Ochrona przeciwporażeniowa


Ochrona przeciwporażeniowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ochroną przeciwporażeniową nazywa się cykl działań oraz instalacji mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa człowieka podczas pracy z urządzeniami zasilanymi elektrycznie. Szereg działań w niej zawartych dzielimy na dwie główne grupy:

  • środki nietechniczne,
  • środki techniczne.

Wśród środków nietechnicznych można wyróżnić:

  • szkolenie wstępne oraz okresowe pracowników obsługujących urządzenia elektryczne,
  • wymóg posiadania wymagań kwalifikacyjnych przez pracowników obsługujących urządzenia elektryczne,
  • właściwa organizacja pracy osób obsługujących urządzenia elektryczne,
  • egzekwowanie przestrzegania zasad bezpieczeństwa,
  • popularyzacja zasad bezpiecznego użytkowania urządzeń elektrycznych,
  • badania okresowe pracowników obsługujących urządzenia elektryczne,
  • szkolenie z udzielania pierwszej pomocy w przypadkach porażeń elektrycznych.

Środki techniczne dzieli się na:

Ochrona podstawowa – ochrona przed zagrożeniami występującymi w wyniku dotyku do elementów urządzeń elektrycznych pod napięciem w warunkach braku uszkodzenia. Realizuje się ją poprzez uniemożliwienie człowiekowi dotyku do elementów pod napięciem – instalację osłon i zagrodzeń, izolowanie części lub umieszczanie ich poza zasięgiem ręki. Ochronę tę można też uzupełnić poprzez użycie ochronnych urządzeń różnicowoprądowych o dużej czułości (prąd wyzwalający max. 30 mA).

Ochrona dodatkowa (ochrona przy uszkodzeniu) – ochrona przed skutkami porażenia w przypadku dotknięcia do elementów elektrycznie czynnych (które normalnie są odizolowane, a chwilowo np. w wyniku awarii znalazły się pod napięciem) realizowana jest głównie poprzez zminimalizowanie wartości prądu rażeniowego, zminimalizowanie czasu przepływu prądu przez ciało człowieka lub poprzez całkowite uniemożliwienie tegoż przepływu. W tym celu należy zastosować przynajmniej jeden z poniższych środków:

  • samoczynne wyłączanie zasilania (SWZ),
  • stosowanie urządzeń o II klasie ochronności,
  • izolowanie stanowiska pracy,
  • separacji elektrycznej,
  • miejscowe połączenia wyrównawcze nieuziemione.

Ochrona przed dotykiem pośrednim i bezpośrednim (ochrona uzupełniająca) – ochrona przed skutkami porażenia w postaci zasilania o bardzo niskim napięciu stosując: sieci SELV lub PELV[1], baterie, akumulatory, przetwornice prądu. Gniazda i wtyczki urządzeń niskonapięciowych nie mogą pasować do gniazd i wtyczek urządzeń innego typu. Źródłem zasilania może być transformator II klasy ochronności.

Zobacz też | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  • "Ochrona od porażeń w instalacjach elektrycznych obiektów budowlanych", Alojzy Rogoń, wyd. Centralny Ośrodek Szkolenia i Wydawnictw SEP, Warszawa 1999, ​ISBN 83-901315-6-0​.

Przypisy | edytuj kod

  1. Sieć typu FELV nie należy do środków ochrony przed dotykiem pośrednim i bezpośrednim
Na podstawie artykułu: "Ochrona przeciwporażeniowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy