Nowa Kaledonia


Na mapach: 21°15′S 165°18′E/-21,250000 165,300000

Nowa Kaledonia w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Druga (oprócz flagi Francji) oficjalna flaga Nowej Kaledonii[3]

Nowa Kaledonia (fr. Nouvelle-Calédonie) – francuskie terytorium zamorskie o statusie wspólnoty szczególnego rodzaju (sui generis) w zachodniej części Oceanu Spokojnego, w Melanezji, około 1400 km na wschód od Australii i 1500 km na północny zachód od Nowej Zelandii.

Spis treści

Geografia | edytuj kod

 Osobny artykuł: Geografia Nowej Kaledonii.

W skład terytorium wchodzi główna wyspa, Nowa Kaledonia (Grande Terre), wraz z przybrzeżnymi wyspami (m.in. Wyspy Lojalności, Île des Pins, Wyspy Chesterfield).

Terytorium jest często potocznie nazywane le Caillou przez mieszkańców pochodzenia europejskiego oraz la Kanaky przez mieszkańców pochodzenia melanezyjskiego.

Powierzchnia całego terytorium zamorskiego Nowej Kaledonii wynosi 18 575,5 km²; w tym główna wyspa – 16 594,6 km²; liczy 279 070 mieszkańców (2017 r.). Stolicą terytorium jest Numea (Nouméa) w południowej części wyspy Nowa Kaledonia. Melanezyjscy Kanakowie stanowią 42,5% mieszkańców, Europejczycy 37,1%, Polinezyjczycy 11,8%.

Wnętrze głównej wyspy jest górzyste, z najwyższym szczytem Mont Panié, 1628 m n.p.m. Klimat tropikalny, opady sezonowe, 1500 mm na Wyspach Lojalności, 2000 mm na wschodnim wybrzeżu, 4000 mm w górach, 1200 mm na zachodzie.

Nowa Kaledonia jest pochodzenia kontynentalnego – jest fragmentem Gondwany. Najpierw, 85 mln lat temu, oddzieliła się od Australii, a 65 mln od Nowej Zelandii. Izolacja od gatunków powstających w innych rejonach świata, takich jak ssaki, spowodowała, że wyspa stała się „arką Noego” dla wielu różnorodnych, prymitywnych organizmów, głównie roślin, jak np. araukaria. Spośród 3,3 tys. gatunków roślin ¾ jest endemiczne – a także 5 rodzin monotypowych, w tym amborellowate[4].

Przed przybyciem ludzi żył tu m.in. ptak Sylviornis neocaledoniae o wysokości 1,7 m i wadze 30 kg. Obecnie (2014 r.) żyją tu 24 endemiczne gatunki ptaków, w tym kagu będący jedynym gatunkiem w rodzinie Rhynochetidae; dokładnie połowa z nich jest co najmniej narażona na wyginięcie[5]. Z 70 gatunków gadów 62 są endemiczne. Zwierzęta te są zagrożone przez sprowadzone i zdziczałe szczury, koty, psy i świnie.

Podział administracyjny | edytuj kod

 Osobny artykuł: Podział administracyjny Nowej Kaledonii.

Nowa Kaledonia dzieli się na trzy prowincje:

Te zaś podzielone są na 33 gminy.

Historia | edytuj kod

Wyspy zostały zasiedlone około 1500 lat p.n.e. Około XI wieku n.e. przybyli tu Polinezyjczycy i wymieszali się z rdzenną ludnością. Nowa Kaledonia została odkryta przez Europejczyków w 1774 roku; odkrył ją James Cook. Nazwę swą wywodzi od łac. nazwy SzkocjiCaledonia – zgodnie z powszechną niegdyś praktyką nazywania nowo odkrytych terytoriów (a także – nowo budowanych osad) tak, jak terytoria i miejsca już istniejące[6].

Od 1853 roku stanowiła posiadłość francuską. W latach 1864–1894 istniała tu kolonia karna, gdzie deportowano wielu skazanych komunardów[6]. Dekretem z 1887 r. ograniczono swobody miejscowej ludności, zmuszając ją do świadczenia pracy dla państwa i narzucając wybieranych przez państwo wodzów plemiennych. W latach 1898-1902 powierzchnię rezerwatów dla ludności tubylczej zmniejszono z 320 tys. do 124 tys. ha. Presja francuska doprowadziła do szeregu powstań, z których największe odbyło się pod przywództwem Atajego w 1878 r., kończąc się śmiercią ok. 200 Europejczyków i co najmniej 800 Kanaków. W efekcie przemian okresu kolonialnego populacja Kanaków spadła 40-80 tys. w 1774 r. do 27 tys. osób (1921 r.)[7].

W czasie II wojny światowej Nowa Kaledonia opowiedziała się po stronie Wolnej Francji i była ważną bazą wojsk alianckich na Pacyfiku. Pod wpływem wielorasowych wojsk amerykańskich ludność kanacka zaczęła domagać się większych swobód[7]. Od 1946 roku uznana za terytorium zamorskie Francji[potrzebny przypis]. Po II wojnie światowej zaczął się proces dekolonizacji, a kolejne przepisy z lat 1944-47 ustanowiły wspólne prawo karne dla Europejczyków i autochtonów, uznawały ich narodowość francuską, przyznawały praw obywatelskich i równy dostęp do instytucji państwowych, a w 1957 r. przyznano Kanakom pełne prawo wyborcze[7].

Na skutek powstania Kaledońskiej Partii Komunistycznej, powstała centrowo-chadecka Unia Kaledońska, która zdominowało scenę polityczną do 1972 r. W 1963 r. władze francuskie podporządkowały Radę Zarządzającą gubernatorowi, a pięć lat później odebrały uprawnienia Zgromadzeniu Terytorialnemu Nowej Kaledonii w obawie o utratę kontroli nad wydobyciem niklu i kobaltu. W celu ograniczenia wpływu ludności kanackiej na funkcjonowanie wyspy, doprowadzono w latach 1969-1976 do masowej imigracji Azjatów, Polinezyjczyków i mieszkańców Wallis i Futuny (o 20%), dzięki czemu liczba imigrantów przekroczyła liczbę autochtonów. W 1979 r. radykalni Kanakowie powołali Front Niepodległościowy (późniejszy Socjalistyczny Front Wyzwolenia Narodowego Kanaków), a zwolennicy poszerzania autonomii Zgromadzenie na rzecz Kaledonii w Republice[7].

W latach 80. doszło do licznych zatargów z Francją, spowodowanych dążeniami niepodległościowymi rdzennej ludności[6]. W 1984 r. SFWNK zbojkotował wybory samorządowe, wzniósł barykady na drogach i powołał tymczasowy rząd Kanaków pod przewodnictwem Jean-Marie Tjibaou, co zapoczątkowało czteroletni konflikt (tzw. Wydarzenia), w efekcie którego władze wprowadziły w 1985 r. na sześć miesięcy stan wyjątkowy i godzinę policyjną, gdy zaczęło dochodzić do gwałtownych starć między zwaśnionymi grupami. W 1987 r. francuski rząd zorganizował referendum w sprawie przyznania Nowej Kaledonii niepodległości, które Kanakowie zbojkotowali, w efekcie czego 98% głosujących opowiedziało się przeciw niepodległości[7].

W 1988 roku podpisano porozumienie z Matignon[7] o odłożeniu na 10 lat kwestii referendum nad przyszłym statusem politycznym terytorium[6]. Na mocy porozumienia z Noumei z 1998 roku[7] Nowa Kaledonia przyjęła status terytorium zamorskiego (fr. territoire d’outre mer) o specyficznym statusie (fr. statut particulier lub statut original)[6] pomiędzy „wspólnotą zamorską” (podległość Francji, obywatelstwo i paszporty francuskie) a niepodległym państwem (własny rząd i obywatelstwo), o cechach terytorium stowarzyszonego. Wyspy nie należą do strefy Schengen, ale ich mieszkańcy mają prawo głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego.

Nowa Kaledonia jest obecnie w pełni samodzielna administracyjnie, posiada reprezentantów w parlamencie francuskim (2 deputowanych i 2 senatorów). Na mocy porozumienia z 1998 roku pomiędzy 2014 a 2018 rokiem przewidziano przeprowadzenie referendum, w którym mieszkańcy mieli opowiedzieć się za niepodległością Nowej Kaledonii lub pozostawieniem jej pod zależnością Francji. W referendum wyznaczonym na 4 listopada 2018 r. większość mieszkańców Nowej Kaledonii (56,4 %) odrzuciła ideę oderwania się od Francji i opowiedziała się za utrzymaniem dotychczasowego statusu terytorium[8]. Za ogłoszeniem niepodległości opowiedziało się 43,6 proc. ludności, głównie autochtonicznej, nie stanowiącej jednak obecnie większości mieszkańców terytorium. Uprawnionych do głosowania było 175 tys. osób. Frekwencja wyniosła aż 80,6 proc., co spowodowało wydłużenie o godzinę czasu otwarcia niektórych komisji referendalnych w stolicy[9].

Zgodnie z postanowieniami umów politycznych z Francją, kongresowi Nowej Kaledonii przyznano prawo do wystąpienia o zorganizowanie dwóch kolejnych referendów niepodległościowych po dwóch i po czterech latach. Drugie referendum zaplanowano na 4 października 2020 r.[7] W referendum 4 października 2020 przeciwko niepodległości zagłosowało 53,26 procent mieszkańców Nowej Kaledonii przy frekwencji wynoszącej 85,64 procent[10].

Gospodarka | edytuj kod

Na Nowej Kaledonii znajdują się bardzo bogate złoża rud niklu (ok. 12% światowego wydobycia – 3. miejsce w świecie i 1/4 światowych zasobów) i kobaltu (ok. 8% światowego wydobycia – 4. miejsce). Dużym ośrodkiem hutnictwa niklu jest Numea. Eksploatacja surowców mineralnych przyczyniła się jednak do degradacji środowiska w wielu miejscach wyspy. Poza terenami przemysłowymi rozwija się turystyka – ok. 100 tys. turystów rocznie.

Emisja gazów cieplarnianych | edytuj kod

Emisja równoważnika dwutlenku węgla z Nowej Kaledonii wyniosła w 1990 roku 2,03 Mt, z czego 1,623 Mt stanowiła emisja dwutlenku węgla. W przeliczeniu na mieszkańca emisja wyniosła wówczas 9,558 t dwutlenku węgla, a w przeliczeniu na 1000 dolarów PKB 556 kg. Od tego czasu emisje wahają się, przy czym dość duży wzrost nastąpił na początku drugiej dekady XXI w. W tym czasie emisja wzrosła najbardziej z branży energetyki. W 2018 emisja dwutlenku węgla pochodzenia kopalnego wyniosła 7,337 Mt, a w przeliczeniu na mieszkańca 26,221 t i w przeliczeniu na 1000 dolarów PKB 1169 kg[11].

Demografia | edytuj kod

Terytorium zamieszkiwało około 175 tys. ludzi (1999 r.), z czego 41,5% stanowią Kanakowie – rdzenni mieszkańcy wysp. Inni mieszkańcy wysp to Francuzi (ok. 33,5%) zwani Caldoches (w większości urodzeni w Nowej Kaledonii), Polinezyjczycy (ok. 10,5%) – mieszkańcy wyspy Ouvea, emigranci z wysp Futuna, Tahiti oraz Uvea. Pozostałe 7,5% stanowią mniejsze grupy – Ni-Vanuatu, Japończycy, Włosi, Anglicy, Australijczycy, Arabowie i inni[12].

Religia | edytuj kod

Struktura religijna kraju w 2010 roku według Pew Research Center[13][14]:

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. New Caledonia (ang.). World Statesmen.org – Ben M. Cahoon. [dostęp 2015-01-23].
  2. The World Factbook — Central Intelligence Agency, www.cia.gov [dostęp 2017-10-04]  (ang.).
  3. New Caledonia adopts second flag in compromise over French rule (ang.). The Telegraph, 2010-07-20. [dostęp 2013-01-27].
  4. Biodiversity Hotspots – New Caledonia – Unique Biodiversity.
  5. New Caledonia (to France). Breeding endemics. BirdLife Data Zone: Country Profiles. [dostęp 18 maja 2014].
  6. a b c d e Nouvelle-Calédonie, Le Petit Larousse (2010), Paris, s.1559.
  7. a b c d e f g h PiotrP. Moszyński PiotrP., Nowa Kaledonia zagłosuje w sprawie niepodległości. Dotychczas większość mieszkańców wolała zostać częścią Francji, wyborcza.pl, 27 czerwca 2020 [dostęp 2020-07-03] .
  8. EN DIRECT - Nouvelle-Calédonie : le non à l'indépendance l'emporte avec 56,4% des voix, selon les résultats définitifs, „LCI” [dostęp 2018-11-04]  (fr.).
  9. Maciej Okraszewski Nowa Kaledonia pozostaje we Francji. Autochtoni przegrali referendum niepodległościowe
  10. Referendum: Nowa Kaledonia "przeciwko" niepodległości. s. niezależna.pl. [dostęp 2020-10-05].
  11. New Caledonia, [w:] F.F. Monforti-Ferrario F.F. i inni, Fossil CO2 and GHG emissions of all world countries. 2019 report – Study [pdf], Luksemburg: Publications Office of the European Union, 2019, s. 169, DOI10.2760/687800, ISBN 978-92-76-11100-9  (ang.).
  12. Aleksander Posern-Zieliński (red.): Wielka Encyklopedia Geografii Świata. T. 18: Świat grup etnicznych. Poznań: Kurpisz, 2000, s. 179–180.
  13. Religious Composition by Country, in Percentages. The Pew Research Center. [dostęp 2014-08-01].
  14. Christian Population as Percentages of Total Population by Country. The Pew Research Center. [dostęp 2014-08-01].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

  • Nowa Kaledonia – zdjęcia i informacje na temat wysp i mieszkańców Nowej Kaledonii
Kontrola autorytatywna (terytorium zależne):
Na podstawie artykułu: "Nowa Kaledonia" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy