Ośrodek Dokumentacji Zabytków


Ośrodek Dokumentacji Zabytków w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ośrodek Dokumentacji Zabytków – instytucja założona w 1962 roku w Warszawie, która podlegała Ministerstwu Kultury i Sztuki, miała na celu inwentaryzację i dokumentację zabytków architektury, urbanistyki i zabytków ruchomych. Ośrodek wydaje pisma: „Ochrona Zabytków”, „Teka Konserwatorska”, „Muzealnictwo” i serię Biblioteka Muzealnictwa i Ochrony Zabytków. Działała do 2002 roku.

14 października 2002 roku utworzono Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków poprzez połączenie Ośrodka Dokumentacji Zabytków i Ośrodka Ochrony Zabytkowego Krajobrazu[1]. Tenże Ośrodek od 1 stycznia 2011 zastąpiono Narodowym Instytutem Dziedzictwa[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Michał Grabowski. Od Ośrodka Dokumentacji Zabytków do Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Rewolucyjna zmiana czy procesowa kontynuacja zadań z zakresu archeologii?. „Ochrona Zabytków”, s. 75, 2012. Narodowy Instytut Dziedzictwa. ISSN 00298247
  2. Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków (obecnie Narodowy Instytut Dziedzictwa). W: culture.pl [on-line]. [dostęp 2018-11-16].

Bibliografia | edytuj kod

  • Encyklopedia powszechna PWN, wyd. PWN, Warszawa 1975.
Na podstawie artykułu: "Ośrodek Dokumentacji Zabytków" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy