Ochrona przeciwporażeniowa podstawowa


Ochrona przeciwporażeniowa podstawowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ochrona przeciwporażeniowa podstawowa (ochrona przed dotykiem bezpośrednim) – środki ochrony przeciwporażeniowej w urządzeniach elektrycznych zabezpieczające przed zetknięciem się człowieka z częściami czynnymi lub przed wystąpieniem niebezpiecznych napięć na częściach przewodzących dostępnych.

W urządzeniach powszechnego użytku, przeznaczonych do obsługi przez osoby niemające kwalifikacji elektrycznych, jako ochronę podstawową stosuje się: izolację podstawową, obudowy i przegrody. W urządzeniach stosowanych w miejscach ruchu elektrycznego, do którego dostęp mają wyłącznie wykwalifikowani pracownicy, jako ochronę podstawową stosowane mogą być: odgrodzenia, umieszczenie części czynnych poza zasięgiem ręki.

Środki ochrony przy dotyku bezpośrednim to:

Bibliografia | edytuj kod

  • Władysław Orlik, "Badania i pomiary elektroenergetyczne dla praktyków", Wydawnictwo "KaBe", Krosno 2011, ​ISBN 978-83-89387-98-1​, s. 31–33.
  • Alojzy Rogoń, Ochrona od porażeń w instalacjach elektrycznych obiektów budowlanych (Poradnik), wydawca Centralny Ośrodek Szkolenia i Wydawnictw SEP, Warszawa 1999, ​ISBN 83-901315-6-0​, s. 8-10,
  • Jerzy Laskowski, Nowy Poradnik Elektroenergetyka przemysłowego, wydawnictwo Centralny Ośrodek Szkolenia i Wydawnictw SEP, Warszawa 2008, ​ISBN 83-89008-84-X​, s. 23–26.
Na podstawie artykułu: "Ochrona przeciwporażeniowa podstawowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy