Nancy Reagan


Nancy Reagan w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nancy Davis Reagan, wł. Anne Frances Robbins (ur. 6 lipca 1921 w Nowym Jorku, zm. 6 marca 2016 w Los Angeles) – amerykańska aktorka i pierwsza dama, żona byłego prezydenta USA Ronalda Reagana urzędującego w latach 1981–1989.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Anne Frances Robbins urodziła się 6 lipca 1921[a] roku w Nowym Jorku, jako córka sprzedawcy samochodów i aktorki[1]. Jej ojciec opuścił rodzinę zaraz po narodzinach Anne[1]. Nancy została oddana pod opiekę ciotce, mieszkającej w stanie Maryland[1]. W 1929 jej matka, Edith Luckett, poślubiła neurochirurga Loyala Davisa, który zapewnił dostatnie warunki życia swojej pasierbicy[2]. Mieszkali w Chicago, gdzie przyszła pierwsza dama uczęszczała do szkoły Girls Latin School[2]. W 1939 roku zaczęła studia z zakresu dramaturgii na Smith College w Northampton[2].

Po zakończeniu studiów w 1943 roku, pracowała jako sprzedawczyni, a następnie dostała angaż w teatrze w Detroit[2]. Była w tym czasie związana z Kimem White, jednak związek zakończył się, gdyż Nancy chciała się skupić na aktorstwie[2]. Wkrótce potem pojechała do Nowego Jorku, gdzie poznała Benny’ego Haua, wiceprezydenta Metro-Goldwyn-Mayer[3]. W 1949 wyjechała do Hollywood, gdzie podpisała kontrakt z MGM i wystąpiła w kilku rolach drugoplanowych, jak Shadow on the Wall i Lekarz i dziewczyna[3]. Dwa lata później poznała swojego przyszłego męża, Ronalda Reagana[3]. Wkrótce potem zaczęli się spotykać, a w międzyczasie Nancy dostała główną rolę w The Next Voice You Hear...[4]. W filmie Hellcats of the Navy wystąpiła razem z Reaganem[5]. Po występie w Talk about a Stranger odeszła ze studia MGM[5]. Ronalda Reagana poślubiła 4 marca 1952 roku, a w podróż poślubną nowożeńcy udali się do Phoenix[5].

Po ślubie zamieszkali w domu Nancy w Westwood, jednak Ronald zatrzymał swoje mieszkanie w innej części Los Angeles[5]. Jeszcze w 1952 przeprowadzili się do Pacific Palisades[6]. Gdy Reagan został gubernatorem Kalifornii, oboje zamieszkali w Sacramento, lecz nie w oficjalnej rezydencji gubernatorskiej, ale w prywatnym, wynajętym domu[7]. Nancy oprócz prowadzenia domu, wizytowała szpitale i spotykała się z weteranami wojny wietnamskiej[8]. Gdy jej mąż postanowił ubiegać się o prezydenturę, przyszła pierwsza dama postanowiła napisać biografię Reaganów[8]. Wynajęła do tego zadania publicystę Billa Libby’ego[8]. Książka ostatecznie była wielokrotnie cenzurowana przez Nancy – pominięto w niej m.in. informacje o jej życiu osobistym oraz datę urodzin pierwszego dziecka[8]. W czasie kampanii przed wyborami prezydenckimi w 1980, popełniła gafę, która zaowocowała oskarżeniami o uprzedzenia rasowe[9]. Mimo to Ronald wygrał wybory i został prezydentem[9].

Jako nowa pierwsza dama, Nancy chciała prezentować styl, podobny do Jacqueline Kennedy i w tym celu zaprosiła do współpracy Letitię Baldrige[10]. Zaraz po wprowadzeniu do Białego Domu, zamierzała go urządzić od nowa[11]. Jak każda pierwsza rodzina, Reaganowie otrzymali 50 tysięcy dolarów na ten cel, jednak dla Nancy ta kwota była niewystarczająca[11]. Przyzwyczajona do luksusu i dostatku, zebrała ponad 800 tysięcy dolarów na renowację siedziby prezydenckiej[11]. W ciągu pierwszego roku pobytu w Białym Domu przeprowadziła renowację pierwszego i drugiego piętra, co niekorzystnie wpłynęło na opinię społeczeństwa o pierwszej damie[11]. Zarzucano jej, że zbyt mało interesuje się problemami ubogich, żyjąc w przepychu[11]. Gdy dowiedziała się o wynikach badań opinii publicznej, wynajęła Landona Parrina, który miał przygotować jej przemówienia i zadbać o lepszy wizerunek[12]. Jej drogie stroje uformowały jednocześnie nowy trend w modzie[13].

W 1981 roku był członkinią oficjalnej delegacji amerykańskiej, goszczącej na ślubie brytyjskiego następcy tronu, księcia Karola z księżną Dianą[13]. W ramach ocieplenia wizerunku angażowała się w akcji dobroczynne – popularyzację adopcji czy współpracę z weteranami wojny wietnamskiej[12]. Rozpoczęła także program walki z alkoholizmem i narkomanią, zwłaszcza wśród młodzieży[14]. W 1985 zorganizowała nawet międzynarodową konferencję, na którą zaprosiła siedemnaście pierwszych dam z innych krajów[14].

Według badań Instytutu Gallupa, większość Amerykanów uważała, że Nancy miała duży wpływ na politykę męża[15]. Ona sama częściowo potwierdziła te informacje w 1987 roku[15]. Miała znaczący wpływ na politykę kadrową: po ogłoszeniu wniosków z raportu komisji Towera, powołanej w wyniku afery irańskiej, domagała się zwolnienia szefa personelu Białego Domu, Donalda Regana[16]. Oprócz tego, doprowadziła do dymisji sekretarza stanu Alexandra Haiga, sekretarza zasobów wewnętrznych Jamesa Watta, doradcę ds. bezpieczeństwa narodowego, Richarda Allena i szefową Environmental Protection Agency Anne Burford[16]. Te działania spotkały się ze zdecydowaną krytyką opinii publicznej[16]. Oprócz nadmiernej ingerencji w politykę personalną, pierwszej damie zarzucano kontakty z astrolog, Joan Quingley[17]. Nancy zapewniała, że konsultowała się z Quingley, jednak nie miało to żadnego wpływu na działania prezydenta[17].

Po zakończeniu kadencji prezydenckiej, Reaganowie zamieszkali w bogatej dzielnicy Los Angeles, Bel Air[18]. W 1989 roku Nancy opublikowała swoje pamiętniki pt. „My Turn”, w których częściowo odpowiadała na krytykę, którą była obarczona, mieszkając w Waszyngtonie[19]. Ponownie zaangażowała się także w walkę z narkomanią i alkoholizmem[20]. W 1990 roku zorganizowała pierwszy, doroczny turniej tenisowy, z którego dochód przeznaczany jest na Fundację im. Nancy Reagan[20]. Za swoją działalność otrzymała w 2001 roku Prezydencki Medal Wolności[21].

Gdy w 1994 roku Ronald Reagan ogłosił, że cierpi na chorobę Alzheimera, Nancy skupiła się na opiece nad nim[20]. Sytuacja ta doprowadziła także do znacznego polepszenia kontaktów Reaganów z ich dziećmi, z którymi nie byli w najlepszych stosunkach[20]. W 2002 roku Nancy opublikowała korespondencję pomiędzy nią a Ronaldem zatytułowaną „Kocham Cię Ronnie. Listy Ronalda Reagana do Nancy Reagan”[22]. Były prezydent zmarł 5 czerwca 2004 roku[21].

Pierwsza dama miała konserwatywne poglądy – sprzeciwiała się poprawce do Konstytucji mówiącej o równouprawnieniu kobiet, aborcji czy ograniczeniu dostępu do broni[14]. W 1994 roku zmieniła zdanie w sprawie aborcji i ogłosiła że popiera jej legalizację[20]. Popierała także badanie komórek macierzystych, upatrując w tym nadziei na znalezienie lekarstw na choroby Alzheimera, Parkinsona czy cukrzycy[21].

Choroba, śmierć i pogrzeb | edytuj kod

Kłopoty ze zdrowiem Nancy Reagan zaczęły być widoczne w 2008. 4 lata później doznała upadku w swoim domu w Bel Air i została przewieziona do Centrum Zdrowia Świętego Jana w Santa Monica w Kalifornii[23]. Lekarze poinformowali, że nie odniosła znaczniejszych obrażeń. Zmarła 6 marca 2016 w swoim domu z powodu niewydolności serca[24]. Dzień później prezydent USA Barack Obama, w związku ze śmiercią byłej pierwszej damy, nakazał opuścić flagi do połowy masztu[25]. Pogrzeb Nancy Reagan odbył się 11 marca 2016 i została pochowana na wzgórzu koło Biblioteki Prezydenckiej imienia Ronalda Reagana w Simi Valley[26][27]. W uroczystościach oprócz najbliżej rodziny wzięła udział min dotychczasowa pierwsza dama USA Michelle Obama, były prezydent George W. Bush z małżonką Laurą Bush, żony poprzednich prezydentów: Jimmiego Cartera i Billa Clintona, były premier Kanady Brian Mulroney i były gubernator Kalifornii Arnold Schwarzenegger, a także Caroline Kennedy, córka prezydenta Johna F. Kennedy’ego oraz dzieci prezydentów Lyndona B. Johnsona, Richarda Nixona oraz Gerarda Forda[26].

Życie prywatne | edytuj kod

Przed poślubieniem Reagana, Nancy Davis spotykała się z aktorami Robertem Walkerem, Robertem Stackiem, a także ze scenarzystą Leonardem Spigelgassem[5]. Ronalda Reagana poślubiła 4 marca 1952 roku w San Fernando Valley[5]. Mieli dwoje dzieci: córkę Patricię (ur. 22 października 1952)[28] oraz syna Ronalda Prescotta (ur. 20 maja 1958)[6]. Pomiędzy rokiem 1952 a 1958 Nancy kilkakrotnie poroniła[6].

Uwagi | edytuj kod

  1. Podpisując kontrakt z MGM odmłodziła się o dwa lata, podając swoją datę urodzenia 6 lipca 1923, por. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 579.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 579.
  2. a b c d e L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 580.
  3. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 581.
  4. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 582.
  5. a b c d e f L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 584.
  6. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 586.
  7. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 588.
  8. a b c d L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 589.
  9. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 590.
  10. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 591.
  11. a b c d e L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 592.
  12. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 594.
  13. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 595.
  14. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 597.
  15. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 598.
  16. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 599.
  17. a b L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 600.
  18. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 604.
  19. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 605.
  20. a b c d e L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 606.
  21. a b c L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 607.
  22. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 608.
  23. Nancy Reagan released from hospital (ang.). NBC News. [dostęp 2016-12-15].
  24. Nancy Reagan nie żyje. Rzeczpospolita. [dostęp 2016-12-15].
  25. Presidential Proclamation -- Nancy Reagan (ang.). Biały Dom. [dostęp 2016-12-15].
  26. a b Spoczęła u boku męża. Ostatnie pożegnanie Nancy Reagan (ang.). TVN24.pl. [dostęp 2016-12-15].
  27. Nancy Reagan Honored at Funeral With Memories, Laughter and Tears (ang.). NBC News. [dostęp 2016-12-15].
  28. L. Pastusiak: Panie Białego Domu. s. 585.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Nancy Reagan" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy