Nizina Sępopolska


Nizina Sępopolska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nizina Sępopolska (841.59) – mezoregion fizycznogeograficzny w północno-wschodniej Polsce i w południowej części obwodu kaliningradzkiego, w środkowej części Niziny Staropruskiej, zaliczany do mezoregionu typu obniżeń, kotlin, większych dolin i równin akumulacji wodnej przeważnie z wydmami w regionie nizin i obniżeń, przechodzący od wschodu w Krainę Wielkich Jezior Mazurskich i Krainę Węgorapy, od południa w Pojezierze Olsztyńskie i Pojezierze Mrągowskie, od zachodu we Wzniesienia Górowskie, od północy w równinę związaną z doliną Pregoły[1].

Ujście Guberu do Łyny

W Polsce obejmuje równinny obszar około 1160 km², przecięty dwiema dużymi dolinami rzek Łyny i Guberu. Większe jezioro: Oświn – 6,4 km². Gdzieniegdzie równinę pokrywa warstwa czerwonego iłu – pozostałość po tymczasowych jeziorach, tworzących się na przedpolu wycofującego się lądolodu[2].

Na obszarze równiny położone są miasta Bartoszyce, Korsze, Sępopol i Kętrzyn[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Jerzy Kondracki, Andrzej Richling. Regiony fizycznogeograficzne, skala 1:1 500 000. Warszawa: Główny Geodeta Kraju, 1994.
  2. a b Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2014, s. 100–103. ISBN 978-83-01-16022-7.
Na podstawie artykułu: "Nizina Sępopolska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy