Objaw Flataua


Objaw Flataua w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Objaw Flataua – wspólna nazwa dwóch objawów oponowych. Objawy te mogą być dodatnie przy wzmożonym ciśnieniu śródczaszkowym oraz przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych[1]. Zostały opisane przez polskiego neurologa Edwarda Flataua.

Objaw Flataua górny (karkowo-mydriatyczny) – przy biernym pochyleniu głowy do przodu następuje rozszerzenie źrenic.

Objaw Flataua dolny (erekcyjny) – u małych chłopców przy kilkakrotnym pochyleniu tułowia ku przodowi pojawia się erekcja prącia. Obserwowany częściej w gruźliczym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne. Przyczyny, rozpoznanie i leczenie, tom II. Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005. ISBN 83-7430-031-0.

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Objaw Flataua" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy