Napięcie znamionowe


Napięcie znamionowe w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Napięcie znamionowe – maksymalne napięcie prądu elektrycznego jakie może być podane w sposób trwały na element lub urządzenie elektrotechniczne, np. rezystor czy transformator. W transformatorach rozróżnia się napięcie znamionowe uzwojenia pierwotnego i wtórnego. Po przekroczeniu napięcia znamionowego element może ulec zniszczeniu na skutek przebicia elektrycznego izolacji lub pracować z bardzo dużymi stratami.

Określane bywa również jako „znamionowe napięcie udarowe”, „znamionowe napięcie wytrzymywane krótkotrwałe”, „znamionowe napięcie probiercze”, "„znamionowe napięcie izolacji” i „znamionowe napięcie pracy” i inne – w zależności od specyfiki pracy elementu lub urządzenia.

Niektóre elementy elektrotechniczne mogą pracować zarówno przy napięciu stałym, jak i przy napięciu przemiennym. Dla takich elementów określa się zarówno znamionowe napięcie stałe, jak i znamionowe napięcie przemienne, zazwyczaj jako wartość skuteczną napięcia sinusoidalnie przemiennego. Jeśli nie podano częstotliwości, przyjmuje się, że wynosi ona 50 Hz.

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Napięcie znamionowe" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy