Nereo Rocco


Nereo Rocco w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nereo Rocco (ur. 20 maja 1912 w Trieście, zm. 20 lutego 1979 tamże) – włoski piłkarz i trener. Jeden z bardziej utytułowanych włoskich trenerów piłkarskich. Jeden z pierwszych szkoleniowców, stosujących taktykę catenaccio.

Życiorys | edytuj kod

Występował jako skrzydłowy w takich klubach jak Triestina, SSC Napoli i Padova. W ciągu 11 sezonów rozegrał 287 spotkań w Serie A, strzelając 69 bramek. Zaliczył również 1 występ w reprezentacji Włoch.

W roku 1947 Rocco zadebiutował jako trener, prowadząc zespół Triestiny. Po 4 latach przeniósł się do Treviso, a następnie powrócił do Triestu.

W 1953 objął posadę trenera Padovy, z którą awansował do Serie A; w sezonie 1957/1958 zajął z tym klubem trzecie miejsce, co było najlepszym dotychczasowym osiągnięciem klubu.

W 1961 Rocco został trenerem A.C. Milan, wygrywając z tym klubem mistrzostwo Włoch i Puchar Europy. Jako trener mediolańskiego zespołu pracował w latach 19611963, 19671972, 19731974. W międzyczasie zaliczył staż trenerski w Torino FC i Fiorentinie. Po powrocie do Mediolanu zdobył kolejne mistrzostwo, Puchar Europy, Puchar Interkontynentalny, Puchar Włoch i 2 Puchary Zdobywców Pucharów. Karierę trenerską zakończył w roku 1974. W 1977 piastował stanowisko dyrektora technicznego Milanu.

Zmarł 20 lutego 1979 r. w Trieście. 18 października 1992 r. nowo wybudowany stadion w tym mieście otrzymał jego imię.

Rocco był znany we Włoszech jako El Paròn (w lokalnym dialekcie „Mistrz”), często w swoich publicznych wypowiedziach używał dialektu triesteńskiego.

Osiągnięcia | edytuj kod

Trenerskie | edytuj kod

AC Milan
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Nereo Rocco" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy