Nikita Michałkow


Nikita Michałkow w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nikita Siergiejewicz Michałkow, ros. Никита Сeргеевич Михалков (ur. 21 października 1945 w Moskwie) – radziecki oraz rosyjski aktor, reżyser, scenarzysta i producent filmowy.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Jest synem poety, autora słów do hymnu radzieckiego jak i rosyjskiego, Siergieja Michałkowa oraz bratem reżysera Andrieja Konczałowskiego[2]. W filmie zadebiutował na początku lat 60. XX wieku, jako nastolatek. Uznanie przyniosła mu rola w Chodząc po Moskwie (1963). Nim zaczął reżyserować, wystąpił w około dwudziestu filmach, w tym produkcjach brata. Jego pełnometrażowy debiut reżyserski, Swój wśród obcych, obcy wśród swoich (1974) rozgrywał się w realiach lat 20. XX w., tuż po zakończeniu wojny domowej[2].

Najbardziej znane filmy Michałkowa z radzieckiego okresu to Niewolnica miłości (1976), Niedokończony utwór na pianolę (na podstawie Czechowa, 1977) oraz Oczy czarne (1987), z Marcello Mastroiannim.

Najwybitniejszym dziełem reżysera po upadku ZSRR są Spaleni słońcem, dramat ukazujący losy prominentnej sowieckiej rodziny w okresie wielkiej czystki. Film został uhonorowany Oscarem w 1995, zebrał także inne nagrody, stał się sukcesem kasowym.

Po Spalonych słońcem powstał melodramat Cyrulik syberyjski, nakręcony z rozmachem w międzynarodowej obsadzie. Akcja dzieła rozgrywa się w schyłkowym okresie carskiej Rosji – film jest wyrazem patriotycznych uczuć reżysera, w tle przemyca rozważania o istocie rosyjskości[2].

W 2010 roku ukazała się druga część filmu Spaleni słońcem. Część trzecia filmu (albo raczej druga część drugiej części) weszła na ekrany w 2011 roku (pod tytułem Spaleni słońcem 2: Cytadela)[2].

Zagrał jedną z ról w filmie Krzysztofa Zanussiego Persona non grata, za którą otrzymał nagrodę za drugoplanową rolę męską na 30. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni (2005). W 2007 był producentem filmu Rok 1612[2].

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Lista nagrodzonych Złotym Lwem i innymi nagrodami głównymi na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji [2013-06-02]
  2. a b c d e Nikita Michałkow (pol.). ruslink.pl. [dostęp 2005-09-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)].
  3. Официальный интернет-портал правовой информации, publication.pravo.gov.ru [dostęp 2019-06-19] .
  4. Указ Президента Российской Федерации от 21.10.2005 г. № 1225, Президент России [dostęp 2019-06-19]  (ros.).
  5. Указ Президента Российской Федерации от 17.10.1995 г. № 1049, kremlin.ru [dostęp 2019-06-19] .
  6. Nagroda Ministra Kultury dla Nikity Michałkowa i Rocco Butiglione (pol.). Stopklatka.pl. [dostęp 2005-09-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)].
  7. Wirtualna Polska Media S.A: Minister wręczył medale artystom (pol.). wiadomosci.wp.pl, 2005-09-10. [dostęp 2019-06-19].
  8. Gloria Artis - Złoty Medal Zasłużony Kulturze (pol.). Krystyna Janda. [dostęp 2019-06-19].
  9. Официальный сайт президента Азербайджанской Республики - ДОКУМЕНТЫ » Распоряжения (ros.). ru.president.az. [dostęp 2019-06-19].
  10. Поздравление Святейшего Патриарха Кирилла кинорежиссеру Н.С. Михалкову с 70-летием со дня рождения / Патриарх / Патриархия.ru, Патриархия.ru [dostęp 2019-06-19]  (ros.).

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Nikita Michałkow" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy