Nikołaj Seliwanowski


Nikołaj Sieliwanowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Nikołaj Seliwanowski) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nikołaj Nikołajewicz Sieliwanowski (ros. Николай Николаевич Селивановский) (ur. 3 kwietnia 1901 w Chojnikach w guberni mińskiej, zm. 2 czerwca 1997 w Moskwie) – generał porucznik, oficer radzieckich organów bezpieczeństwa.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Od marca 1920 w Armii Czerwonej, od 1923 członek partii komunistycznej RKP(b), 1920-1921 ukończył kursy podchorążych artylerii ciężkiej Armii Czerwonej. Od 1922 pracownik OGPU. W 1930 ukończył Wyższą Pograniczną Szkołę OGPU i został pełnomocnikiem 4. Samodzielnego Oddziału OGPU przy Radzie Komisarzy Ludowych ZSRR. Później pracownik Departamentu Specjalnego OGPU/NKWD, od 9 grudnia 1935 starszy porucznik bezpieczeństwa państwowego. 1937-1938 pomocnik naczelnika 7 oddziału 5 Dywizji NKWD, 25 lipca 1938 mianowany kapitanem bezpieczeństwa państwowego, 10 czerwca 1941 komisarzem brygady, 21 listopada 1941 starszym majorem, 14 lutego 1943 komisarzem bezpieczeństwa państwowego III rangi, a 26 maja 1943 generałem porucznikiem. W latach 1944-1945 zastępca Wiktora Abakumowa, ówczesnego szefa kontrwywiadu wojskowego Smiersz. Następnie od stycznia do kwietnia 1945, pełnomocnik Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych (NKWD), przy 4 Froncie Ukraińskim. 27 kwietnia 1945 zastąpił Iwana Sierowa na stanowisku głównego radzieckiego doradcy przy Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego PRL, sprawował to stanowisko do 7 maja 1946, wówczas zastąpił go pułkownik Siemion Dawydow. W maju 1946 został zastępcą Wiktora Abakumowa ówczesnego Ministra Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR, tym samym szefem Trzeciego Zarządu Głównego MGB (kontrwywiad wojskowy), (dopiero co przekształconego z Ludowego Komisariatu Bezpieczeństwa Państwowego) Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego - MGB.

W 1951 w wyniku wewnętrznych intryg zwolniony ze wszystkich funkcji, 2 listopada 1951 aresztowany, 21 lutego 1952 wykluczony z WKP(b), 21 marca 1953 zwolniony, 30 marca 1953 przywrócono mu członkostwo w partii. W sierpniu 1953 przeniesiony do rezerwy.

Odznaczenia | edytuj kod

I 6 medali.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Nikołaj Seliwanowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy