cheney says of spending bill, „The New York Times”, 13 marca 2007, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-12-04]  (ang.).
  192. SusanS. Davis SusanS., Pelosi says Iran deal 'a diplomatic masterpiece', USA TODAY [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  193. CristinaC. Marcos CristinaC., House votes to toughen Iran sanctions, TheHill, 14 lipca 2016 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  194. MaxM. Greenwood MaxM., Dems hammer Trump over withdrawal from Iran deal, TheHill, 8 maja 2018 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  195. http://clerk.house.gov/evs/2002/roll455.xml
  196. Pelosi: Unilateral Use of Force Will Be Harmful to the War on Terrorism, web.archive.org, 2 listopada 2006 [dostęp 2019-11-18] [zarchiwizowane z adresu 2006-11-02] .
  197. a b AlisonA. Mitchell AlisonA., CarlC. Hulse CarlC., House Passes Iraq Resolution With 296 to 133 Vote, „The New York Times”, 10 października 2002, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  198. ErinE. McCormick ErinE., Chronicle StaffCh.S. Writer Chronicle StaffCh.S., SAN FRANCISCO / Anti-war activists take Pelosi to task / Minority leader negotiates with lawmakers to her right, SFGate, 15 stycznia 2006 [dostęp 2019-11-18] .
  199. California politics updates: The rush to push back against Trump’s offshore drilling directive, Los Angeles Times [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  200. House Minority Leader Weekly Briefing | C-SPAN.org, c-span.org [dostęp 2019-11-15]  (ang.).
  201. Newsroom, The Office of Majority Leader Steny Hoyer [dostęp 2019-11-15]  (ang.).
  202. Top Democrats Knock Trump for 'Fire and Fury' Threat Against North Korea, Washington Examiner, 9 sierpnia 2017 [dostęp 2019-11-15]  (ang.).
  203. Eli WatkinsE.W. CNN Eli WatkinsE.W., Pelosi: Must 'exhaust' diplomatic options on North Korea, CNN [dostęp 2019-11-18] .
  204. JuliaJ. Manchester JuliaJ., Dems rip Trump concessions, 'embarrassing' rhetoric with Kim, TheHill, 12 czerwca 2018 [dostęp 2019-11-18]  (ang.).
  205. JuliaJ. Manchester JuliaJ., Pelosi demands GOP continue Russia probe, TheHill, 22 grudnia 2017 [dostęp 2019-11-15]  (ang.).
  206. GeoffreyG. Rowland GeoffreyG., Pelosi: Nunes memo is a ’bouquet’ for Putin, TheHill, 2 lutego 2018 [dostęp 2019-11-15]  (ang.).
  207. TristanT. Lejeune TristanT., Pelosi: 'The Russians have something on the president', TheHill, 16 lipca 2018 [dostęp 2019-11-15]  (ang.).
  208. JesseJ. Byrnes JesseJ., Pelosi: 'Thug' Putin not welcome in Congress, TheHill, 21 lipca 2018 [dostęp 2019-11-15]  (ang.).
  209. Nancy Pelosi: Israel, don't fear Dems in Congress, Jedi’ot Acharonot, 28 października 2006 [dostęp 2019-11-15]  (ang.).
  210. Carolyn Lochhead on March 23, 2011 at 12:492. 1. :4. PM 2011 at 12:492. 1. :4., Nancy Pelosi stands by Obama on Libya, Politics Blog, 23 marca 2011 [dostęp 2019-11-15]  (ang.).
  211. ConorC. Friedersdorf ConorC., Who to Blame If Arming the Syrian Rebels Goes Wrong, The Atlantic, 18 września 2014 [dostęp 2019-11-15]  (ang.).
  212. JoshuaJ. Keating JoshuaJ., Are Democrats Hypocrites for Criticizing Trump’s Troop Withdrawals?, Slate Magazine, 21 grudnia 2018 [dostęp 2019-11-15]  (ang.).
  213. JesseJ. Byrnes JesseJ., Pelosi accuses Trump of deserting Kurds in 'foolish attempt to appease an authoritarian strongman', TheHill, 8 października 2019 [dostęp 2019-11-15]  (ang.).
  214. VOA News - US House Speaker: Armenian Genocide Measure Will Go Forward, web.archive.org, 13 października 2007 [dostęp 2019-12-04] [zarchiwizowane z adresu 2007-10-13] .
  215. Turkey's PM says U.S. relations in danger, „Reuters”, 12 października 2007 [dostęp 2019-12-04]  (ang.).
  216. Vote on Armenian 'genocide' resolution put off - CNN.com, edition.cnn.com [dostęp 2019-12-04] .
  217. House Passes Resolution Recognizing Armenian Genocide - The New York Times, www.nytimes.com [dostęp 2019-11-23]  (ang.).
  218. Our Campaigns – CA District 5 – Special Election Race – Apr 07, 1987, ourcampaigns.com [dostęp 2019-11-12] .
  219. Office of the Clerk of the United States House ofO.t. C.t. U.S.H. Representatives Office of the Clerk of the United States House ofO.t. C.t. U.S.H., STATISTICS OF THE CONGRESSIONAL ELECTION, 8 listopada 1988 .
  220. Office of the Clerk of the United States House ofO.t. C.t. U.S.H. Representatives Office of the Clerk of the United States House ofO.t. C.t. U.S.H., STATISTICS OF THE CONGRESSIONAL ELECTION, 6 listopada 1990 .
  221. Office of the Clerk of the United States House ofO.t. C.t. U.S.H. Representatives Office of the Clerk of the United States House ofO.t. C.t. U.S.H., STATISTICS OF THE CONGRESSIONAL ELECTION, 3 listopada 1992 .
  222. Office of the Clerk of the United States House ofO.t. C.t. U.S.H. Representatives Office of the Clerk of the United States House ofO.t. C.t. U.S.H., STATISTICS OF THE CONGRESSIONAL ELECTION, 8 listopada 1994 .
  223. Office of the Clerk of the United States House ofO.t. C.t. U.S.H. Representatives Office of the Clerk of the United States House ofO.t. C.t. U.S.H., STATISTICS OF THE CONGRESSIONAL ELECTION, 5 listopada 1996 .
  224. Office of the Clerk of the United States House ofO.t. C.t. U.S.H. Representatives Office of the Clerk of the United States House ofO.t. C.t. U.S.H., STATISTICS OF THE CONGRESSIONAL ELECTION, 3 listopada 1998 .
  225. Wayback Machine, web.archive.org, 24 marca 2009 [dostęp 2019-11-12] [zarchiwizowane z adresu 2009-03-24] .
  226. Wayback Machine, web.archive.org, 11 listopada 2010 [dostęp 2019-11-12] [zarchiwizowane z adresu 2010-11-11] .
  227. „149 Cong. Rec. H2–3 (2003)” 
  228. Wayback Machine, web.archive.org, 25 marca 2009 [dostęp 2019-11-12] [zarchiwizowane z adresu 2009-03-25] .
  229. „151 Cong. Rec. 37 (2005)” 
  230. Wayback Machine, web.archive.org, 15 listopada 2012 [dostęp 2019-11-12] [zarchiwizowane z adresu 2012-11-15] .
  231. „153 Cong. Rec. 2 (2007)” 
  232. STATEMENT OF VOTE .
  233. „155 Cong. Rec. 3 (2009)” 
  234. Wayback Machine, web.archive.org, 20 maja 2011 [dostęp 2019-11-12] [zarchiwizowane z adresu 2011-05-20] .
  235. „157 Cong. Rec. 75 (2011)” 
  236. Wayback Machine, web.archive.org, 19 października 2013 [dostęp 2019-11-12] [zarchiwizowane z adresu 2013-10-19] .
  237. „159 Cong. Rec. 21 (2013)” 
  238. General Election – Statement of Vote – November 4, 2014 | California Secretary of State, sos.ca.gov [dostęp 2019-11-12] .
  239. „161 Cong. Rec. 29 (2015)” 
  240. „161 Cong. Rec. H7337–38 (2015)” 
  241. „163 Cong. Rec. H3–4 (2017)” 
  242. „165 Cong. Rec. H2–4 (2019)” 
  243. RobertR. Lindsey RobertR., Special To the New YorkS.T.t. N.Y. Times Special To the New YorkS.T.t. N.Y., House Race in West Goes to Runoff, „The New York Times”, 9 kwietnia 1987, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  244. „Nancy Pelosi Wins House Seat”. The Washington Post. June 3, 1987
  245. WorldW. Journals WorldW., Database of Academic ResearchD.A.R. Journals Database of Academic ResearchD.A.R., Electoral history of Nancy Pelosi | World Journals, Database of Academic Research Journals | Read eBooks online, worldjournal.org [dostęp 2019-11-12] .
  246. Pelosi: Remarks at Georgetown University School of Foreign Commencement, web.archive.org, 4 sierpnia 2008 [dostęp 2019-11-12] [zarchiwizowane z adresu 2008-08-04] .
  247. MargaretM. McManus MargaretM., Baltimore-bred lawmaker lives, breathes politics, baltimoresun.com [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  248. Board of Supervisors, web.archive.org, 14 listopada 2008 [dostęp 2019-11-12] [zarchiwizowane z adresu 2008-11-14] .
  249. ABC NewsA.N. Politics ABC NewsA.N., Speaker Nancy Pelosi on protracted government shutdown: „It's a temper tantrum by the president. I'm the mother of five, grandmother of nine. I know a temper tantrum when I see one.” https://abcn.ws/2FrK6eb pic.twitter.com/Qh2lP5IfJH, @ABCPolitics, 2019 [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  250. Journeys with George.
  251. SamS. Whiting SamS., Christine Pelosi's boot camp trains future politicians to avoid the campaign minefield, SFGate, 3 lutego 2008 [dostęp 2019-11-12] .
  252. FACT CHECK: Is This a Wall Around Nancy Pelosi's Home?, Snopes.com [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  253. JesseJ. McKinley JesseJ., Home in San Francisco, Pelosi Gets the Crawford Treatment, „The New York Times”, 13 marca 2007, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  254. The Center for Responsive Politics 1300 L. StT.C.R.P.1. L.S. NW The Center for Responsive Politics 1300 L. StT.C.R.P.1. L.S., Suite 200S.2. Washington Suite 200S.2., DC 20005 telelphone857-0044, Top Net Worth – 2009 – Personal Finances, OpenSecrets [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  255. Net Worth, 2014 | OpenSecrets, web.archive.org, 10 lutego 2017 [dostęp 2019-11-12] [zarchiwizowane z adresu 2017-02-10] .
  256. Roll Call – Covering Capitol Hill Since 1955, rollcall.com [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  257. World’s Most Powerful Women, Forbes [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  258. Angela Merkel, Forbes [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  259. #35 Nancy Pelosi – Forbes.com, forbes.com [dostęp 2019-11-12] .
  260. AdamA. Gabbatt AdamA., Lady Gaga tops Nancy Pelosi in Forbes list of world's most powerful women, „The Guardian”, 7 października 2010, ISSN 0261-3077 [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  261. Anonymous, Walters Honors Pelosi as 'Most Fascinating' Person of 2006 --12/13/2006, Media Research Center, 13 grudnia 2006 [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  262. Pelosi, Nancy, National Women’s Hall of Fame [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  263. JeanetteJ. DeForge JeanetteJ., Nancy Pelosi addressed Mount Holyoke graduates: Praises the young for social activism, masslive, 20 maja 2018 [dostęp 2019-11-12]  (ang.).
  264. Pelosi to give commencement address at Mount Holyoke .
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Nancy Pelosi" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy