Nina Hagen


Nina Hagen w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Nina Hagen w 1980

Nina Hagen, właściwie Catharina Hagen (ur. 11 marca 1955 w Berlinie) – niemiecka piosenkarka i aktorka nazywana „matką chrzestną punk rocka[1].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Dzieciństwo i początek kariery | edytuj kod

Catharina Hagen urodziła się 11 marca 1955 w Berlinie[2], w rodzinie Niemców pochodzenia żydowskiego. Jest córką scenarzysty Hansa Olivy-Hagena i aktorki Evy Marii Hagen z d. Buchholz. Oryginalnym nazwiskiem przodków piosenkarki było Levi, które zostało zmienione przez jej prapradziadków[3]. Rodzina piosenkarki ze strony ojca zginęła w KL Sachsenhausen podczas Holocaustu. Rodzice artystki rozwiedli się, gdy miała ona dwa lata. Matka Niny Hagen związała się z niemieckim bardem, Wolfem Biermannem.

Nina Hagen w 1988

Planując karierę sceniczną, rzuciła szkołę w 10. klasie i uciekła do Polski[4], gdzie rozpoczęła działalność muzyczną. Obracała się w środowisku komuny Teatr Esperanto, m.in. w otoczeniu Kamila Sipowicza i Ryszarda Terleckiego[5]. W 1974, po powrocie do NRD, osiągnęła pierwsze sukcesy muzyczne z grupą Automobil, wystąpiła też po raz pierwszy w filmie (ABC miłości). W 1976 przeprowadziła się z matką do Berlina Zachodniego i założyła zespół The Nina Hagen Band. Razem z nim wydała swoją pierwszą płytę Nina Hagen Band (1978), która była początkiem międzynarodowej kariery piosenkarki. Pierwsze single, TV-Glotzer oraz Auf'm Bahnhof Zoo odniosły sukces komercyjny, a grupa była porównywana do zespołów takich jak m.in. Sex Pistols czy The Slits. Kolejny album Unbehagen, ponownie utrzymany w konwencji hard rocka, ukazał się w następnym roku.

Genealogia

Lata 80. | edytuj kod

W 1980 przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych i zamieszkała w Los Angeles. Tam wydała swoją pierwszą solową i anglojęzyczną płytę, NunSexMonkRock (1982) będącą połączeniem rocka psychodelicznego, punk rocka i gothic rocka. W 1983 ukazał się album Angstlos. Popularność zyskały single New York / N.Y. będący pierwszym w karierze piosenkarki z gatunku dance-punka, Zarah, cover przedwojennej piosenki Zary Leander Ich weiss es wird einmal ein Wunder geschehen oraz Lorelei nawiązujący do nowej fali. W 1984 zespół Red Hot Chilli Peppers nagrał napisaną dla Hagen piosenkę What It Is, zwaną także Nina's song i wykonywaną również przez samą piosenkarkę. W 1985 Hagen nagrała kolejny album, In Ekstasy, utrzymany w konwencji hardcore punk. Nina Hagen zyskała wtedy ogólnoświatową popularność, odbywała trasy koncertowe po Europie, Ameryce Północnej, Ameryce Południowej, Azji, Australii. Występowała z zespołami takimi jak Queen czy Scorpions, była gwiazdą międzynarodowych festiwali rockowych, m.in. Rock in Rio, Rockpalast czy Roskilde Festival.

Lata 90. i obecnie | edytuj kod

Nina Hagen w 2003

W latach 90. artystka wróciła na stałe do Europy, gdzie wydała swój pierwszy album hip-hopowy, Street. Po odbyciu europejskiej trasy koncertowej, nawiązała współpracę z Adamskim, której owocem był utrzymany w stylu house singiel Get Your Body. Kolejny album Niny Hagen, Revolution Ballroom (1993) również nawiązywał do muzyki elektronicznej. W 1996 ukazała się płyta BeeHappy, będąca powrotem artystki do hardcore punku. W tym samym roku do współpracy zaprosił ją Dero Goi, lider heavymetalowego zespołu Oomph!, z którym nagrała piosenkę Fieber. W kolejnych latach Hagen nagrywała m.in. hinduską muzykę religijną, standardy jazzowe i bluesowe oraz muzykę gospel. Wyjątkiem był punkowy album Return of the Mother (2001) oraz nagrany wraz z Apocalypticą cover zespołu Rammstein, Seemann (2003). W 2011 ukazał się ostatni album Niny Hagen, Volksbeat, ponownie utrzymany w klimacie punk rocka.

Jest wegetarianką i aktywistką na rzecz praw zwierząt. W 2009 wystąpiła z Pamelą Anderson w kampanii reklamowej PETA. Ponadto jest zadeklarowaną przeciwniczką wojny w Iraku oraz broni atomowej. Wspiera ruchy LGBT. W wyborach prezydenckich w Stanach Zjednoczonych w 2012 roku wyraziła poparcie dla Jill Stein.

Życie prywatne | edytuj kod

Nina Hagen została wychowana w duchu ateizmu. W latach 70. zaczęła praktykować hinduizm, w 2009 zmieniła wyznanie na protestantyzm i przyjęła chrzest w kościele ewangelicko-reformowanym.

Hagen była czterokrotnie zamężna. W 1987 poślubiła swojego 17-letniego fana, znanego pod pseudonimem „Iroquois”. W 1989 wyszła za Francuza Franka Chevalliera, z którym ma syna Otisa Chevallier-Hagena (ur. 1990). W latach 1996-2000 była żoną Davida Lynna. W 2004 poślubiła muzyka Lucasa Alexandra Breinholma, z którym rozwiodła się w 2005 po 11 miesiącach małżeństwa. Artystka spotykała się także z muzykami Hermanem Broodem, Anthonym Kiedisem, Mickiem Marsem oraz Ferdynandem Karmelkiem, z którym ma córkę Cosmę Shivę Hagen (ur. 1981). W latach 2005-2010 partnerem artystki był młodszy od niej o 28 lat kanadyjski psychoterapeuta.

Dyskografia | edytuj kod

Nina Hagen w 2013

Filmografia | edytuj kod

Książki | edytuj kod

  • Ich bin ein Berliner – Mein sinnliches und übersinnliches Leben (1989)
  • Nina Hagen – That's why the Lady is a Punk (2002)

Przypisy | edytuj kod

  1. Biografia Niny Hagen
  2. William Ruhlmann: Nina Hagen Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-07-26].
  3. Nina Hagen (Biografie) (niem.). dieterwunderlich.de. [dostęp 2014-03-18].
  4. Nina Hagen: Ich bin ein Berliner. Mein sinnliches und übersinnliches Leben. Monachium: Wilhelm Goldmann Vorlag GmbH, 1988, s. 37. (niem.)
  5. Mieszkanie z widokiem na Pawiak. W: Beata Chomątowska: Stacja Muranów. Wołowiec: Wydawnictwo Czarne, 2012, s. 368-372. ISBN 978-83-7536-449-1. (pol.)

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Nina Hagen" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy