Nick Clegg


Nick Clegg w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nicholas William Peter (Nick) Clegg (ur. 7 stycznia 1967 w Chalfont St Giles w hrabstwie Buckinghamshire) – brytyjski polityk, deputowany do Izby Gmin, były europoseł. Od 2007 do 2015 lider Liberalnych Demokratów, w latach 2010–2015 wicepremier Wielkiej Brytanii.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Rodzina | edytuj kod

Ojciec Nicka Clegga w połowie był Rosjaninem, wywodzącym się z arystokratycznego rodu, którego przedstawiciele wyemigrowali do Wielkiej Brytanii po obaleniu cara.

Matka Nicka Clegga pochodziła z Holandii, w okresie II wojny światowej została internowana przez Japończyków w jednym z obozów na terenie Indonezji. Po uwolnieniu zamieszkała na stałe w Anglii[1].

Wykształcenie i praca zawodowa | edytuj kod

Nick Clegg kształcił się w Westminster School w Londynie, później studiował antropologię i archeologię w Robinson College na Uniwersytecie Cambridge. Był następnie studentem University of Minnesota oraz Kolegium Europejskiego w Brugii.

Praktykował w Nowym Jorku jako dziennikarz stażysta u boku Christophera Hitchensa. Pracował później w Londynie jako konsultant, a także w Budapeszcie, skąd publikował artykuły poświęcone przemianom społeczno-gospodarczym z początku lat 90. Przez pięć lat był zatrudniony w Komisji Europejskiej[2]. W 1993 „Financial Times” przyznał mu nagrodę im. Davida Thomasa.

Działalność polityczna | edytuj kod

W wyborach w 1999 uzyskał z ramienia Liberalnych Demokratów mandat posła do Parlamentu Europejskiego, który sprawował do 2004. Zasiadał w grupie Partii Europejskich Liberałów, Demokratów i Reformatorów, a także w Komisji Przemysłu, Handlu Zewnętrznego, Badań Naukowych i Energii[3].

W 2005 z powodzeniem kandydował w wyborach krajowych w okręgu wyborczym Sheffield Hallam. Otrzymał poparcie ponad 51% głosujących, co zapewniło mu miejsce w Izbie Gmin[4].

W 2006 Nick Clegg został partyjnym rzecznikiem ds. wewnętrznych. W 2007, po złożonej przez Menziesa Campbella rezygnacji z kierowania ugrupowaniem, stanął do rywalizacji o funkcję lidera Liberalnych Demokratów. W partyjnych wyborach nieznacznie (większością 1,2% głosów) pokonał Chrisa Huhne[5]. W 2008 wszedł w skład Tajnej Rady Jej Królewskiej Mości[6].

W wyborach w 2010 Liberalni Demokraci pod jego przywództwem uzyskali 57 mandatów w Izbie Gmin, co oznaczało utratę pięciu miejsc w porównaniu z poprzednią kadencją[7]. Mimo to, na skutek powstałej po wyborach sytuacji politycznej, w której żadna z głównych partii nie była w stanie samodzielnie stworzyć rządu większościowego, Liberalni Demokraci zostali zaproszeni do rozmów koalicyjnych zarówno przez Partię Konserwatywną, jak i Partię Pracy[8].

Po pięciu dniach rozmów, 11 maja 2010, ogłoszono zawarcie koalicji rządowej konserwatystów i liberałów. David Cameron objął urząd premiera, a dzień później powołał Nicka Clegga na swojego zastępcę[9]. Stanowisko to zostało tym samym reaktywowane, jako że w gabinecie Gordona Browna wicepremier nie był powołany[10]. Dodatkowo został Lordem Przewodniczącym Rady. W rządzie Davida Camerona odpowiadał za reformy konstytucyjne[11].

7 maja 2015 ponownie uzyskał mandat w Izbie Gmin, zdobywając ponad 20 tys. głosów. Dzień później ze względu na słaby wynik partii zrezygnował ze stanowiska lidera Liberalnych Demokratów[12]. W 2017 niewybrany na kolejną kadencję parlamentu.

Przypisy | edytuj kod

  1. The Nick Clegg story (ang.). bbc.co.uk, 19 grudnia 2007. [dostęp 17 kwietnia 2010].
  2. Nick Clegg, Leader of the Liberal Democrats. About (ang.). nickclegg.com. [dostęp 17 kwietnia 2010].
  3. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 8 maja 2015].
  4. Sheffield Hallam (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 17 kwietnia 2010].
  5. Nick Clegg is new Lib Dem leader (ang.). bbc.co.uk, 18 grudnia 2007. [dostęp 17 kwietnia 2010].
  6. Privy Council Appointment of Nicholas Clegg MP (ang.). number10.gov.uk, 17 stycznia 2008. [dostęp 17 kwietnia 2010].
  7. Election 2010: Results (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 12 maja 2010].
  8. Nick Robinson: Labour in play. bbc.co.uk, 10 maja 2010. [dostęp 12 maja 2010].
  9. Cameron's cabinet: A guide to who's who (ang.). bbc.co.uk, 12 maja 2010. [dostęp 12 maja 2010].
  10. Ostatnim wicepremierem przed Nickiem Cleggiem był John Prescott, pełniący ten urząd w gabinecie Tony'ego Blaira.
  11. Who's who in the coalition cabinet (ang.). guardian.co.uk, 13 maja 2010. [dostęp 24 maja 2010].
  12. Wielka Brytania: Wyniki wyborów zmiotły Milibanda, Clegga i Farage'a. dziennik.pl, 8 maja 2015. [dostęp 8 maja 2015].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Nick Clegg" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy