Ołeh Błochin


Ołeh Błochin w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ołeh Wołodymyrowycz Błochin, ukr. Олег Володимирович Блохін, ros. Олег Владимирович Блохин (ur. 5 listopada 1952 w Kijowie) – ukraiński piłkarz, występujący na pozycji napastnika, reprezentant Związku Radzieckiego, trener piłkarski.

Zdobywca Złotej Piłki w 1975, rekordzista pod względem liczby występów i liczby strzelonych bramek w reprezentacji Związku Radzieckiego; po zakończeniu kariery piłkarskiej trener, od września 2003 do grudnia 2007 i od kwietnia 2011 do października 2012 selekcjoner reprezentacji Ukrainy, którą doprowadził do 1/4 finału w Mistrzostwach Świata w Niemczech w 2006.

Spis treści

Kariera piłkarska | edytuj kod

Kariera klubowa | edytuj kod

Jako nastolatek został przyjęty do zespołu juniorów Dynama Kijów, a następnie przesunięty do drużyny rezerw, skąd wkrótce przeszedł do pierwszego składu. Lata jego gry w Dynamie to okres największych sukcesów w historii kijowskiego klubu, związany również z osobą trenera Walerego Łobanowskiego. Grając w Dynamie, został samodzielnym liderem klasyfikacji strzelców i piłkarzy z największą liczbą występów w radzieckiej Wyższej Lidze. Zagrał w niej 432 razy i strzelił 211 goli. Osiem razy sięgał po mistrzostwo ZSRR (w 1971, 1974, 1975, 1977, 1980, 1981, 1985 i 1986), pięć razy po Puchar ZSRR (w 1974, 1978, 1982, 1985 i 1987). Poprowadził Dynamo do wygranej w Pucharze Zdobywców Pucharów w 1975 i 1986. W latach 1972–1975 i w 1977 pięciokrotnie zdobywał tytuł króla strzelców ligi. Był jednym z pierwszych radzieckich piłkarzy, którym pozwolono na transfer do klubu zagranicznego. W 1988 podpisał kontrakt z austriackim zespołem Vorwärts Steyr, zaś od 1989 do 1990 grał na Cyprze, w Arisie Limassol.

Kariera reprezentacyjna | edytuj kod

Jest rekordzistą reprezentacji ZSRR pod względem liczby występów (112) i zdobytych goli (42). W drużynie Sbornej debiutował 16 lipca 1972 w spotkaniu z Finlandią i już w pierwszym meczu strzelił bramkę. Dwukrotnie zdobywał brązowy medal Igrzysk Olimpijskich – w 1972 i 1976. Grał na mistrzostwach świata w 1982 i 1986. Po raz ostatni jako reprezentant Związku Radzieckiego wystąpił 21 września 1988 w spotkaniu z drużyną RFN.

Statystyki | edytuj kod

Stan na 31 grudnia 1990[1].

Kariera trenerska | edytuj kod

Po zakończeniu kariery zawodniczej przeniósł się do Grecji, gdzie trenował miejscowe kluby: Olympiakos SFP (wicemistrzostwo Grecji w 1991 i 1992, Puchar Grecji w 1992), PAOK FC, AO Ionikos i AEK Ateny. We wrześniu 2003 został trenerem reprezentacji Ukrainy, którą w 2006 doprowadził do ćwierćfinału Mistrzostw Świata w Niemczech. W grudniu 2007 podał się do dymisji po nieudanych eliminacjach do ME 2008[2]. W sezonie 2008 prowadził FK Moskwa, skąd odszedł w listopadzie 2008 za porozumieniem stron[3]. 1 września 2009 objął stanowisko dyrektora sportowego Czornomorca Odessa[4]. 21 kwietnia 2011 ponownie został selekcjonerem reprezentacji Ukrainy[5]. W 2012 poprowadził drużynę na Euro 2012, pomimo zwycięstwa w pierwszym meczu ze Szwecją 2:1 jednak współgospodarze mistrzostw odpadli już w fazie grupowej, gdyż przegrali dwa kolejne spotkania z Francją 0:2 i Anglią 0:1. 25 września 2012 został trenerem Dynama Kijów[6], po czym w październiku 2012 przestał pełnić funkcję selekcjonera reprezentacji Ukrainy. 16 kwietnia 2014 po przegranym meczu ligowym z Szachtarem Donieck został zwolniony z zajmowanego stanowiska[7].

Działalność polityczna | edytuj kod

W latach 1998–2006 przez dwie kadencje sprawował mandat posła do ukraińskiej Rady Najwyższej. W pierwszej reprezentował partię Hromada, następnie Komunistyczną Partię Ukrainy, później przeszedł do Zjednoczonej Socjaldemokratycznej Partii Ukrainy. Po porażce wyborczej tego ugrupowania w 2006 wycofał się z polityki.

Życie prywatne | edytuj kod

Był żonaty z Iriną Dieriuginą, dawną radziecką gimnastyczką, pięciokrotną mistrzynią świata w gimnastyce. Córka z pierwszego małżeństwa, Irina Błochina, mieszka w USA, jest aktorką i piosenkarką. Na początku lat 90. Ołeh Błochin rozwiódł się i ożenił się z Anżełą, z którą ma córki Annę (ur. 2000) oraz Katię (ur. 2001)[8].

Sukcesy i odznaczenia | edytuj kod

Sukcesy klubowe | edytuj kod

Sukcesy reprezentacyjne | edytuj kod

Sukcesy trenerskie | edytuj kod

Sukcesy indywidualne | edytuj kod

Odznaczenia | edytuj kod

Publikacje | edytuj kod

  • Гол, который я не забил (Kijów, 1980)
  • Право на гол (Moskwa, 1984)
  • Экзаменует футбол (Kijów, 1986)
  • Футбол на всю жизнь (Kijów, 1988–1989)

Przypisy | edytuj kod

  1. Блохин Олег (ukr.). ukrsoccerhistory.com. [dostęp 2012-08-03].
  2. Blokhin calls end to Ukraine reign (ang.). uefa.com, 6 grudnia 2007. [dostęp 2012-08-03].
  3. Контракт Олега Блохина расторгнут (ros.). sport.ua, 27 listopada 2008. [dostęp 2012-08-03].
  4. Почетный президент „Черноморца” представил новый тренерский штаб (ukr.). ua-football.com, 1 września 2009. [dostęp 2012-08-03].
  5. Олег Блохин возглавил сборную Украины (ros.). ua-football.com, 21 kwietnia 2011. [dostęp 2012-08-03].
  6. Официально. Олег Блохин – главный тренер киевского „Динамо” (ros.). ua-football.com, 25 września 2012. [dostęp 2012-09-25].
  7. Динамо підтвердило звільнення Блохіна – UA-Футбол (ukr.). ua-football.com, 16 kwietnia 2014. [dostęp 2014-04-17].
  8. Папина дочка (ros.). bulvar.com.ua, 8 kwietnia 2008. [dostęp 2012-08-03].
  9. Сборная Украины: по заслугам! (ukr.). oboz.ua, 15 października 2005. [dostęp 2012-08-03].
  10. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 697/2006 (ukr.). president.gov.ua, 19 sierpnia 2006. [dostęp 2012-08-03].
  11. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 1096/2011 (ukr.). president.gov.ua, 1 grudnia 2011. [dostęp 2012-08-03].
  12. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 435/2012 Про відзначення державними нагородами України (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 2012-08-03].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Ołeh Błochin" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy