Narodnicy


Narodnicy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Narodnicy – działacze rosyjskiego ruchu demokratycznego lat 70.-90. XIX w., idee antyfeudalne łączyli z krytyką burżuazyjnego postępu, głosząc hasła przygotowania powstania chłopskiego, obalenia caratu i wprowadzenia swoistej formy socjalizmu (tzw. socjalizmu agrarnego) w Rosji, którego zalążkiem miała być wspólnota chłopska (obszczina)[1].

Mimo niedojrzałości politycznej i stosowania indywidualnego terroru kierunek rewolucyjny odegrał ważną rolę. W ideologii narodnickiej wyróżnić można trzy główne kierunki teoretyczne: bakuninizm (tzw. buntarstwo), ławryzm (czyli kierunek propagandowo-agitacyjny) oraz jakobinizm narodnicki (czyli kierunek spiskowy). Głównym ideologiem tego ruchu był Aleksander Hercen. Z ruchu narodników powstała tajna organizacja rewolucyjna Ziemla i Wola, a po rozłamie tejże zrodziły się Czornyj Pieriedieł i Narodna Wola.

Przypisy | edytuj kod

  1. Encyklopedia PWN. "Narodnicy"
Na podstawie artykułu: "Narodnicy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy