Obłaziec (Wisła)


Na mapach: 49°40′40″N 18°51′00″E/49,677778 18,849917

Obłaziec (Wisła) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Obłaziec – jedna z 7 jednostek pomocniczych miasta Wisły, osiedle nr 2[1], najbardziej na północ wysunięta część miasta Wisły, ściśnięta w wąskim, przełomowym odcinku doliny rzeki Wisły, ograniczonym od zachodu zboczami Krzywego i Wielkiej Czantorii, a od wschodu stokami Bukowej i Obory. W najwęższym miejscu między Krzywym a Oborą (zwaną również Obłaźcem) szerokość doliny, którą biegną szosa i linia kolejowa, wynosi zaledwie 200 m.

Nazwa Obłaziec jako nazwa potoku występuje w zapiskach już w 1615 r. Pochodzi od słowa "obłaz", oznaczającego tu obejście stromym stokiem górskim niedostępnego odcinka doliny.

W dniu 11 lipca 1929 roku został otwarty górski szlak kolejowy do Wisły[2]. W miejscowości zlokalizowano przystanek kolejowy[3]. Na lewym brzegu rzeki Wisły, tuż na północ od dolinki potoku Gahura, wielki kamieniołom, w którym eksploatuje się gruboławicowe piaskowce dolnych warstw godulskich. We wschodniej części znajduje się dawna wieś zarębna Tokarnia.

Z Obłaźca biegną zielone znaki szlaku turystycznego na Orłową w pasemku Równicy.

Przypisy | edytuj kod

  1. Gmina Miejska Wisła: Statut Miasta Wisła. W: www.bip.wisla.pl [on-line]. 2003-07-03, 2003. [dostęp 2010-12-07].
  2. Koleje Śląska Cieszyńskiego: Opis i historia linii 191. kolejcieszyn.pl. [dostęp 2015-01-02].
  3. Koleje Śląska Cieszyńskiego: Wisła Obłaziec. kolejcieszyn.pl. [dostęp 2015-01-02].
Dzielnice Wisły

Na podstawie artykułu: "Obłaziec (Wisła)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy